Beste moeder, waarom zo oordelen?

arrogante moeder

Die moeder heeft na drie dagen de borstvoeding al opgegeven! Het was niet haar ding, zei ze. Hoezo niet haar ding? Het is de freaking natuur die het zo bedacht heeft, maar het is niet haar ding… Wat een slap excuus!

Beste moeder, waarom zo oordelen?

Die moeder geeft na negen maanden nog steeds borstvoeding. Dat ziet er toch niet uit, zo’n groot kind aan de tiet. Het mens spoort niet, wil ze niet een keer een avondje uit of zo?  Lees meer

Met je kinderen naar een restaurant

kind restaurant

Met je kinderen naar een restaurant en nee, dan heb ik het niet over de twee glimmende gele bogen, maar over een écht restaurant. Een restaurant waar je flink wat geld aftikt voor een stukkie vlees. Een verdomd goed stukkie vlees, dat wel, maar niet iets waar je wekelijks na de zwemles te vinden bent.

Moet je naar zulke plekken toegaan mét je kinderen? Ik vind van niet.

Een bordje verboden voor kinderen is wellicht een tikkie overdreven, maar ik vind dat je als ouder gewoon de wijze beslissing moet nemen om je kinderen thuis te laten wanneer je per se naar zulke restaurants toe wilt.

Ouders vergeten namelijk weleens dat er niemand is die hun kinderen zo leuk vindt als zij zelf. Voor hun zijn het speciale glinsterende pareltjes die welopgevoed zijn, maar voor het stelletje aan het tafeltje ernaast, zijn het kleine kleverige schreeuwerige monstertjes.  Lees meer

Mamablogger en de privacy van je kind

Kinderen hebben recht op privacy, het staat in de wet en daar kunnen we dus niet omheen. Als ouder beheer jij de privacy van je kind, zeker de eerste paar jaren van zijn leven. Je kunt het een baby niet vragen of jij die ene foto van het eerste hapje op Facebook mag plaatsen. Als ouder bepaal je zelf of je dat wel of niet wilt delen.

Bloggers met kinderen, zogeheten mamabloggers, posten wat vaker dan gemiddeld over hun kind. Dit zijn niet alleen afbeeldingen, maar ook geschreven situaties uit de praktijk. Over het algemeen heel herkenbare situaties voor andere moeders en dus leuk om te lezen. Maar als mamablogger kom je op een gegeven moment op een punt dat je voor een dilemma komt te staan. Althans, zo ervaar ik dat. Ik heb mij nooit zo druk gemaakt om de fotootjes en verhaaltjes van en over mijn kinderen. Ze stonden er immers altijd leuk op en de verhaaltjes waren té leuk om niet te delen. Maar nu mijn kinderen wat groter worden, komt daar ook steeds meer een eigen menig uit. ‘Mama, die foto mag je niet op ‘Voormijnkleintje’ zetten hoor!’ Mijn oudste dochter leest zelfs het één en ander mee en dat maakt mij veel bewuster in het delen van de verhalen, zeker als het over haar persoonlijk gaat.  Lees meer

De kleine lettertjes: Moeders kunnen niet ziek zijn

moeder ziek

Er is een onaangename gast hier in huis binnen gedrongen. Genaamd griep. Al een paar dagen heb ik koude rillingen en toen ik gisteravond mijn tanden aan het poetsen was, stond de 7-jarige plots achter mij met de mededeling dat ze moest ‘kotsen’. Wat heerlijk dat een 7-jarige dat netjes in het toilet doet! Het is al ranzig genoeg. Ondanks dat ik zelf ook bijna over mijn nek ga, probeer ik mezelf staande te houden.

Ergens in het boek der moederschap staat namelijk met kleine lettertjes geschreven:

Moeders kunnen niet ziek zijn.

Als (fulltime) moeder ben ik weleens strontjaloers op de man als hij ziek is. Hij stuurt zijn collega’s een berichtje dat hij niet komt en duikt zijn bed weer in (wat overigens ook volkomen terecht is), om ‘lekker’ uit te zieken. Voor een moeder is dat over het algemeen genomen een onhaalbare zaak. De kleintjes moeten ontbijten en naar school gebracht worden. De peuter wil aandacht en een avondmaal komt vrijwel nooit aangewaaid.

Nee het beste wat een moeder kan doen, is ontkennen. Blijven ontkennen. We weten allemaal dat het uiteindelijk onhaalbaar is, maar wat moet ik anders?

Want al zou ik even onder de wol duiken, dan komen de kleintjes om de vijf minuten vragen of ik me weer wat beter voel, ze willen namelijk wat te drinken. Ze zijn hun sokken weer eens kwijt. Of ze kunnen opeens een kunstje wat ik écht moet zien.

Daarbij, wie maakt er een lekker bouillonnetje voor me klaar?

Soms, heel soms wil ik zelf weer even kind zijn. Met een moeder die mij in de watten legt. Een appeltje voor me schilt, paracetamol voor me klaar legt, me instopt onder een dekentje en ondertussen de boel even draaiende houdt.

Maar ja… ergens in het boek der moederschap staat nou eenmaal met kleine lettertjes geschreven: moeders kunnen niet ziek zijn. 

Afbeelding: Shutterstock