Het is lente in de voorjaarsvakantie. Terwijl warmte records worden verbroken, teken exploderend groeien en de egels massaal uitsterven zie ik ook bij mijn vijftal de verwarring. Kind 2 stuift al om twaalf uur met vriendinnen zonder jas richting de plaatselijke natuurtuin alias ‘hangplek’; “Mam, ze geven 18 graden dus ik ga echt niet met die hitte een jas aantrekken”. Kind 3 en 5 bekvechten om de trampoline en proberen elkaar hardhandig van de rand te duwen immers er mag er maar één op. Kind 5 stuift op zes maten te grote rolschaatsen door de tuin en wilt vooral buiten het hek wat menig gefrustreerde kleuter discussies opwekt; “Ik ben echt al groot! Waarom niet? Ik doe het hoor…!”. Kind 4 klaagt in duidelijke taal over het zonlicht waardoor ze het beeldscherm van de televisie niet goed kan zien. O en er is nog kind 1 die is zo stabiel, die blijft vergroeid met zijn spelcomputer. Alle vijf (bijna) dezelfde genen en opvoeding en toch zo anders in behoeften, interesses, karakter en visie. Lees meer









