Voor het eerst weer hardlopen

Hardlopen is zo een activiteit waar veel mensen een hekel aan hebben, terwijl ze het aan het doen zijn. Maar toch blijven ze het doen, want ja… sporten is gezond. En het is gratis.

Nou ja, gratis… Nadat je een godsvermogen uitgegeven hebt aan schoenen een outfit en een iPhone sportarmband, dan kun je aan je gratis sport beginnen.

Nu heb ik mezelf voorgenomen om weer te gaan hardlopen als alle kleintjes op school zitten. En zo een eerste keer is toch altijd weer een hele uitdaging.

De afgelopen jaren heb ik zo nu en dan getraind, meestal omdat ik ja had gezegd om mee te doen aan een run. Gelukkig was ik elke keer wel zo slim om even te trainen van tevoren, zodat ik niet compleet met mijn bovenlip over de punt van mijn schoen over de finish zou strompelen.  Lees meer

Yes, we did it!

Oh Yeah! We hebben het gedaan. 5 Kilometer als een kudde schapen hebben we gehold. En waarom? Geen idee! Maar we hebben het gedaan.

Het was zwaar, na een kilometer dacht ik ‘Oh men, ik ben nog niet eens op de helft’ (een beetje vergelijkbaar met 4 cm ontsluiting, dan weet je ook dat je er nog lang niet bent). En als het einde eenmaal in zicht is, pers je met alle macht alles uit je lichaam. En wat een oerkracht komt er nog even uit, als je je kleintjes aan de kant bij de finish ziet staan.

Persoonlijk vind ik dat er als beloning wel een nieuw paar sneakers tegenover mag staan. Ik heb er vast drie uitgezocht.

Sneakers

Run the World… on sneakers! Nou niet op deze Nike high heels sneakers. Maar ik ben bezig met het uitbreiden van mijn hoge hakken-collectie, wie weet wen ik er aan en loop ik over een tijdje op high heels sneakers. Ik weet niet of deze Adidas en de Nike sneakers de beste hardloopschoenen zijn, maar fasionable zijn ze zeker!

Hardlopen is net als bevallen

Ik ben aan het trainen voor de Haarlemmermeerrun, een hardloopwedstrijd waar ik me, samen met Esther, een paar maanden geleden zomaar opeens voor inschreef. De 5 kilometer, dat leek ons wel wat. De inschrijving was vlot gedaan en toen gingen we weer verder met onze koffie. Af en toe renden we wat, maar niet te fanatiek, want er was altijd wel een excuus. Drukke dag gehad, rustig aan opbouwen, ongesteld, je kent het wel. Of niet, kan ook.

We hadden ook nog drie weken vakantie, waarin er (door mij) geen moment aan trainen gedacht werd. Wijn stokbrood en plezier maken waren de prioriteiten.

Maar toen waren daar nog 5 weken voor die 5 kilometer. Even dacht ik nog, we vinden wel een excuus om af te haken, maar toen kwam de man met opmerkingen als ‘jullie gaan dat niet halen’ of ‘jullie komen als laatste binnen’. WAT? Wat denkt hij wel niet? Dat ik Sjaak afhaak ben? Echt niet! Ik ga dat halen! En goed ook!

En ja dan moet je dus trainen. Hardlopen is net als bevallen. Van tevoren zie je er als een berg tegenop. Moet dat echt? Is dat nou echt nodig. En opeens ben je er klaar voor. Laat die bevalling, uuhh het hardlopen maar beginnen.

Tijdens denk je, ik wil niet meer, waar ben ik mee bezig? Dit doe ik nooit meer. En achteraf romantiseer je het in je hoofd en vind je het een onwijze kick als je 35 minuten achtereen gehold hebt.

Het schijnt dat je op een gegeven moment op een punt komt, dat je verslaafd raakt aan rennen. Op dat punt zit ik nog niet. Maar, met een schouderklopje voor mijzelf en Esther natuurlijk, die 5 kilometer volgende week gaan we halen!

nikeschoen

Kijkje achter de schermen? Voormijnkleintje.nl op INSTAGRAM