Spontane jeuk. Dat is wat ik krijg als het onderwerp hoofdluis aan bod komt. Ik heb nu dus ook al vier keer op mijn hoofd gekrabd en dan ben ik nog maar net begonnen met dit artikel.
Hoofdluis. Kriebelende beestjes. Je hoopt ze nooit te hoeven trotseren, maar eigenlijk weet je dat het vroeg of laat onvermijdelijk is. Toch is het mij als kind bespaard gebleven, gelukkig want in mijn tijd knipten ze je haren gewoon gelijk kort. Ik ging ervan uit dat mijn kleintjes het ook wel zouden redden zo zonder die gevreesde beestjes op hun hoofdhuid, tot die ene zaterdagochtend…
“Wat zit er nou toch in zijn haar? Uuhhhm… Is dit luis?”, vraagt de man. “Gatverdamme ja! Dat denk ik wel!”, antwoord ik en ik begin spontaan te krabben op mijn hoofd.
Meteen controleer ik de lange haren van mijn twee dochters ook op hoofdluis. Het is moeilijk te zien tussen het dikke haar, maar ja hoor, daar zie ik er één kriebelen. Lees meer
De zomervakantie kwam en het was tijd om even heerlijk rustig aan te doen waar we zelf zin in hadden. Even geen school en ook geen schoolwerk. Mijn kleuter is gek op kleien en tijdens een regenachtige vakantiedag hoor ik haar opeens zeggen, ‘kijk ik heb mijn naam gemaakt, van klei’ En warempel, daar stond toch duidelijk haar naam geschreven van klei.
Het is natuurlijk allemaal enig, maar wat is er mis met gewoon praten mensen? Je weet wel, dat geluid dat uit je blèrklep komt, een stem waarmee je iemand iets duidelijk kunt maken. Straks denken de kleintjes nog dat die stem alleen maar is om schreeuwend iets over te brengen. Complimentjes krijg je alleen via een kaartje, of what the heck, doe eens hip: via een app’je.
“Mama mag ik je make-up”, ik weet nog goed dat ik dit liedje van Kinderen voor Kinderen uit volle borst aan het meezingen was. Later als ik groot ben, dan mag ik ook van die prachtige sieraden en make-up. Kleine meisjes willen altijd net als mama zijn, maar nu ik de mama ben, draag ik (tot grote verbazing van mijn meiden) nooit oorbellen.