Zodra het voorjaar zich voorzichtig laat zien, of zich zelfs maar even laat voelen, merk ik het meteen: een intens geniet-momentje. De dagen worden langzaam langer, de lucht ruikt anders en soms is daar ineens die eerste zonnestraal die écht warm aanvoelt. Niet dat felle zomerzonnetje, maar dat zachte, voorzichtige zonlicht dat voelt als een belofte: het komt goed.
Ik kan gewoon niet wachten om met een kop koffie in mijn hand heerlijk in de tuin te zitten. Zonder jas. Dat alleen al voelt als winst. Mijn peuter rommelt wat rond, druk bezig met dingen die ik allang niet meer zie: een steentje, een tak, een hoopje zand. Ik kijk. En ik adem. Zo’n moment waarop alles even klopt.
Koffie, zon en een spelende peuter
Voor mij zit geluk vaak in dit soort kleine scènes. Geen uitjes, geen planning, geen perfect gestylde tuin. Gewoon buiten zijn. Mijn kind dat speelt, ik die eindelijk even zit. De zon op mijn gezicht en het besef dat de winter écht voorbij is.
Peuters beleven het voorjaar zo puur. Alles is nieuw, alles is interessant. Waar ik vooral denk: wat fijn dat ik buiten kan zitten, ziet mijn peuter een hele wereld vol ontdekkingen. En terwijl hij speelt, voel ik hoe ik langzaam ontspan. Mijn schouders zakken. Mijn hoofd wordt stiller.
Er mist nog iets
En toch… elke keer denk ik hetzelfde. Ik mis een hangmat! Misschien moet ik het dit jaar gewoon eens een doen: een hangmat kopen. Niet omdat het moet, maar om dit momentje nóg mooier te maken én omdat ik het mezelf gewoon gun.
Kleine momenten die blijven
Wat ik steeds meer leer, is dat het leven niet draait om grote plannen of perfecte dagen. Het zijn deze kleine momenten die blijven hangen. De zon die mijn gezicht raakt. Een slok koffie die alweer koud is. Een peuter die trots roept: “Mama, kijk!”
Juist dit soort momenten maken dat ik bewuster wil leven. Meer wil stilstaan. Meer wil genieten van de kleine dingen, ook als het leven druk is en mijn to-dolijst eindeloos lijkt.
Voorjaar in mijn hoofd en hart
Hoewel het buiten nu nog winter is, voel ik het soms al. Heel even. In mijn hoofd en in mijn hart. Het zijn die momenten waarop de zon zich onverwacht laat zien en net iets langer blijft hangen. Waarop ik denk: het komt eraan.
Ik zie het al voor me. Straks, als de deur weer vaker open kan. Een kind dat speelt in de tuin, ik met mijn gezicht in de zon, koffie in mijn hand. Niet gehaast, niet bezig met wat er nog moet, maar gewoon even daar.
En misschien, heel misschien, ligt er dan een hangmat. Een plek om alvast te dromen, te vertragen en even helemaal niets te hoeven. Want ook al is het nu nog winter, het voorjaar leeft bij mij al. In mijn hoofd. En in mijn hart.