Wat als ze dit ooit lezen?

blog lezen

De laatste tijd knaagt er iets aan mijn hersenpan. Aan mijn geweten? Aan mijn onnozele naïviteit? Ik weet niet precies waaraan, maar het houdt me wel bezig. Ik schrijf namelijk meestal ongecensureerde stukjes over het moederschap, je weet wel, gewoon zoals het is, zoals we het (bijna) allemaal ervaren. Vele moeders herkennen zich erin en vinden het een bevrijding om te lezen dat het bij anderen ook niet altijd even gezellig en makkelijk gaat. En dat zijn voor mij weer fijne dingen om te horen, zodat ik weet dat ik niet compleet ontspoord ben.

En toch knaagt er iets. 

De woorden ‘wat als ze dit ooit lezen?’. Woorden die tegen mij gezegd worden. Woorden die naar mij geschreven worden. Woorden van bezorgde moeders of anonieme klagers die rondgaan over het internet. Woorden waar ik heus wel vaker over nagedacht heb, maar toch schreef ik mijn woorden.

Wat als je kinderen dit lezen en weten dat hun moeder niet altijd even blij was met het moederschap…

Wat schrijf je leuk en herkenbaar! Ik heb om sommige stukjes erg moeten lachen! Toch vraag ik me af of je kinderen dit later leuk zullen vinden? Over hun hysterische peuterbuien of over dat je het zo zwaar en eenzaam vindt als moeder. Iedere moeder heeft weleens een peuter met een hysterische bui en iedere moeder is het weleens zat of eenzaam. Maar dat hoef je niet allemaal zo te schrijven, want je weet ‘eens op het internet, altijd op het internet’. 

Woorden die dus vast staan. Die nooit meer loskomen. Maar is dat ook niet de bedoeling van schrijven? Ik moet eerlijk toegeven, het houdt me wel bezig. Misschien kies ik nu bewuster mijn woorden, maar mijn woorden zijn wel altijd waar. De realiteit. Geen verbloeming van het moederschap. En dat is wat ik nou zo jammer vind van deze angst voor woorden die niet meer loskomen.

Angst. Want ondanks de herkenbaarheid en soms hilariteit, durven nog steeds vele eenzame moeders daar niets over te zeggen. Angst voor de reactie van de maatschappij. Want jij wilde toch moeder worden? En hoezo vind je dit zwaar en eenzaam, kinderen zijn toch het mooiste wat er is?

En dus verbloemen we, liegen we en hopen we maar dat de kinderen ons geschreeuw en onze tekortkomingen zullen vergeten, zodat we later kunnen vertellen hoe mooi hun kindertijd was. Met regenboog schijtende éénhoorns.

Nou sorry kinderen, het waren niet altijd regenboog schijtende eenhoorns. Ik neem jullie graag mee in de werkelijke wereld. Het leven is geen sprookjeswonderland, soms wel, als je goed leest, maar soms ook niet.

We verzetten ons allemaal tegen de modewereld met de veel te dunne modellen, want het is geen werkelijk beeld. Het is nep! We willen oh zo graag het werkelijke plaatje laten zien, want de angst dat onze dochters zich hierin zullen verliezen, zit hoog.

Maar het moederschap, dat moet mooi zijn! We moeten de kinderen vooral geen negativiteit laten voelen. Je noemt jezelf toch geen loedermoeder? Hoezo postnatale depressie? Je gaat toch niet klagen over het wereldwondertje dat je hebt mogen ontvangen?

Weet je, ik hoop dat mijn kinderen dit ooit zullen lezen. Dat wanneer ze zelf kinderen hebben en het zwaar vinden of zich eenzaam voelen, ze zich wat beter voelen doordat ze kunnen lezen dat het volkomen normaal is. Dat ze mij kunnen bellen en dat ik het moederschap niet zal verbloemen, maar hen gewoon de waarheid zal vertellen.

Ja! Het kán fucking zwaar zijn. Ja! Het kan fucking eenzaam zijn! En nee! Het zijn niet altijd regenboog schijtende éénhoorns.

Maar lees even goed schatjes, het gaat voorbij. En wat hield ik veel van jullie kindertijd. Wat hield ik veel van jullie, in leuke én in zware tijden. Zóveel, dat ik het allemaal vastgelegd heb in woorden.

Woorden die nooit meer verdwijnen.

 

Afbeelding: Shuttersock

Comments

  1. Arwen says

    Gelukkig! Na het lezen van de eerste alinea’s wilde ik het al zo graag tegen je roepen: “Maar je stukken zijn doordrenkt van liefde!!! En eerlijkheid!!!!” Het één sluit het ander toch niet uit? Ik vind het heerlijk om te lezen hoe je zo eerlijk alle ups en downs beschrijft met een gezonde dosis zelfspot en relativeringsvermogen. En ik vind het knap hoe je het altijd weer doet met respect voor jezelf, de mensen om je heen en in het bijzonder je kinderen. Maar goed…. tot die conclusie kwam je zelf ook al ;-)

  2. Lori (Mama's Jungle) says

    Jouw beleving is oprecht en eerlijk en je bent juist een voorbeeld door jezelf daarin te erkennen. Dat is een eigenschap om trots op te zijn en die je juist graag aan je kinderen wilt meegeven ook. Zo kan je het ook zien. Genante verhalen, voor schut dingen of foto’s, dat is voor mij persoonlijk de grens. Maar verhalen over hilarische peuterpraatjes of je eerlijke verhaal dat moederschap soms zwaar kan zeker wel.

  3. Christa says

    Ik herken wat je zegt ; het is ook wel eens aan mij gevraagd …
    Moet heel eerlijk zeggen dat ik er nog niet echt overna gedacht heb, maar ik probeer in alles wel te laten zien dat ik onmenselijk veel van ze hou, ze lief heb, af en toe achter het behang plak, maar wel altijd bij ze terugkom.
    Het verschil is misschien dat ik dit in ‘real-life’ ook wel benoem .. met name naar mijn zoon.
    In dat opzicht zal hij ‘later’ niks vreemds lezen..

Trackbacks

  1. […] ouderschap bijvoorbeeld, als ik weer eens een gênante steek heb laten vallen. Maar dan lees ik deze blog en dan weet ik dat het allemaal niet erg is. Juist […]