Ik herinner me dat ik in een groot wit licht lag te staren en ik kon niks behalve afwachten. Ik probeerde mezelf af te leiden, maar ik was te zwak. Ik sloot mijn ogen, ik hoorde machines piepen, dokters praten en zo nu en dan vervaagde het geluid naar de achtergrond. Ik was aan het wachten op dat ene geluidje. Het geluid van het gehuil van een pasgeboren baby. Mijn baby. Ik kon niet wachten op ons eerste huid op huidcontact. Opeens schrok ik op uit een verre gedachte. Daar was het geluid, het gehuil, mijn hart sloeg ervan over. Zo bijzonder, zo mooi. Na die lange, lange strijd was ze dan eindelijk daar. Ik wilde opspringen, haar in mijn armen nemen en naar huis gaan. Maar ik lag daar hopeloos en volledig overgegeven aan anderen. Ik kon niks. Lees meer









