Vanmorgen hadden we een vriendje van de jongste over de vloer. Ik ging al klaar zitten achter mijn laptop om te observeren. Ik dacht al: “Dit wordt een ochtend dat ik een hoop inspiratie kan opdoen”. En ja hoor, ik werd niet teleurgesteld. Genoeg om een boek over vol te schrijven. Ik had alleen geen tijd om te typen. Lees meer
Heb je ook wel eens van die momenten dat je denkt: “Waarom precies nu?”
Dat het net lijkt dat je de boel niet onder controle hebt. Wat overigens dan ook op dat moment precies het geval is. Of dat het hoogst gênante situaties oplevert. En dan denken…
“Kan ik ook heel even onzichtbaar worden?” Lees meer
“Mama mogen we in het badje?” “Zo’n blauw ding met van die bandjes?” “Ja natuurlijk, mam!” Ik probeer heel snel te denken of ik nog een paar smoesjes kan verzinnen, waarom het niet kan. “Jaaaahhh!!!” “We hebben hem gevonden”, klinkt het uit de garage. “Joepie!” Hoor ik mezelf zeggen.
Gelukkig hebben we inmiddels wel een compressor aangeschaft. Wat heb ik vroeger sterretjes gezien, tijdens het opblazen in de hitte. Of zo’n voetpomp waar je overhit op staat te pompen. Klere dingen zijn het! Bij mij schoten die er altijd uit, zodat je opnieuw kon beginnen. En kinderen naast je, die steeds vroegen: “Mag ik nu ook een keer?” Het bad staat nu gelukkig in een mum van tijd opgeblazen en klaar. Tuinslang erin, beetje aanvullen met warm water en klaar is kees. Lees meer
Met mijn ogen dicht zit ik van de zon te genieten op het terras. Witte wijn voor mijn neus en een heuvelachtig uitzicht. Perfect gewoon!
“Wanneer gaan we midgetgolfen?” Oh ja, dat had ik helaas ook nog beloofd. “Ja straks! Vraag maar even aan het animatie team of ze ook ingehuurd kunnen worden voor de midgetgolf”. Uhh.. zei ik dit nu echt hardop? “Wij willen niet met het animatieteam!”
Gelukkig! “Papa wil wel met jullie midgetgolfen”. Lees meer
Ken je ook van die vrouwen? Dat als je naar ze kijkt, dat je dan denkt: “Jij houdt vast van puur natuur.” Je lijkt me een bosrijk type.
Ik durf het eigenlijk nooit te vragen. Als je van woest en wild houdt, hou je denk ik heel veel tijd over. Zo’n gek idee is het nog niet. Lees meer
Wat ik altijd zo bijzonder vind, is dat sommige gezinnen met elkaar boodschappen gaan doen op zaterdagmiddag. Alsof met elkaar boodschappen doen een uitje is? Als ik dat thuis zou voorstellen: “Jongens gaan jullie gezellig mee boodschappen doen in de supermarkt?” Kijken ze me aan (inclusief mijn man), of ik gestoord ben geworden. “Wat is daar nu leuk aan?”, zeggen ze dan. “Dat weet ik ook niet? “Misschien kunnen we gezellig samen in de supermarkt overleggen wat we gaan eten?” Dat zie ik namelijk die andere ouders ook doen. “En vinden jullie het leuk om te helpen?” Nou, nee dus! En als ik eerlijk ben, vind ik het ook helemaal niet leuk als ze meegaan. Met de jongste boodschappen doen, vind ik soms al een ramp.
Lees meer
Ik zal meteen maar met de deur in huis vallen: ik ben gek.
Ook mijn ouders waren gek, want ik heb het van huis uit meegekregen. Oké, mijn ouders waren nog ietsje gekker, want die dachten dat het wel leuk zou zijn om dit tafereel met de fiets te doen. Sorry pa en ma, jullie weten hoe ik erover denk.
Het gekke is, dat heel veel mensen het doen. Normale, redelijk moderne, zelfs leuke mensen. En het gebeurt allemaal vrijwillig. Is iedereen dan gek geworden?
Want even serieus, je moet er echt een beetje gek voor zijn. Kamperen. En dit is waarom: Lees meer
“Is die van jou nog niet zindelijk?” “In mijn tijd waren de kinderen met anderhalf al zindelijk!” “Gewoon elk uur op de pot”. “Lekker in het blote kontje laten lopen”. Hebben we nog meer tips en adviezen? Ik werd er maar onzeker van!
Bij de eerste maakte ik me er helemaal druk om. Vanaf 2 begon ik al met stickers plakken, waar hij geen snars van begreep. Mijn vriendin deed voor elk poepie een snoepje. Bij mij deden ze alleen het laatste. Weer een andere vriendin las boekjes voor naast de wc. Maar ook dat leverde geen drol op.
En ik maar denken: “Ojee, straks moet hij met een luier naar de basisschool”. Lees meer
Laten we voorop stellen, ik ben een controlefreak. Die controlefreak in mij heeft zo zijn goede kanten, maar ook de minder goede kanten. Zo kan hij mij zo nu en dan behoorlijk pesten.
Maar het hebben van kinderen en dan ook nog ‘een speciaal kind’ met ADHD, is de ultieme manier om die controlefreak in mij een beetje los te laten. Soms! Niet te vaak, want dan word ik gek. Er zijn een aantal successen geweest. Zo heb ik een keer een dag alle kleding naast de wasmand laten liggen, omdat ik vond dat mijn zoon zijn kleding erin moest doen. Ik heb een keer de vaat op het aanrecht laten staan omdat we haast hadden. En één keer per week mag mijn dochter zelf haar kleding uitzoeken, verkleedkleding uitgezonderd. Ja ja, ik hoor je denken, dat mens is niet goed snik. Maar dit is vooruitgang mensen! Lees meer
Toen ik 12 weken zwanger was van de derde, gingen we de twee jongens verrassen dat ze een broertje of zusje zouden krijgen. We waren zo benieuwd wat ze ervan zouden vinden. Dus een beetje beduusd was ik toen de jongste plomp verloren zei: “Oh! Ik heb liever een hond”. Toen z’n broertje eenmaal geboren was, vond hij het gelukkig toch wel leuk. Maar in mijn achterhoofd bleef toch die opmerking hangen en dacht: “Hij vindt het volgens mij heel erg leuk om een huisdier te krijgen”. Lees meer