Beste buren,
De zomer is weer voorbij. Ik parkeer de kleintjes weer op de bank voor de televisie en mochten ze het niet eens worden over wat ze kijken, dan duw ik ze één voor één een iPad in hun handen.
De rust is wedergekeerd, althans zo lijkt het. Want herrie maken we nog steeds! Maar met de ramen en deuren dicht komt het geluid toch iets doffer naar buiten. Dat scheelt weer een aantal decibel. Voor jullie dan, voor ons klinkt de rituele maagdenslachting die elke avond plaatsvindt nog helser dan de hel in dit echo-hok.
Misschien dat ik dan toch nog af en toe een raampje open zet, of het hele kind even buiten laat afkoelen. Sorry alvast, maar weet dat het wederom om een stukje broccoli of een worteltje gaat. We doen nog steeds niet aan een daadwerkelijke maagdenslachting van Satans avondoffer, hoewel het zo nu en dan zeer aantrekkelijk klinkt.
Soms droom ik ook weleens van een kolenhok. Zo een hok waar ze vroeger altijd mee dreigden. ‘Als je niet luistert ga je in het kolenhok!’ Dat klonk altijd freaky, dus luisterde ik wel. Maar als ik er nu mee dreig, denken de kleintjes ‘waar heb je het in vredesnaam over?’ Nee tegenwoordig is de grootste straf hun iPad af te pakken en ze naar buiten te sturen.
Lees hier het eerste blog: Beste buren >>
Whoops. Sorry!
Maar weet dat ik daar dan linia recta spijt van heb, omdat ze dan gelijk die blerkleppen weer opentrekken. En daar wachten ze niet mee tot ze buiten staan. Nee, dat begint het liefste 10 centimeter van mijn trommelvliezen af. Datzelfde geldt voor die freaking Sinterklaasliedjes waar ze nu al mee beginnen. ‘Wanneer krijgen we weer cadeautjes van Sinterklaas?’, vragen ze dan. As if! Ik doe wel een rondje rommelmarkt in mijn achtertuin.
En soms zijn er dagen dat er helemaal geen geluid tussen de kieren doorkomt. Die dagen zijn we niet thuis. Zouden jullie dan een beetje op het huis kunnen passen? Hoewel de inbrekers komen waarschijnlijk niet eens tot de achterdeur, die liggen halverwege de tuin al op hun kanis.
Nou, tot over een paar maanden!
Afbeelding buurvrouw: Shutterstock
Het is natuurlijk allemaal enig, maar wat is er mis met gewoon praten mensen? Je weet wel, dat geluid dat uit je blèrklep komt, een stem waarmee je iemand iets duidelijk kunt maken. Straks denken de kleintjes nog dat die stem alleen maar is om schreeuwend iets over te brengen. Complimentjes krijg je alleen via een kaartje, of what the heck, doe eens hip: via een app’je.
“Mama mag ik je make-up”, ik weet nog goed dat ik dit liedje van Kinderen voor Kinderen uit volle borst aan het meezingen was. Later als ik groot ben, dan mag ik ook van die prachtige sieraden en make-up. Kleine meisjes willen altijd net als mama zijn, maar nu ik de mama ben, draag ik (tot grote verbazing van mijn meiden) nooit oorbellen. 