Toen de man en ik nog geen kinderen hadden, had de man weleens wat twijfels. Nou ja, meer onzekerheden. Kan ik dat wel, zo’n kind opvoeden? Ik wist hem ervan te overtuigen dat het opvoeden wel vanzelf zou gaan wanneer zo’n kleintje er eenmaal is. Dan weet je gewoon wat je moet doen. Een soort oer-instinct dat een oplossing heeft voor elk probleem. Lees meer
“We moesten in een kast gaan zitten!” brieste mijn oudste dochter. Het was weer tijd voor de terreur die schoolfoto’s heet.
Sowieso hebben ze het hier niet zo op foto’s, eenmaal de leeftijd van 10 jaar gepasseerd en ook ondergetekende staat liever achter dan voor de camera. En in die zeldzame momenten dat ik er één van mezelf plaats op Instagram verlies ik zo 100 volgers. Ik gok dat dat iets te maken heeft met mijn schattigheidsfactor dat wat mijn mini me’s onder de 10 jaar nog wel hebben. Lees meer
Slaperig doe ik m’n ogen open. “Wat is dat voor een geluid?” Het is 7.00 uur, op zijn voetbalschoenen dendert m’n oudste de trap af. Om 7.15 verzamelen voor vertrek bij de kantine. Vervolgens klinkt: “Tuut, tuuut, tuut….” (die ik al 3x heb uitgeslagen) Met een zucht sla ik de wekker uit.
Het is weekend!
Ik kan er ook echt niets aan doen! Het is nu eenmaal zo! Onze kinderen zijn wereldwonderen. Al van het moment dat ze werden geboren, wist ik dat! Onze kinderen zijn in een woord: geweldig!
Komende tijd is het weer voor veel ouders en kinderen een bloed spannende tijd: “Wie o wie komt er in de selectie van het voetbalteam?” Het gonst al her en der. Wie van de kinderen komen zeker weten in de selectie? Wie zouden er volgend jaar afvallen? Even informeren en praten met de trainers. Ik moet zeggen, ik let nooit zo op de andere kinderen. Ik zou niet weten hoe ze voetballen. Ik heb alleen maar oog voor mijn wereldwondertje. Want ik vind ook, net als alle andere ouders, dat mijn kind de beste is! Lees meer
Deze blog valt in de categorie ‘het moederschap is één en al rond spuitende glitter en regenboog schijtende eenhoorns, maar feitelijk doodsaai’. En heus, het moederschap is echt het mooiste geschenk ooit. Ik weet het, ik ervaar het zelfs! Minimaal twintig seconde per dag ervaar ik het magische gevoel van deze rol! Maar de rest van de tijd voelt meer als een standaard routine met soms wat vreemde onverklaarbare geurtjes en een altijd tikkende tijdbom die op exploderen staat, terwijl niemand weet wat er in die tijdbom verscholen zit. In ieder geval geen rondspuitende glitter of een regenboog schijtende eenhoorn. Lees meer
Onlangs was ik in zo’n fantastisch speelparadijs. Zo één waar de kleuren op je afgeschoten worden en het gekrijs van kinderen je hersenpan laat trillen. Maar ik kom er graag met mijn kinderen. Want ze kunnen daar klimmen en klauteren, glijden en ballen gooien. Een locatie die veilig is, want overal ligt er rubber op de vloer en zijn er stootkussens om tegen aan te knallen. De perfecte plek om hun klimbehoefte de vrije loop te laten. Want als ze dat thuis doen, kletteren ze met hun voorhoofd op een houten vloer.
Hoe dan ook, ik kom er al sinds mijn eerste nog een baby was. En naarmate ik meer kinderen kreeg, kwam ik er steeds vaker. Want zo’n derde denkt met negen maanden al de trap op te kunnen klimmen. Nee, zo’n speelparadijs is perfect! Ik plant mijn baby in de babybak, mijn peuter in het peutergedeelte en de oudste gaat z’n gang maar. Want die is inmiddels een ware Ninja Warrior en dat is niet zomaar gekomen.
Toen hij namelijk een jaar of twee was, was daar een klimtoren die vol zat met klimmende peuters. Zo’n toren met zachte, ronde traptreden die voor het oog van een moeder net even te stijl zijn. Maar overal rondom ligt nog meer rubber. Inmiddels wist ik wel een beetje waar mijn tweejarige toe in staat was. Hij was een klimmer. En ik kon hem achterna zitten wat ik wilde, hij klom toch wel. En dus besloot ik toe te kijken hoe hij deze toren ging beklimmen. Ik wist dat het een uitdaging zou zijn die hoogstwaarschijnlijk zou falen, maar de enige manier voor hem om dit te ontdekken was door het zelf te ontdekken.
Inmiddels zat ik vol bewondering naar hem te kijken, want hij kwam verder dan ik ooit gedacht had. Maar toen opeens verloor hij zijn grip en viel naar beneden op de rubberen ondergrond. En ondanks dat hij weer omhoog leek te stuiteren, was deze ondergrond nog best hard en moest hij even huilen. Of baalde hij dat het hem niet gelukt was? Hoe dan ook, ik pakte hem op en troostte hem. Een andere moeder had gezien wat er gebeurde en keek me verontwaardigd aan. “Misschien is hij daar nog een beetje te jong voor, aangezien hij best klein is”, was haar felle reactie naar mij toe. En in haar ogen kon ik zien dat ze haar gedachten zacht had uitgedrukt.
Ik was het niet met haar eens. Hem op een skateboard zetten en van een heuvel af laten glijden, daar was hij misschien een beetje te jong voor. Een boom omhakken met een hakbijl, ook daar was hij misschien een beetje te jong voor. Hem friet laten bakken in een frituurpan, ja daar was hij waarschijnlijk een beetje te jong voor. Maar nadat hij zijn tranen had weggeveegd, wilde hij de toren nog een keer proberen. Ik liet hem gaan en riep, ga ervoor! Met de ogen van die moeder prikkend in mijn rug. Toch liet ik me beïnvloeden en ging dit keer iets dichterbij staan zodat ik hem kon opvangen. Hij viel weer, maar dit keer was hij trots want hij was hoger gekomen dan de eerste keer.
Ik ben zo’n moeder die haar kind laat vallen. Soms zie ik het al aankomen en dan nog laat ik het gaan. En ja soms vallen ze, soms hebben ze een kapotte knie. Maar mijn kinderen nemen wel risico’s en proberen nieuwe dingen uit. Wanneer ze vallen, staan ze op en proberen ze het opnieuw. Ontdekken en leren lukt vaak het beste door het gewoon te doen. En als ik ze niet toelaat te vallen, leren ze ook nooit op te staan.
Afbeelding vallend kind: emin kuliyev/shutterstock
Nooit had ik gedacht dat ik een jongensmoeder zou worden. Ik was als kind behoorlijk meisjesachtig. Speelde graag met Barbies en poppen. En nog steeds hou ik van meisjes dingen. Ook toen ik zwanger was verlangde ik stiekem naar een meisje. Zodat ik leuke jurkjes bij ze zou aantrekken, samen met de Barbies spelen en als ze later volwassen zou zijn, samen winkelen. Lees meer
Van de week mocht ik een ochtendje op mijn neefje van net één jaar passen. En oh, ik vind dat om te smullen! Heerlijk zo’n blij kereltje in huis die met een big smile op zijn gezicht en de afstandsbediening in zijn handen door mijn woonkamer paradeert. Lees meer
Weten jullie wat er op de foto staat!!! Je vergist je echt niet. Het zijn maden. In een potje!!! En ze bewegen!!! Als ik er naar kijk, komt mijn maaginhoud al een stukje omhoog. En het ergste is nog, als ik de koelkast open doe, zie ik ze staan. Nou ja, dat hoop ik tenminste. Niet dat de hele inhoud door mijn verse eten wandelt. Die kans is namelijk best aanwezig. Van de week deed ik de koelkast open en was het bakje niet helemaal dicht gemaakt. En vandaag stond het bakje op de zijkant. En puber in opkomst reageert met rollende ogen en vraagt zich af waar ik me druk om maak. Lees meer
Als moeder van zes was het te verwachten. Ik vond het nog lang duren tot ik een keer in deze situatie zou belanden. Maar goed, mijn man en ik proberen de seksuele spanning in onze relatie op dreef te houden. En dan heb ik het niet over problematische issues of spanningen die te snijden zijn. Maar gewoon, een seksleven die je hebt in een relatie. Het probleem is alleen, we hebben kinderen. En we hebben er ook best veel. Je kunt daaruit concluderen dat er geen enkele obstakels zijn in ons seksleven. Alleen zijn die kinderen nu degene die het zo nu en dan ietwat ingewikkeld maken. Want ze zijn er altijd. Wanneer je denkt dat ze slapen, zijn ze wakker. Wanneer je denkt dat ze kerngezond zijn, zijn ze ziek. Wanneer je denkt dat ze rustig tv kijken, staan ze opeens naast je. Ze zijn overal! Lees meer