Mama, waarom werk jij niet?

Er zijn van die vragen die niet alleen door wildvreemden gesteld worden. Ook je eigen vlees en bloed vraagt het zich weleens af. Zo vroeg mijn dochter onlangs: “mama, waarom werk jij niet?”.

Ik ben ongeveer vijf jaar geleden begonnen als thuisblijfmoeder. Een moeder die dus niet werkte voor de kost. Met nadruk op voor de kost, want dat een moeder veel werk verricht weten we nu allemaal wel. Maar inmiddels zitten al mijn kleintjes op school en denken ze nog steeds dat ik niet werk. Voor de kost. Ik ben nog steeds geen kostwinnaar, nog lang niet. En ik moet eerlijk zeggen, ik heb die ambitie ook helemaal niet. Ik zie het binnenharken van geld ook niet als een wedstrijdje. Toch ben ik wel degelijk aan het werk, alleen op de momenten dat zij dat niet zien. Ik ga ’s morgens niet de deur uit voordat ze op school zitten en wanneer school uit is, sta ik ze op het schoolplein weer op te wachten. 

Lees meer
mamablog

Ik heb een slim kind. En dat doet wat met een ander.

Mijn kind is super intelligent!

Er is geen zin die meer woede, meer irritatie en meer nare praatjes achter je rug om, bij andere ouders kan uitlokken. Ik heb een slim kind en ik heb gemerkt dat dat wat doet met andere ouders.

Ik heb getwijfeld of ik hier wel over moest gaan schrijven, want het doet duidelijk ook iets met mij. Ik overcompenseer bijvoorbeeld door helemaal niets te zeggen. Of erger nog, door de prestaties van mijn kind te bagatelliseren. “Ja maar ze heeft lang niet zulk mooi haar als jouw meisje!”

Ik ben trots op mijn kind, maar het voelt alsof ik niet trots mag zijn op de intelligentie van mijn kind. Want dan is het opeens opschepperig en arrogant.

Het lijkt wel alsof we alleen maar mogen praten over avondeten gezeik van onze kinderen. Over hun slaapproblemen en over wat ze allemaal niet goed kunnen. Maar als ik vertel dat mijn kind in de plusklas zit omdat zij zich anders verveelt in de klas, rollen de ogen bijna over het schoolplein.

Het is blijkbaar makkelijker om een band met andere moeders op te bouwen door onze onzekerheden en tekortkomingen op te biechten dan onze successen. Helemaal als het over de successen van onze kinderen gaat. De grens tussen trots zijn en opscheppen is zo dun, dat het beter is om het er maar gewoon niet over te hebben of dus te bagatelliseren.

Mijn kind houdt meer van boeken dan van speelgoed. “Heb je haar weer! Mijn kind veegde vanmorgen bijna zelfstandig zijn kont af!”, is dan de reactie. Is slim zijn echt zo erg?

Als een kind iets kan of doet wat heel knap is, zegt dat niks over het kind dat dat nog niet kan of doet. Ik ben trots op mijn kind en ik wil dat mijn kind ook trots is op zichzelf. Wat voor successen ze ook behaalt, ze hoeft dat niet te bagatelliseren. En zo mag ook jouw kind trots zijn op wat zij voor successen behaalt. En zo mag ook jij trots zijn op je kind en de successen die hij behaalt.

Ik heb een slim kind en daarmee zeg ik niet dat jouw kind dom is. En nee, het is ook niet opschepperig of arrogant.

Liefs, een trotse mama!


Afbeelding: Shutterstock

7x een generatiekloof wordt zichtbaar

Het opvoeden gaat tegenwoordig allemaal ietsje anders dan vroeger. Mijn moeder zegt weleens blij te zijn dat ze geen kinderen hoeft op te voeden in deze tijd. Zal mijn oma dat ook gedacht hebben toen mijn ouders een poging deden om mij op te voeden? Vast wel. Tijden veranderen namelijk en uiteindelijk val je toch in de generatie kloof. Dat geeft niet, maar het is wel leuk om even een blik te werpen op de verschillen.

  • Om maar te beginnen met het ontbijt. Waar je vroeger je moeder hoorde zeggen: ‘Eet je boterham met hagelslag en drink je glas melk leeg’. Hoor je nu: ‘Drink nog wat van je spinazie, avocado, amandelmelk met toegevoegde chiazaad en gojibessen smootie. Hoef je niet meer? Oh, luister naar je buikje, dan heb je genoeg gehad.’
  • Ook het avondeten heeft een andere wending gekregen. ‘Blijf zitten aan tafel, houd je mond en eet je bord met aardappel, groente en (op zondag) vlees leeg!’ Tegenwoordig gaat dat als volgt: ‘Kom je nog even gezellig een hapje halen van de biologische rauwkost salade met een stukje hormoonvrije kip die een heel fijn leven heeft gehad?’
  • En zo werd er vroeger ook geroepen als je iets geflikt had wat niet door de beugel kon: ‘Ga naar je kamer!’ Daar moest je dan op je bed je zonde gaan overdenken. Tegenwoordig is dat wat lastiger. De enige plek waar niets te doen is, is de trapkast. O nee, dat blijkt ook niet helemaal waar te zijn, aangezien die helemaal volgestouwd is met reserve speelgoed.
  • Of wat dacht je van ‘ga je mond wassen met zeep!’ Dat zal tegenwoordig het volgende zijn: ‘Ga je mond wassen met desinfecterende zeep op natuurlijke basis!’
  • Vroeger werd je weleens met ‘Husse met je neus ertussen’ afgescheept. Dat gaat je nu niet meer lukken. Tegenwoordig moet je minstens met een wikipedia pagina tevoorschijn komen om een uitleg te kunnen geven aan je kleintjes.
  • En discussie voeren is ook zoiets. Waar je vroeger een ‘Omdat ik het zeg!’ te horen kreeg, is er nu ruimte voor je kleintjes om uren lang discussies te voeren en hun mening te geven. Vergeet de zelfontplooiing niet! Want ja, ook kleintjes hebben een mening die gehoord mogen worden.
  • Muziek luisteren? Dat deden we via de radio. Uren zat je te wachten op je favoriete liedje en als die dan eindelijk uitgezonden werd drukte je zo snel mogelijk op rec zodat je je favo liedje op elk moment van de dag kon luisteren (met de intro van de dj) op je cassetterecorder. Nu? Nu hebben de kleintjes tot in den treuren, op ieder moment van de dag, toegang tot el-lek liedje.

Zoals ik al zei, tijden zijn veranderd en blijven veranderen. Ik ben benieuwd wanneer ik de woorden ‘De jeugd van tegenwoordig…’ in mijn mond zal nemen. Want sommige dingen veranderen nooit.


Afbeelding: Shutterstock

Origineel maart 2015
Update maart 2022

De moeder revolutie

 

Er is een revolutie gaande, een moeder revolutie. En ik weet niet of ik daar zo blij mee ben. De perfecte moeder begint gebreken te vertonen. Ze gleed uit over dat rondslingerende speelgoedautootje, zo midden in haar zelfgebakken regenboogtaart en schreeuwde heel hard  FUCK!

En alle niet zo perfecte moeders smullen ervan, want dit is wat ze willen zien. De niet zo perfecte moeders willen niet geconfronteerd worden met schoon gepoetste fornuizen en spinazie smoothie drinkende kinderen, ze willen dat die perfecte moeder op haar plaat gaat.

En ik snap het, ik neig ook meer naar de niet zo perfecte moeder die wijn drinkt, op haar telefoon staart in plaats van de was opvouwt en af en toe een fout woord eruit laat floepen. Maar dat betekent niet dat ik die perfecte moeder graag op haar plaat zie gaan, sterker nog, ik vind het eigenlijk best jammer. 

Lees meer

De struggles van bijna 40 en zwanger

Elke dag word ik wakker en probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat bijna 40 én zwanger zijn, zo slecht nog niet is… Maar als je bijna 40 of al over de 40 heen bent, eist een zwangerschap zijn tol van je toch al ‘ouder wordende’ lichaam. Dit is mijn derde zwangerschap. En hoewel alles in mijn hoofd steeds makkelijker wordt, zegt mijn lichaam toch echt iets anders.

Bijna 40 jaar en zwanger? Hier een kleine samenvatting van mijn struggles.

Zwakke blaas…

Of het nou het ouder worden is of het feit dat ik al twee keer bevallen ben, mijn blaas wordt met de dag zwakker. Alsof mijn baby met een spijkerpistool op mijn blaas aan het schieten is. Dat precies op de moment ik net op het schoolplein sta of in de rij bij de kassa. En nee, zo’n spijkerpistool veroorzaakt niet een paar drupjes, maar een flinke plens.

Borsten?

Terwijl ik bij mijn eerste zwangerschap nog vol verwondering naar mijn ronde borsten keek, kijk ik nu naar twee treurig gevulde sokjes die tegen mijn buik hangen. Maar goed, dat ligt echt niet aan de derde zwangerschap want, tenzij je gezegend bent met fenomenale genen, begint alles rond je 38ste naar het zuiden te trekken. Heel confronterend ook, wanneer je een zwangere twintiger tegen het lijf loopt.

Pijntjes en kwaaltjes zijn onvermijdelijk. En natuurlijk, een baby is er nog nooit zo lekker uitgekomen als dat ‘ie erin ging. Maar zwanger zijn met een lichaam van bijna 40 jaar, is toch echt next level. Ik ben toch echt geen 20 meer. Sterker nog, dat is zelfs bijna 20 jaar geleden!

Hormonen!

Buiten het feit dat mijn lichaam bijna 20 jaar ouder is, heb ik nog steeds te dealen met hormonen. Maar nu hebben de overgangshormonen koers gezet. Overgangshormonen gecombineerd met zwangerschapshormonen, voelen alsof je tijdens een dronken bui een huilende Donald Trump ontmoet. Maar gelukkig is mijn geheugen ook niet meer al te best, want je weet wat ze zeggen over zwangerschapsdementie. Voeg daar de leeftijd van bijna 40 aan toe en ik ben rijp voor het bejaardentehuis.

Oke, misschien klinkt dit allemaal een beetje dramatisch en overgevoelig, maar dat komt natuurlijk door de hormonen. Gelukkig zijn er ook positieve kanten aan het zwanger zijn wanneer je bijna 40 bent. Om maar te beginnen met het feit dat je je een stuk minder druk maakt om onbenullige dingen. En daarnaast heeft ook een zwangere van bijna 40 die onverzadigbare seksuele honger… Hoppa!


Afbeelding: Shutterstock

mamablog

Uh schat, je stinkt!

Ja je hoort het goed en nee ik draai er niet omheen. Je stinkt gewoon een beetje. Nou ja, een beetje… Je stinkt als een grote kerel en dat terwijl je mijn lieve kleine ventje bent!

Ik zal het onder ogen moeten zien. Lief ben je zeker nog, maar klein misschien niet meer. Het bewijs is de walm die onder je oksels vandaan komt. Er lijkt geen deo tegenop te kunnen. En anders heb ik nog je voetbaltenue, die na tig keer wassen nog steeds een uur in de wind stinkt. Het doet er niet toe hoeveel wasmiddel ik erbij gooi, ik krijg die penetrante zweetgeur er gewoon niet uit. En dan die scheenbeschermers en schoenen! Deze voorwerpen hebben inmiddels een verbod om überhaupt het huis in te komen.

Soms vraag ik me af, waar is mijn Zwitsal baby? Ik kon geen genoeg krijgen van dat geurtje, nu durf ik amper te inhaleren in jouw bijzijn. En al helemaal niet als ik langs het toilet loop. Ik weet het, poep is nooit echt schattig geweest, maar de geuren die je nu achterlaat op het toilet… De sporen zijn overigens heel gemakkelijk uit te wissen, daar is die harige stengel in de hoek van het kamertje voor. Just saying.

Ik weet het, je bent een kind. Een puber in wording. Maar serieus? Zou je af en toe, als cadeautje aan je moeder, eventjes een raampje kunnen openzetten in je slaapkamer? Je weet wel, ventileren, belangrijker dan ooit. Want ook al doe je zo je best om je kamer netjes op te ruimen, tegen die geur van je valt gewoon niet op te werken. Ja lezers, ik zal jullie verdere details besparen.

Als ik je mooie koppie zie, zie ik niets wat ook maar in de verste verte op vies, ranzig of goor lijkt. Mijn beeld en mijn geur beleving kloppen gewoon niet als ik dit mooie wezen zie en deze ranzige geur ruik. Er ontstaat een error in mijn hoofd.

Weet je lieve zoon, je kunt er niks aan doen. Die puberale lucht hoort er nu eenmaal bij. Net als irrationele emoties, acne, onhandige flirts, twijfelachtig uitspraken, grenzen die verlegd worden en regels die strakker worden. Puberteit gaat samen met veel fouten en blunders, maar ook met ontdekking, wijsheid en vrijheid. Soms voel je je zo groot en soms voel je je zo klein. Je bent het allebei en toch ook weer niet.

En ik weet, ook dit gaat voorbij. En tot die tijd, spuiten wel een beetje extra deo. Of ik zet een knijper op mijn neus, kan ook.


Afbeelding: Shutterstock / WAYHOME studio

Moeder bijna levend begraven onder de puinzooi

Een moeder van drie kinderen, die wegens de epidemie al een tijdje vanuit huis werkt en zo nu en dan met haar kinderen, die van school in quarantaine moeten, zit opgescheept, is bijna levend begraven onder de puinzooi. Ze nam het besluit om het opruimen en schoonmaken een week te skippen en uiteindelijk werd alle rotzooi die haar gezin tijdens deze week produceerde bijna fataal.

Gisteren nog werd deze moeder van drie uit het puin gehaald, dat voornamelijk bestond uit rondslingerende werkbladen, wikkels van snoepjes, kledingstukken en talloze sokken. Nadat de moeder van drie onder het puin vandaan was gehaald, werd zij naar een plaatselijk ziekenhuis gebracht.

“Ik wilde gewoon een keertje vrij zijn en niet de godganse dag bezig zijn met de troep achter de reten van mijn bloedjes op te moeten ruimen. Ik had de hoop dat mijn kinderen het signaal wel zouden oppakken, maar helaas, ze bleven maar doorgaan met gamen. De puinzooi groeide maar door tot aan het plafond. Gelukkig opende onze buurvrouw de schuifdeur, waardoor een deel van de puinzooi in de achtertuin terechtkwam, en ik weer boven kwam drijven”, aldus de moeder van drie.

De held van de dag, de buurvrouw die graag anoniem wil blijven, geeft verder geen commentaar over deze gebeurtenis.

De man en de drie kinderen van de moeder van drie zijn op wonderbaarlijke wijze ongedeerd gebleven. De oudste van de drie kinderen verklaart: “Ik zat gewoon in mijn gamestoel toen het allemaal gebeurde en ik denk dat ik het niet heb gemerkt. Ik dacht dat m’n moeder, zoals gewoonlijk, gewoon dramatisch aan het doen was.” Er werd nog aan hem gevraagd of dit niet heel simpel voorkomen had kunnen worden, waarop hij met zijn ogen rolde en wegliep.

Ook nummer twee van de drie kinderen wilde wat kwijt. “Ik zat net zo lekker in een potje en ik had echt even geen tijd om naar mijn moeder te luisteren. Zei ze eigenlijk wat dan? Wat zei ze? Ik heb niks gehoord hoor!”

Aan de moeder van drie werd nog gevraagd of zij spijt heeft van het incident. De moeder van drie antwoordt: “Het is jammer dat ik nu het hele huis in de fik moet steken om het te kunnen herstellen, maar ik ben helemaal bijgekomen in het ziekenhuis. Ik heb niet hoeven koken of schoonmaken. Ik kon de hele tijd lekker liggen, mijn eten werd gebracht en ik heb zonder gestoord te worden, alle trendings van Netflix uit kunnen kijken. De volgende keer pak ik het wel anders aan. Ik denk dat ik dan eerst de kinderen en de man het huis uitzet, voor ik een week vrij neem.”

Afbeelding: Shutterstock

Worden ze rustiger? Of is het de iPad?

Afbeelding: Shutterstock

Wanneer je kleine kinderen onder de vier jaar hebt, dan ben je waarschijnlijk te moe om dit te lezen. Maar misschien wil je toch even je ogen open houden, ik heb namelijk een soort van goed nieuws! De vermoeidheid gaat voorbij. Hoewel je steeds minder avond voor jezelf hebt, krijg je wel steeds meer nacht terug. En dat is fijn, want we weten allemaal wat slaaptekort met ons doet.

Naast de vermoeidheid, heb je het ook ontzettend druk. Want de kleintjes zijn druk. Toen mijn kleintjes onder een jaar waren, hadden ze de missie om overal zo snel mogelijk op te klimmen, niet wetende dat ze er ook net zo snel weer af konden tieven. Toen ze net het jaar gepasseerd waren, konden ze lopen en sindsdien renden ze van hot naar her.

Een warme maaltijd nuttigen met z’n allen aan tafel? Klinkt leuk, maar er zat er altijd wel één onder tafel of ondersteboven in zijn stoel. 

Lees meer

Hoe verpest ik het leven van mijn kleintjes?

Als moeder doe je het nooit goed, daar ben ik inmiddels wel achter. Is het niet je eigen gevoel dat zegt dat je het volkomen verprutst hebt, dan zijn het wel de kleintjes die vinden dat je de plank volledig misslaat. En geloof me, voor beide gevallen is niet veel nodig. Voor het eerste geval is er het welbekende schuldgevoel. In alles. En altijd. Voor het tweede geval zijn er je kleintjes die nogal snel kunnen vinden dat je het echt verschrikkelijk verpest voor ze. Hun hele leven.  Lees meer