Pauline | Voormijnkleintje.nl | Pagina 202 van 253

Via een vriendin werd ik geattendeerd op een leuke Facebook actie van de super gezellige site www.voormijnkleintje.nl

Een Kik Kid pakje uitproberen! Daar werd ik enthousiast van! Het merk Kik Kid kende ik nog niet, het blijkt zelfs een merk van eigen bodem te zijn. Vrolijke, speelse mode van fijne stoffen zo las ik op de site.

Niets is minder waar, ook dit pakje heeft superleuke kleurtjes en een fijne stofje. Om lekker vrij in te kunnen bewegen, met handige drukknoopjes. Het bijbehorende mutsje maakt het echt af (al heb je natuurlijk binnen niet vaak een mutsje op… ;-))
De meeste onesies hebben knoopjes tot aan de voetjes, dit pakje niet. Nadeel daarvan is dat je met het verschonen de beentjes ‘eruit’ moet halen. Voordeel hiervan is dat er tussen de knoopjes geen ‘gaten’ (blote beentjes) zijn zoals vaak wel het geval is bij andere onesies.

Het leuke rode sterretje is echt een handelsmerk van Kik Kid, super opvallend en bijpassend.

Ondanks dat dit niet de typische meidenkleurtjes zijn (waar ik héél erg fan van ben) is dit een superleuk, schattig en ook erg stoer pakje! Ik ga hun collectie zeker in de gaten houden.

Erg leuk om te testen! En zoals je op de foto’s kunt zien, vind mijn dochter Lina dit ook!

Netflix, Uitstapjes, Voor mama, Wat je niet wist

Wat je niet wist… Totdat de ontdekkingsmoeke Marco Polo ging ontmoeten (The After Party)

Pauline

Goed, het staat dus 1-0 in deze ‘Marco Polo versus ontdekkingsmoeke’ avontuurlijke tocht. Maar we hebben de after party nog te gaan en ik zit weer vol energie om deze ontdekkingstocht voort te zetten. Maar eerst moet ik ontdekken waar de wc zich bevindt, want ik moet die liter cola toch ergens laten. Al snel kom ik erachter dat meerderen deze weg bewandelen, niet zo heel bijzonder dus. Na 50 dames ontdek ik het Amerikaanse toilet, een bijzondere ontdekking kan ik wel zeggen. Want een Amerikaans toilet biedt voor je gevoel niet veel privacy. De kieren langs de fragiele deurtjes zijn minstens 3cm breed. Met als gevolg dat je de dames in de rij kan zien staan zuchten. Maar dat betekent dus ook dat de dames jou pontificaal op het toilet kunnen zien zitten. Het nodigt niet uit tot uitgebreid toiletteren, maar het verklaart wel dat de rij naar het toilet lekker vlot gaat.

Anyway (ja de Engelse termen zitten er nog goed in) we zijn klaar voor de after party en gaan op zoek naar de andere streamteam’ers. Die zijn echter in de verste verte niet meer te bekennen. Ah oh en nu? Dit geeft het avontuur wel een beetje extra spanning! Want wáár moeten we naartoe? En hoe? Ik kan Marco Polo nu niet laten zitten, ik sta immers op achterstand. Gelukkig vinden we onderweg naar de uitgang het Duitse streamteam, dat ook wat verward om zich heen aan het zoeken is. Maar een ontdekkingsmoeke weet het altijd voor elkaar te krijgen, komt ze zelf niet met een oplossing dan wordt er wel een oplossing aangedragen. En zo bedenkt de mannelijk helft van het Duitse team om naar de plek te gaan waar we uit gestapt zijn. En warempel, daar staat de bus te wachten. Een lege bus echter, maar niet te beroerd om ons naar ’the place to be’ te brengen.

The place to be is het zeker. Een tentje midden in het Central park van New York city, genaamd Tavern on the Green. Bij binnenkomst heerst er meteen een gezellige en feestelijke sfeer. Toch heb ik even een wijntje nodig om m’n draai te vinden. Gelukkig vind ik die met een wijntje altijd snel. Ik bekijk wat mensen en vraag me af wie het allemaal zijn? Misschien zijn het wel allemaal supersterren waar ik geen weet van heb. En misschien zijn het ook wel ontdekkingsmoekes, die net als ik ‘zomaar opeens’ op een after party beland zijn. Het maakt me ook niet uit, want wie staat daar opeens vlak voor mijn neus? Het is Marco Polo himself! Oke, dit is het moment dat ik grijpen moet (nou ja, eigenlijk heb ik nog een aantal wijntjes nodig, maar dat zit er zo snel niet meer in). Er zit niets anders op, dan op hem af te stappen en een diepte interview te beginnen.

“Hello, how are you?” Het moment dat je je realiseert dat een diepte-interview nog best lastig kan worden in het Engels.
“I am fine” en ik krijg twee zoenen op mijn wang. Het moment dat Marco Polo mijn Engelse woorden compleet laat verdwijnen. Ik kan geen Engels woord meer bedenken, laat staan een zin. Pats kaboem! 2-0 voor Marco Polo. Gelukkig weet ik nog wel mijn telefoon tevoorschijn te toveren en Marco Polo met de ontdekkingsmoekes vast te leggen.

foto

En zo word ik voor de tweede keer met mijn neus op de feiten gedrukt. Het valt niet mee om een avonturier te zijn. Marco Polo is een prof! Toch weten we ons een weg te banen in het Netflix party geruis. En als ik in de late uurtjes ontdek dat Marco Polo de zaal heeft verlaten, oftewel is afgetaaid, vind ik toch dat ik daar een puntje win. Ik, de ontdekkingsmoeke, die na een ontdekkingsreis van inmiddels 24 uur daar nog met beide benen op de grond staat te genieten van het avontuur… Een verdiende punt en ik ben tevreden met de uitslag. 2-1. Marco Polo, jij bent de grootste ontdekkingsreiziger die ik ken.

Een hondenleven

Een hondenleven! Week 3

Pauline

Ons hondenleven is alweer drie weken aan de gang. Net als het gewone leven gaat het hondenleven ook heel snel. Super snel zelfs! Lily is van 3kg, toen ze bij ons kwam, naar 5kg gegaan. Moet ik eens proberen, om in drie weken tijd mijn gewicht te verdubbelen… Zou niet best zijn.

Afgelopen week had Lily haar allereerste logeerpartij. We hebben krom gelegen van het lachen toen we de eerste foto’s van het logeeradres doorgestuurd kregen. Moeders en haar kroost zaten bovenop de bank, op rugleuning hoogte. Terwijl vaders lekker op de grond aan het spelen en knuffelen was met onze Lily. Naar horen zeggen zijn ze langzamerhand van de bank gezakt en ook op de grond beland. Lily heeft in ieder geval een prima en rustig weekendje gehad.

Een pup hebben, is als het hebben van een baby, zegt iedereen om me heen. Noem het maar gerust leven met een baby/peuter en kleuter in één. De slaapjes hebben wel wat weg van een baby, maar het speel en wegren gedrag (ja, ik moest afgelopen week pal over straat heel hard achter de pup aan rennen) zijn net eender als mijn eigen kleine bloedjes. En dan laat ik het ‘niet luisteren en eigenwijsheid’ nog achterwege. Oké, ik zal een voorbeeldje geven: ‘Lily kom dan…’ Lily komt niet. ‘Lily kom dan…’ Lily komt niet. ‘Lily kom dan…’ Lily komt niet. ‘Lily kom dan…’ Lily komt niet. Best wel een gevalletje niet luisteren toch?

Het is me in ieder geval wel weer duidelijk. Waar je mee omgaat, wordt je mee besmet. Ik weet alleen nog niet bij wie het vandaan komt, bij de pup of bij de kindertjes. Uiteraard weet ik dat wel, maar ik ben een moeder met ontkenningsgedrag.

Helaas hebben we deze week ook de dierenarts al ontmoet, met als gevolg dat Lily nu aan de antibiotica, oorzalf en nog een één of ander goedje zit.

foto 1

Lily krijgt de kans niet om weg te vluchten.

foto 2

Dat verklaart waarschijnlijk waarom zij steeds met haar neus in de bierkrat duikt.

foto 4

Dikke vriendjes

foto 5

This dog got talent…

Het blijft spannend in de bakfiets. Voor de pup én voor mij…

foto 7

Ook de zesjarige begint al aardig te wennen aan de pup, ze vindt het zelfs heel leuk (als ze slaapt)!

Lily houdt erg van tuinieren

foto 9

Zoals ik al zei, ze houdt van tuinieren

foto 8

Tegenwoordig mijn uitzicht vanaf de bank ’s avonds

foto 3

Ahh en hier is ze kotsmisselijk van de kattenstront die ze gegeten heeft. Letterlijk kotsmisselijk… Een kotsende hond, ook weer meegemaakt.

Netflix, Uitstapjes, Voor mama, Wat je niet wist

Wat je niet wist… Totdat de ontdekkingsmoeke Marco Polo ging ontmoeten

Pauline

Voor een tripje naar New York draait een ontdekkingsmoeke haar hand niet om. Ze heeft immers al heel wat tripjes voor haar kiezen gehad. Waaronder +- 516 keer per jaar heen en weer naar school. 365 keer naar de speeltuin, om van zwemles en sportclubjes maar te zwijgen. Nee, niets is te gek. Dat ik zeer goed tegen slaapgebrek kan, heb ik de afgelopen jaren wel bewezen. En aangezien ik maar moeilijk nee kan zeggen, (ook daar word ik elke dag mee geconfronteerd) kan ik ook geen nee zeggen tegen een tripje naar New York voor de premiere van de nieuwe Netflix original serie Marco Polo. En dus zat ik afgelopen dinsdag in het vliegtuig, met een mede ontdekkingsmoeke, richting New York.

En zo relaxed als we lijken, zo opgewonden als pubers met rondvliegende hormonen zaten we in het vliegtuig. We were going to New York! The Big Apple, the city that never sleeps! Oh yeah! Wel, mijn eerste dutjes werden gedaan in het vliegtuig. Hoe lekker dat je alleen maar aan jezelf hoeft te denken en niet wakker hoeft te schrikken om te kijken of je kleintjes nog intact zijn. En hoe lekker om eindelijk eens al die jaren gemiste slaap in te halen in 8 uur vliegtijd.

Eenmaal op Amerikaanse grond kan onze ontdekkingsreis beginnen, onze American Dream. Nog even en de ontdekkingsmoekes bevinden zich onder de wereldsterren vol glitter en glamour. Ik zie het al helemaal voor me. Toch blijken we nog heel wat te moeten sleutelen aan deze American Dream. Om maar een voorbeeld te noemen, de taal. Ik kan een aardig woordje Engels spreken, dacht ik zo. Maar als het puntje bij paaltje komt, blijkt dat toch weer verrekte lastig en kom ik erachter dat ik vooral goed Engels kan spreken met mensen die zelf ook niet zo goed Engels spreken. Dit geldt overigens ook voor mijn mede ontdekkingsmoeke…

De ober: “Another glas of wine?”
Ik: “Yes please”
Mede ontdekkingsmoeke: “Me too hoor!”

Goed, we maken ons klaar voor de big happening, het doel, de reden waar we voor gekomen zijn. De screening, oftewel premiere van Netflix’s nieuwste original Marco Polo! We toveren onze vliegtuigkloffies om tot premiere outfits, gooien nog een plens koud water in ons gezicht en klapperen even op onze wangen. Nee, het is geen droom, we zitten echt in New York. Hoewel ik gerust zou kunnen dromen op dit tijdstip, het is immers voor ons gevoel 12 uur ’s nachts.

Opeens gaat alles in een sneltreinvaart. Het ene moment zitten we in de lobby van ons hotel wat te drinken met andere Netflix Streamteam leden, uit Finland, Duitsland, België enzovoorts. Het andere moment zit ik in een bioscoopstoel te kijken naar een groot scherm met daarop #MarcoPolo. Een avontuur om daar te komen was het zeker en ik ben op mijn bestemming beland. Ik ben er echt. Op de premiere van Marco Polo. In New York!

Ik, de ontdekkingsmoeke, zit er klaar voor. De acteurs staan één voor één op. ‘Hé, wat leuk, ze zitten ook gewoon in de zaal’, denk ik nog. Kom maar op Marco Polo, laat mij nu jouw avonturen maar eens zien! Inmiddels is het voor mijn gevoel 2 uur ’s nachts. En ik ontspan. Ik ontspan me diep. Ik ontspan me iets te diep. En dan schrik ik opeens wakker van de tune. Fuck, de intro heb ik al gemist. Hoe kan dit nou? Ik, de ontdekkingsmoeke, de master in slaapgebrek en gebroken nachten. Ik kan nu toch niet gaan zitten pitten? Hop hop, even volhouden. Ik zie daar op het scherm een mooie man die op avontuur gaat… En ik schrik weer wakker. Ik zie een naakte vrouw met een zwaard radslagen en kung-fu moves maken, in de zaal wordt geklapt. Ha! De spectaculairste scene van de avond heb ik niet gemist! Ik voel constant een spannende dreun door me heen, wat moet dit een gave en spannende serie zijn! Ik zie Marco Polo met een grote Aziatische man in gesprek en ik zie Marco Polo op een veldslag, er wordt wederom geapplaudisseerd. Het is afgelopen. Holy shit!!? Het is afgelopen! Ik ben compleet verslagen door Marco Polo. Hij is de ster in het beleven in avonturen en in deze Marco Polo VS Ontdekkingsmoeke is het +1 voor Marco Polo.

Gelukkig had ik wel weer energie opgedaan voor de afterparty, daarover morgen meer. Want het avontuur gaat nog verder. Wie weet eindigen we met gelijke stand? Nu ga ik eerst, samen met de man, de eerste aflevering van Marco Polo nog eens bekijken, want deze is vanaf vandaag beschikbaar op Netflix.

Sterren op de rode loper.

Geen categorie

In het vliegtuig

Pauline

Als ik ga vliegen, wat overigens nog maar sporadisch voorkomt omdat we tegenwoordig gaan kamperen, maar goed als ik dus ga vliegen trek ik het liefst zo comfortabele kleding aan. En als ik over comfi-kleding bij mezelf praat, ziet dat er niet echt flatteus uit. Nikkie Plessen weet dat echter wel voor elkaar te krijgen. Want op Instagram laat ze een afbeelding zien waar ze met haar geliefden, volledig in stijl, onderweg is naar Singapore.

Ambitieus zakenvrouwtje trouwens! Want nog maar vier weken geleden beviel zij van haar zoontje en ze is alweer druk in de weer met zakenreisjes, afspraken en shoots.

http://instagram.com/p/wbaxwZOFIS/?modal=true

Kinderkleding, Kindermerkkleding, Mode voor je kleintje

Meisjesmerk met de X-Factor: Cakewalk

Pauline

Mijn zesjarige is dol op glitters en alles wat blinkt. Een gevalletje ‘Diamonds are a girls best friend’. Gelukkig voor ons voldoen in dit geval ook alle plastic diamanten.

De reactie van mijn zesjarige toen ze dit shirt van Cakewalk zag, was niet al te positief. De kleur stond haar niet aan. Maar toen had ze ook nog niet de leuke bling bling vogel op de voorkant gezien! Een beetje te voorbarig was haar reactie, een karaktertrekje waar ze wel vaker last van heeft. Eerst roepen en dan kijken, denken of proeven. Ik geef toe, ze heeft het niet van een vreemde.

Anyway, het shirt dus. De vogel op het shirt is versierd met pailletten en plastic edelstenen. Het speelse roze hemd dat vast zit onder het shirt maakt, samen met de blingbling, de kleur van het shirt weer helemaal goed. Het gaat om de combinaties probeer ik haar altijd bij te brengen.

Het shirt is heerlijk zacht en warm en van een kwaliteit die we graag zien. Zo een dikke en van binnen zachte trui, die je deze dagen ’s ochtends het liefste aantrekt.

Ik schreef het al eerder, Cakewalk is één van mijn favoriete merken geworden de afgelopen jaren. De unieke en gedurfde kleding in combinatie met ‘gewoontjes’ geeft het meisjesmerk de X-Factor.

Advertorial, Overige, Voor mama

De tas bij het outfit

Pauline

Vanmorgen hebben jullie het outfit kunnen zien dat ik droeg tijdens de premiere van Marco Polo. Afgelopen week kwam er een pakketje van de V&D binnen wat uitermate goed had gepast bij dit outfit. Een handtas van het merk Parfois. De tas is gemaakt van kunstleder, zou ook niet anders kunnen voor de prijs van € 19,95

Helaas heb ik de tas dus niet mee kunnen nemen naar de wereldpremiere maar gelukkig hebben we de feestdagen nog voor de boeg en kan ik dit setje prima nog een keer aantrekken. Ik ben tenslotte geen Maxima die voor elke gelegenheid een ander outfit heeft.

In deze tas passen precies de spullen die ik nodig heb, mijn telefoon (uiteraard), mijn portemonnee en een halfvol pak billendoekjes. Tja, ik blijf een moeder en bovendien kan ik niet meer zonder billendoekjes, ik zou niet weten wat ik moet als straks al mijn kleintjes uit de luiers zijn. De tas kan in de hand gedragen worden, maar dan moet je wel heel selectief zijn met wat je in de tas stopt en vooral letten op het gewicht. Ook kan er een schouderhengsel aan de tas bevestigd worden, zodat je de tas over je schouder kan dragen. Dat laatste heeft mijn voorkeur, ik heb graag mijn handen vrij.

Op VD.nl hebben ze overigens een zeer groot aanbod aan tassen van veel verschillende merken in allerlei prijscategorieën. Voor mij sprong het merk Parfois en het merk Burkely (een iets andere prijsklasse door lederen materialen) er uit.

Netflix, Uitstapjes, Voor mama

Het Marco Polo première-outfit…

Pauline

Tja mensen. Ik ben een professioneel ontdekkingsmoeke, maar Amerikaanse premières maken mij toch wat verlegen en terughoudend. Ik heb geoefend met het nemen van selfies, echt waar. Maar een kiekje schieten voor een outfit-post… Dat is werkelijk waar niet in me opgekomen. En toen waren daar opeens de vele vragen naar het outfit dat ik droeg op de premiere van Marco Polo in NY. Na uitgebreid beschreven te hebben hoe ik aan het outfit gekomen ben, had ik mij niet gerealiseerd dat jullie mensen het ook daadwerkelijk wilden zien… En ja, van de originele avond heb ik nu dus nauwelijks fotootjes (buiten wat selfies om).

Dus, om te laten zien dat ik de beroerdste niet ben, heb ik mij nog een keer in het outfit gehesen. Speciaal. Voor jullie.
Ik vond het echt heel moeilijk om te beslissen wat voor outfit gepast zou zijn op zo een avond. In een lange galajurk zou ik mij echt niet gelukkig voelen. Ik moest wat stoers aantrekken om mij comfortabel in te voelen. Naar mijn idee is dit jurkje van de Zara precies wat ik nodig had. Niet over-dressed, maar ook zeker niet under-dressed. Stoere half hoge laarsjes van Sacha met uiteraard high-heels om mijn lengte nog wat te laten lijken.

Wat vinden jullie ervan?

Nog twee dagen (vanaf 12 december) en dan is de nieuwe Netfix Original serie Marco Polo te zien bij Netflix!

Speelgoed, Spelen met je kleintje

Spelen met Peppa

Pauline

Laatst had ik het al over het succesvolle spel ‘Verstoppertje met Peppa‘. Maar met Peppa valt er meer succes te behalen. Zo hebben we nog twee leuke producten uit de Peppa-lijn ‘getest’.

We begonnen met de Junior Mandela Designer van Ravensburger. Een groot sjabloon waarmee je Peppa heel gemakkelijk kunt tekenen. Er is een zwarte stift bijgeleverd en drie potloden. Uiteraard was de zwarte stift meteen de favoriet voor de minipeuter. Ze begon heel netjes op het papier, maar al snel, zéér snel ging dat over van het papier naar haar eigen handen. Zwarte vingers krijg je dan, leuk joh! De peuter vond het leuk om even naar te kijken en om Peppa zelf een keer te tekenen. De zesjarige kan het beste haar ei kwijt in activiteiten als deze. Dat is wel te zien aan het standaard pakket creativiteit van minimaal 50 bladzijdes per dag dat ze produceert. En zo produceert ze ook met de Junior Mandela Designer mooie Peppa-kunstwerken.

Het tweede pakketje is een Peppa strijkkralen doosje. En man, wat heb ik een hekel aan strijkkralen! Mijn zesjarige maalt er ook niet veel om, wellicht door de zeer beperkte introductie van het fenomeen strijkkralen, maar ook omdat het haar te priegelig is. Maar hé, Peppa is de trigger om er toch aan te beginnen.
Geduld wordt op de proef gesteld. Voor mijn zesjarige en ook zeker voor mij. Zo nu en dan heeft ze even mijn hulp nodig, anders duurt het haar véél te lang en dus waag ik mij ook aan de strijkkralen. Mijn dikke vingerstompjes zijn niet, ik herhaal niet geschikt om een strijkkralen kunstwerkje te maken, maar ik doe alles voor mijn kleintjes. En ja hoor, na een middagje ploeteren hebben wij als eindresultaat: Peppa! Van strijkkralen.

Baby

Draagmoeder gezocht…?

Pauline

Ik kan mij een televisieprogramma van een aantal jaar geleden herinneren. Het heette ‘Draagmoeder gezocht‘. In het programma waren vier stellen te die met hulp van een draagmoeder een kind hoopten te krijgen. Bij sommige stellen kreeg ik een nare bijsmaak, maar andere kregen door het programma een hoog gun gehalte. Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen een kindje, maar over de manier waarop valt te twisten.

Draagmoeder uit India

Zo reisde één stel naar India (in Nederland is commercieel draagmoederschap verboden) om daar een draagmoeder uit te zoeken. In India zaten een aantal moeders te ‘broeden’, voornamelijk met de reden om hun eigen kinderen te kunnen onderhouden. Dat is wat mij onder andere die nare bijsmaak gaf.

Draagmoeder zijn voor je eigen dochter

Er waren ook situaties waar ik een warm gevoel van kreeg. Bijvoorbeeld de moeder die draagmoeder wil zijn voor haar eigen dochter. Helaas is dat uiteindelijk niet gelukt. Of van de vrijwillige draagmoeder Cindy, die het stel Sven en Jeroen een eigen kindje gunde.
Hoe dan ook, de conclusie was duidelijk. Het is in Nederland niet gemakkelijk om aan een draagmoeder te komen. Maar een arts van het VU Medisch Centrum wil dat daar verandering in komt. In Engeland bestaat er een agentschap dat met vrijwillige draagmoeders werkt. De bedoeling van het agentschap is dat het stellen gemakkelijker wordt gemaakt om een draagmoeder te vinden. Deze arts, Roel Schats, vindt dat we moeten kijken of dat ook in Nederland mogelijk is.

Vrijwillig draagmoeder zijn

Om situaties als in India te voorkomen, vind ik het zo een slecht plan nog niet. Als een vrouw vrijwillig draagmoeder wil zijn, ervan uitgaande dat zij volledig achter haar keuze staat, is het toch fantastisch dat de grootste wens van een ongewenst kinderloos stel in vervulling kan gaan?

Wat vinden jullie van de situatie zoals deze nu is in Nederland betreft draagmoeders?