Grote school, vroege ochtend!

Vorige week was het zover… mijn kleine eerste kereltje ging naar de grote (basis)school! Heel fijn kwam daar direct een grote mond bij, want meneer vond zichzelf ineens heel heel heel groot.

En dat is weer zo’n Milestone, de basisschool! De grote school voor grote jongens (en meisjes) met een grote jongens ritme. En ja, dat ritme daar moest mama nog wel even aan wennen!

Omdat ik de luxe heb om nog steeds werkzoekend te zijn, heb ik ’s ochtends alle tijd van de wereld om de twee knullen naar het kinderdagverblijf te brengen. Al is half 10 een beetje de ongeschreven regel om binnen te zijn, was dat soms nog een opgave. Niet omdat die knullen van mij zo vervelend en langzaam zijn (dat heb ik al in de basis ingecalculeerd), maar vooral omdat ik zelf in de ochtend niet de snelste ben.  Lees meer

te laat school

10x waarom we te laat op school komen

Doorgaans ben ik redelijk op tijd op school. Daar ben ik op zich best trots op, maar het vergt ook een zeer strak schema. Ik houd namelijk niet van tijd verspillen.

Zo gaat exact om 7.00 mijn wekker. Ik ben een snoozer en dus sta ik mezelf toe om één keer de snoozeknop in te drukken. Deze snoozetijd verloopt na 9 minuten en dus moet ik om 7.09 opstaan. Dan heb ik het vaste ritme van mijzelf wassen, aankleden etc. Vervolgens help ik mijn kleintjes met opstaan en aankleden. Voor dit alles trek ik een half uur uit en daarmee zijn we om 7.39 beneden om te ontbijten.

Ook voor het ontbijt en alles wat daarbij hoort heb ik 30 minuten de tijd. Zodat ik om 8.09 kan beginnen met stimuleren (wat meestal uitloopt op schreeuwen) om de schoenen en jassen aan te doen.

We wonen tegenover school, dus vertrekken om 08.19 is vroeg genoeg.

Eigenlijk gaat dit vrijwel altijd verrekte goed. Op een aantal keren na. Die keren gebeurde er iets waardoor mijn strakke schema volledig de mist in ging en er geen enkele redding meer mogelijk was en we daardoor ietsje te laat op school aankwamen.

Sorry juf, maar het kwam onder andere hierdoor:  Lees meer

Wat je niet wist… Totdat er één naar school ging (de ochtenden)

Vroeger, toen ik nog geen kleintjes op school had, twee jaar geleden, waren mijn ochtenden relaxt en vredig. Ik werd wakker, stond op, kleedde me aan, kleedde mijn kleintjes aan, we gingen een ontbijtje eten en daarna keken we wel wat de dag ons zou brengen. Nu, in het heden, vandaag de dag, doe ik op zich niet heel veel anders. Ik word wakker, sta op, kleed me aan, kleed mijn kleintjes aan, we gaan ontbijten en daarna brengen we de zesjarige naar school. Dat klinkt niet heel moeilijk toch? Maar toch gaat er geen ochtend voorbij dat er niet gejankt of geschreeuwd (sorry buren) wordt. Dat wakker worden is namelijk niet op een tijdstip dat ik wakker zou willen worden. Mezelf aankleden lukt meestal wel, maar dan ga ik aan de slag met mijn kleintjes. Als ik geluk heb, zijn ze allemaal al wakker, maar eigenlijk ligt er altijd nog wel één te pitten.

Mijn kleintje wakker maken, ik weet dat dat heel onverstandig is, maar wat moet ik anders? Ze moet naar school en dus moet ze wakker worden! Ik begin heel liefelijk met een gezellig liedje ‘wakker worden, wakker worden, hoor de vogeltjes fluiten’. ‘GA WEG’, krijg ik als antwoord. Ze trekt het dekbed over haar hoofd en keert mij haar rug toe. ‘Nee echt, je moet naar school. Wakker worden meisje.’ Van binnen begin ik al een beetje te koken, want ja ik ben ook geen ochtendmens.

Ondertussen houd ik de twee andere kleintjes zoet met de tv. Ja, ik beken, deze staat het eerste half uur van de dag op Nick jr. Als alles is aangekleed komt de volgende uitdaging. De televisie uit krijgen en allemaal naar beneden voor een ontbijtje. Maar inmiddels zitten ze met z’n drieën in trance naar Peppa Big te staren. Nog geen drie kwartier wakker, wordt mijn geduld voor de tweede keer op de proef gesteld, omdat ik met geen mogelijk mijn kleintjes naar beneden krijg.

Wat er ook gebeurt, ik móét nu eerst koffie en een ontbijtje. Ik weet niet hoe, maar uiteindelijk belanden ze toch alle drie aan de ontbijttafel. Het ontbijt, er wordt gekibbeld over smeerkaas, pindakaas, wie eerst, wie daarna, zelf smeren en er pleurt minimaal één keer een beker om. 

En in de tussentijd staar ik naar mijn koffie. Denkend aan vroeger, toen er nog geen tijdsdruk was…

Oh shit, de tijd.

‘We moeten gaan! Schoenen aan, jas aan. O nee, jullie HAREN. Ga maar weer zitten. Hup, hup huhup!!’  Ik flats er snel een vlecht en wat staarten in. En dan moeten we echt gaan. Net voor de bel gaat rennen we naar de overkant. Thank God dat we tegenover school wonen.

Jeetje, ik wist dat ik geen ochtendmens was, maar nu weet ik het zeker. Ik ben géén ochtendmens, echt niet. Ik pleit daarom ook voor schooltijden die beginnen om 10.00. Op z’n vroegst.

Afbeelding: Shutterstock

Pin It