Trots!

boys-trots

“Als jij niet met me gaat voetballen, dan ga ik je slaan”, hoorde ik het vriendje van mijn jongste tegen hem zeggen. “Oke, moet ik nu ingrijpen?” Terwijl ik twijfelde of ik er wel of niet mee moest bemoeien, hoorde ik hem al zeggen, “Sla maar”. Vervolgens wees hij naar zijn been. “Doe maar hier”. Dat deed het vriendje natuurlijk niet. De lol was er al vanaf door zijn rustige reactie. En toen was ik zo trots op die kleine!  [Read more...]

Ik wil niet nog meer kinderen, ik wil meer tijd

meer tijd kinderen

Steeds wanneer ik naar mijn kinderen kijk, gaat er een vage golf door me heen. Een golf van verwondering, is dit echt van mij? Een golf van geluk, want wauw dit is echt van mij! En een golf van, oh hemel ik wil meer! Meer van dit, ik zou er wel tien kunnen baren.  [Read more...]

Kittige tijden

kittige tijden

Onlangs werden wij geconfronteerd met het verlies van onze kater Ramses. Ik kan een heel verhaal schrijven over wat hij voor ons betekende, maar dan haakt u af geliefde lezer (‘dat mens is gek….’ Feit!) en hou ik het niet droog.

Een nieuwe kater er bij hadden wij al regelmatig voor zijn onverwachte dood overwogen en nu was dan toch ineens HET moment. Het voelde een beetje dubbel zo vlak na zijn overlijden immers vervangen kan niet, maar in het kader van rouwverwerking volgens sommige ‘experts’ wel de meest logische stap. Dus ging ik stiekem een kijkje nemen op marktplaats. Ik hoor u denken marktplaats is niet de meest betrouwbare manier om aan een dier te komen, maar ik heb ook een bijna 4-jarige Maine Coon uit een cattery waar zo veel aan mankeert dat ik inmiddels weet dat iedere aanschaf van een dier waar dan ook een gok is. Enfin, de jungle die marktplaats heet bezorgde mij in de dagen daarna met enige regelmaat rimpels en diepe zuchten op.  [Read more...]

Husse met je neus ertussen….

husse met je neus

Wat eten we vandaag? Dat is elke dag weer de vraag. En eerlijk gezegd, het wordt elke dag steeds moeilijker en ingewikkelder. Ik las laatst een artikel in het het AD. Zout: nog geniepiger dan suiker. Jeetje zeg, wat mogen we tegenwoordig nog wel eten? Suiker is de laatste tijd al een taboe. Ik durfde al niet meer in het openbaar mijn kinderen een lolly of koekje te geven. Dus ik liep met zakken chips de winkel uit. Maar dat mag dus ook niet meer. Ik weet niet of ik mijn zoon van 10 nog kan plezieren met een doosje krentjes met Jip en Janneke erop.  [Read more...]

Nooit meer die peuterliefde

peuterliefde

‘Mam, je kunt wel lekker thuisblijven hoor. Je hoeft ons niet meer uit school te halen!’ zegt mijn oudste, de pre-tiener.  ‘Maar, maar, ik wíl jullie uit school halen. Ik vind dat leuk!’, antwoord ik haar en ik realiseer me dat de dag steeds dichterbij komt. De dag dat ik niet meer nodig ben. Niet meer op die manier en dat de dagen van peuterliefde zelfs al lang achter mij liggen.

De dagen van wakker worden met een luierkontje op mijn hoofd. De dagen van huilend afscheidnemen, en natte kusjes op mijn wang.  [Read more...]

Waarom leggen we de lat zo hoog?

moeder handen in het haar

Ik vraag me weleens af waarom wij het allemaal zo moeilijk maken voor onszelf. Dit opvoeden en moeder zijn, we doen alsof het ontzettend ingewikkeld is.

Het is alweer bijna 10 jaar geleden dat ik voor het eerst moeder werd. Ik had een beeld van het moederschap en de opvoeding die ik geven zou. Ik las de bladen vol met adviezen, ik las zelfs boeken met tips en tricks. En hé, ik had een pedagogische studie gevolgd, hier had ik verstand van mensen! Uiteraard was ik ervan overtuigd dat ik de opvoeding helemaal zou nailen en ik zou het zéker anders doen dan hoe ik het bij velen om mij heen zag. Ik ben consequent, liefdevol, waakzaam voor de gevoelens van mijn kind en ik zou een veilige weg wijzen die mijn kind uiteraard zou volgen.  [Read more...]

Hoe leer je je kind niet gemeen te zijn?

boos kind

Kinderen zijn gemeen. Oké, niet alleen kinderen, ook volwassenen zijn gemeen. Oké, oké, ik zal ze niet allemaal over één kam scheren. Maar er is altijd wel iemand die gemeen is. Iemand die niet het beste met je voor heeft. Iemand met wie je niet klikt. Een persoon die ervoor zorgt dat het slechtste in jezelf naar boven komt. Je wilt dat niet, maar het is een reactie op die persoon. Je moet daarmee zien te dealen. Maar wat als je dat nooit geleerd hebt? Wat als je dat niet aangeleerd wordt?

Wat als je zelf eigenlijk ook best gemeen bent?  [Read more...]

En bedankt…

jongen steekt tong uit

Kinderen: “Ze zijn zo lekker eerlijk en complimenteus”. Vooral die van mij.

Wil ik even naast ze in bed liggen om nog even te kletsen voor het slapen gaan: “Past dat wel? Je bent veel te dik”. Wanneer ik in mijn sportkleding naar beneden kom, om na het naar school brengen, te gaan te sporten: “Mama, waarom ga je in je pyjama naar school?” Of ze vinden dat ik een te dikke kont heb, een rare broek of gekke schoenen aan heb. Zo kan ik wel even doorgaan. Ik heb inmiddels een olifantenhuid en ik denk dan maar: “Misschien hebben ze ook wel gelijk”.  [Read more...]

Een aanrecht om thuis te zijn, uhh voorrecht

huisvouw

We willen het altijd graag van elkaar weten. De één blèrt het van de daken, de ander lult er een beetje omheen. ‘Wat doe je nu zoal de hele dag?’ Om de één of andere reden is het belangrijk voor moeders om te weten, wat die andere moeders allemaal op een dag doen.  [Read more...]

Even bij ze liggen tot ze slapen

bij kind liggen

Ik heb úren en úren naast mijn kinderen gelegen in de hoop dat ze snel in slaap zouden vallen, wat meestal resulteerde in een slapende moeder en een wakker kind.

Ik heb gedaan alsof ik sliep, in de hoop dat mijn kleintje sneller in slaap zou vallen. Ik heb gekriebeld tot ik een lamme arm had. Ik heb genegeerd en op mijn telefoon gekeken voor vermaak. Ik heb mezelf opgevreten en mezelf voor gek verklaard. Waarom blijf ik hier wachten tot ze in slaap vallen? ‘Normale kinderen’ kunnen toch ook gewoon zelf in slaap vallen? Wat doe ik hier?  [Read more...]