Lichaamstaal bij peuters – begrijpen wat er écht speelt
Peuters zijn volop bezig met taal leren, maar woorden schieten vaak nog tekort. Toch hebben ze je veel te vertellen. Via hun lichaam, mimiek en gedrag laten ze zien hoe ze zich voelen en wat ze nodig hebben. Wie leert kijken naar lichaamstaal, begrijpt zijn kind vaak beter én kan rust en verbinding brengen op momenten dat woorden ontbreken.
In dit blog neem ik je mee in de wereld van peuterlichaamstaal, met herkenbare voorbeelden uit de praktijk.
Waarom lichaamstaal zo belangrijk is bij peuters
Het brein van een peuter is nog volop in ontwikkeling. Gevoelens zijn vaak groot, terwijl de vaardigheden om die gevoelens te verwoorden nog beperkt zijn. Lichaamstaal is daarom hun eerste en belangrijkste communicatiemiddel.
Denk aan:
- wegkijken of zich afwenden
- verstijven of juist heel druk bewegen
- duwen, slaan of gooien
- huilen zonder duidelijke aanleiding
Dit gedrag is geen onwil, maar een boodschap.
Signalen van spanning en overprikkeling
Een peuter die overprikkeld raakt, laat dat vaak zien voordat het escaleert.
Veelvoorkomende signalen:
- schouders optrekken, vuisten ballen
- wiebelen, rennen, geen moment stil kunnen zitten
- snel boos of verdrietig worden
- niets meer willen of juist alles tegelijk
Voorbeeld uit de praktijk:
Een peuter op de opvang bleef speelgoed uit handen trekken van andere kinderen. Op het eerste gezicht ‘lastig gedrag’. Maar wie beter keek, zag een kind dat al een drukke ochtend had gehad, slecht had geslapen en zichtbaar moe was. Door haar even apart te nemen, rustig te benoemen wat er gebeurde en haar een prikkelarme plek te geven, zakte de spanning snel.
De boodschap achter het gedrag: het is me te veel.
Situatie thuis:
Aan het eind van de middag raakt je kind boos om kleine dingen: een beker valt om, een sok zit niet goed. Vaak is dit het moment waarop de prikkel-emmer vol is. Een rustig moment samen op de bank, een knuffel of even niets hoeven kan al veel spanning wegnemen.
Terugtrekken: ik heb even ruimte nodig
Niet alle peuters reageren luid of druk. Sommige kinderen trekken zich juist terug.
Let op signalen zoals:
- wegkruipen achter je been
- niet reageren als je iets vraagt
- staren of ‘afwezig’ lijken
- duimzuigen of friemelen
Voorbeeld uit de praktijk:
Een peuter die bij binnenkomst op de groep steeds stil in een hoekje ging zitten. Door haar de tijd te geven, niet direct te pushen en rustig naast haar te gaan zitten, kwam ze vanzelf weer in contact. Haar lichaamstaal vertelde: ik moet eerst landen.
Situatie thuis:
Na een drukke dag kruipt je peuter onder tafel of wil ineens alleen spelen. In plaats van aandringen op contact, helpt het om nabij te blijven en rust te bieden. Vaak komt je kind vanzelf weer tevoorschijn zodra de spanning zakt.
Boos gedrag is vaak een hulpvraag
Slaan, schoppen of gooien is voor ouders vaak het moeilijkst om te zien. Toch is ook dit communicatie.
Wat je peuter je kan vertellen:
- Ik snap het niet
- Ik ben gefrustreerd
- Ik heb hulp nodig bij dit gevoel
Praktijkvoorbeeld:
Een peuter gooide telkens zijn beker op de grond. In plaats van alleen corrigeren, werd gekeken naar het moment waarop het gebeurde: vlak voor het eetmoment voorbij was. Door woorden te geven aan zijn gevoel (“Je vindt het lastig dat we bijna stoppen”) en hem te betrekken bij afronden, verdween het gedrag.
Situatie thuis:
Je kind gooit boos speelgoed door de kamer wanneer het tijd is om op te ruimen. Vaak zit daar teleurstelling of onbegrip achter. Door eerst te benoemen wat je ziet (“Je was nog niet klaar met spelen”) en daarna samen op te ruimen, voelt je kind zich gehoord en lukt meewerken vaak beter.
Wat kun jij doen als ouder?
1. Kijk eerst, reageer later
Probeer gedrag niet meteen te corrigeren, maar eerst te observeren. Wat zie je precies?
2. Benoem wat je ziet
Zeg bijvoorbeeld:
“Ik zie dat je wegkijkt en stil wordt. Het lijkt alsof je het spannend vindt.”
Dat helpt je kind zich begrepen te voelen.
3. Houd het lijf rustig
Een rustige houding, zachte stem en langzaam bewegen werken regulerend op het zenuwstelsel van je kind.
4. Verwachtingen aanpassen
Peuters kunnen nog niet alles ‘goed doen’. Wat ze wél kunnen, is laten zien wat ze nodig hebben, als je leert kijken.
Ook interessant: Het ‘ja en’-principe bij peuters. Hoe je grenzen stelt zonder strijd
Lichaamstaal lezen is een vaardigheid
Het begrijpen van lichaamstaal vraagt oefening, maar het levert veel op. Minder strijd, meer verbinding en een kind dat zich gezien voelt. Niet door alles op te lossen, maar door er te zijn en te luisteren — ook zonder woorden.
Wil je hier bewuster mee aan de slag, dan begint het met vertragen. Even stilstaan. Kijken. En jezelf afvragen: wat probeert mijn kind mij nu te vertellen?
Herken je situaties uit dit blog? Je bent niet de enige. Elk kind communiceert op zijn eigen manier en jij bent precies de ouder die jouw kind nodig heeft.
Afbeelding: Shutterstock













