Het schreeuwen

schreeuwende moeder

Afbeelding: Shutterstock

Naar aanleiding van dit blog, heb ik een aantal opmerkingen gekregen over het schreeuwen (en meer, maar daar hebben we het nu niet over). Vandaag reageer ik op het schreeuwen. Want ja, ik schreeuw weleens.

Het is zeven uur ‘s ochtends, mijn wekker gaat. Ik geef een stomp op mijn telefoon in de hoop dat deze op snooze springt. De minipeuter naast me, die rond 01.00 bij ons is gekropen, slaat met een afstandsbediening op mijn hoofd. “TV kijken”, roept ze, ik bedoel schreeuwt ze, er bij. Bij mijn voeten voel ik een ander paar voeten van de zesjarige en ik realiseer me dat ik beter maar op kan staan. Ik ben moe, maar ik heb een goed voornemen. Ik begin de dag met een dansje, ik begin de dag met een lach. Een liedje wat ik tot vervelends aan toe van de man geleerd heb. 

Ik strompel naar de badkamer, ik ben echt géén ochtendmens. Maar met een plens koud water word ik dan toch echt wakker. Toch heb ik nog steeds het liefst dat er niemand praat. Maar die kleintjes zijn er nu eenmaal, dus ik accepteer het praten. Zachtjes praten, dat wel.

Op de vroege ochtend kies ik voor gemak, dus ik kleed mijn kleintjes aan, hoewel ze dit eigenlijk best zelf kunnen, maar er gewoon geen zin in hebben. En ja, ook de zesjarige help ik met haar sokken. Die sokken, dat is toch echt een dingetje hoor. Ik moet die sokken met alle beleid bij haar aantrekken, want anders zit ‘ie scheef of erger nog voelt ze een draadje! En dat kan ze niet op een ‘normale’ manier melden, nee dat moet op volume 10 met de ogen dicht geknepen en op een nogal schreeuwerige toon. Ik begin van binnen al een beetje te koken en denk ‘potverdikkie, ik doe ook gewoon mijn best’. En ik weet een kalme ‘Niet zo schreeuwen’ uit te brengen.

We komen beneden. Tijd voor een ontbijtje. De zesjarige wil naast mama zitten. De peuter ook. De minipeuter ook. En ja, ik weet het, overal is een oplossing voor. Om beurten, schema’s wie, wat wanneer. Maar het is niet goed genoeg. Het komt niet aan en de drie kleintjes blèren op volume 10. Ik zou tot tien kunnen tellen, ik zou kunnen denken ‘alles komt goed’. Maar ik verhef mijn stem. Ik verhef mijn stem om ze te vertellen dat ze niet zo moeten schreeuwen.

Tijd om naar school te gaan. Ik begin een kwartier voor vertrek met de mededeling dat we schoenen en jassen aan gaan doen. Het komt niet aan. Ondertussen zie ik het aanrecht vol staan en denk het nog even snel op te ruimen (zie je, het gebeurt uiteindelijk wel). Tijdens dat opruimen roep ik een aantal keer met een lage stem dat ze hun schoenen en jassen aan moeten doen. Ik word wederom compleet genegeerd. Ik ga voor ze staan, ik kijk ze recht in hun oogjes en vraag ze om even te luisteren en hun schoenen en jassen aan te doen. Er wordt door me heen gekeken. ‘Joehoe’ probeer ik nog met een luide stem. Geen reactie.
Er zit niks anders op. ‘SCHOENEN EN JASSEN AAN, NUUUU! tjonge jonge jonge’

Nee, schreeuwen is niet fraai. Schreeuwen is onredelijk, schreeuwen is onmacht, schreeuwen is niet goed te praten. Het liefst schreeuw ik niet, praat ik altijd in de positieve vorm. Straf ik niet, beloon ik alleen maar omdat mijn kleintjes alles naar verwachting doen. Ja, dat zou ik willen, echt. Maar hé, ik ben een mens (geen ochtendmens) en ik leef, ik voel en ik kook soms. Ik heb het beste met mijn kleintjes voor, ik hou van ze en ik plak ze achter het behang.

Wie niet?

Comments

  1. Sanne says

    Haha heerlijk dat ik niet de enige ben!! ik vind het ook echt vreselijk om te doen maar af en toe weet ik het ook echt niet meer hoor! De kleinste (nog geen 1,5 jaar) lacht me gewoon uit als ik boos doe…omg!! ;)

  2. Vlijtig Liesje says

    Tsja, je bent als moeder natuurlijk ook maar een mens. Het enige gevaar is dat je kinderen denken dat schreeuwen dus oké is, en het ook gaan doen…

  3. Marijke says

    JA wederom zeer herkenbaar. En helaas ook mij gebeurt dat…. ik wil het ook niet, maar het gebeurt toch soms, en misschien te vaak. Maar we doen allemaal ons best.
    En vroeger schreeuwde mijn mama ook wel eens denk ik, want zoals mijn kinderen zijn herken ik elk kind. Niets nieuws, zolang het maar heel af en toe gebeurt dan……

  4. Letje says

    Hier is het ‘s avonds altijd raak. Ik noem het geen bedtijd meer, maar schreeuwtijd!
    En oh ja, die sokken!!!!

  5. kirsten says

    Wat fijn om een moeder het ook horen toegeven! Precies hoe ons ochtendroutine eruit ziet (alleen dan met een huilbaby, peuter en kleuter)

  6. Kitty says

    Fijn dat ik niet de enige ben. :) en echt ook ik heb het beste voor met mijn kindjes.

  7. Thea van Galen says

    wat herkenbaar voor mij als gastouder.
    Ik probeer ook niet te schreeuwen, maar het gebeurt soms inderdaad door onmacht of het even niet meer weten.
    Merk wel dat naarmate de kinderen ouder worden het minder nodig is.
    Het is vooral bij de jongere kinderen dat het gebeurd. Bij oudere kinderen is het net alsof ze al aanvoelen dat ze nu maar beter kunnen luisteren…

  8. Tonneke says

    Wat wen herkenning! Fijn om dit te lezen! Ik heb er ook 3.. Dat van die sokken, dacht dat die van mij de enige op aarde was.

    Mijn avond kan niet meer stuk

  9. Anike says

    Schreeuwen! Nou dat kan ik ook. Frustraties genoeg. Tegenwoordig noem ik het stevig praten. Praten met stemverheffing. De eerste zijn mislukt vaak!

  10. San says

    Inderdaad héél herkenbaar!
    Ik wist niet dat ik zo woest kon worden, zoals ik heel af en toe wel eens kan zijn, totdat ik kinderen had in de schoolgaande leeftijd…
    Ook ik ben absoluut géén ochtendmens…