8 redenen waarom kinderen niet luisteren

kind luisteren

Wanneer je vader of moeder wordt, heb je de verantwoordelijkheid om een kind op te voeden. Dat is een feit. Soms is het opvoeden van een kind moeilijk of overweldigend. Soms weet je even niet waar je beginnen moet. Zeker wanneer die kinderen van jou weer eens niet luisteren.

Mocht je in het bezit zijn van uitstekend luisterende oogappeltjes, dan kun je nu stoppen met lezen. Jij hebt dit artikel niet nodig, je doet het perfect!

Maar heb jij je weleens schuldig gemaakt aan één of meerdere van de onderstaande uitspraken naar je kinderen toe? (Ik heb het even niet over de man). 

– “Hoe vaak moet ik het nog zeggen?”

– “Hallo hoort iemand mij? Sta ik tegen de muur te lullen?”

– “Waarom luisteren jullie nou nooit?”

– “Heb je niet gehoord wat ik zeg?”

Dan ben je volkomen normaal! Kinderen leren om te luisteren voelt als een eindeloze strijd en je vraagt jezelf af, ‘doe ik het allemaal wel goed?’. En ondanks dat je het absoluut goed doet, heeft het waarschijnlijk toch een reden dat je kinderen niet naar je luisteren. Er zijn namelijk deskundigen die het volgende zeggen.

1. Je luistert zelf ook voor geen meter. Wanneer je kind jou iets vertelt, luister je dan echt? Of zit je ondertussen op je telefoon te kijken? Het valt niet mee om naar de ellenlange en vooral saaie verhalen over Dino’s en andere oninteressante onderwerpen waar je kind mee aankomt te luisteren. Maar realiseer je dat jouw verhalen minstens net zo saai voor hen zijn.

2. Je begint je zinnen met ‘jij’, ‘als’ of ‘waarom’. Wanneer je je zin begint met één van deze woorden, is je kind acuut oost-Indisch doof. Ze hebben geen interesse in wat je te zeggen hebt en dat komt waarschijnlijk hierdoor:

  • Een uitspraak beginnen met ‘jij’, kan nogal aanvallend overkomen. “Jij doet ook nooit wat ik zeg!”. (Voel je je al aangevallen aangezien alle punten met ‘je’ beginnen?)
  • Een uitspraak beginnen met ‘als’, kan overkomen als een bedreiging of chantage. “Als je nu niet doet wat ik zeg, dan…”
  • Wanneer je een uitspraak begint met ‘waarom’ (“waarom luister je niet naar mij?”), verwacht je een antwoord, wat vaak nogal kansloos is, aangezien een kind zijn gedrag helemaal niet kan en niet wil uitleggen.

3. Je begint te praten zonder dat je überhaupt de aandacht van iemand hebt. Ze horen je misschien wel, maar ze negeren je nog even aangezien je niet duidelijk bent geweest tegen wie je het nu precies hebt. Als je wilt dat je kind luistert, zorg dan dat je eerst zijn aandacht hebt. En hoe je dat moet doen verschilt per leeftijdsniveau. Bij jonge kinderen zoek je eerst het oogcontact op en bij oudere kinderen is zijn of haar naam uitspreken al voldoende. Maar wacht wel op de bevestiging, voordat je de rest eruit blaat.

4. Je praat niet, je schreeuwt. De meeste geïrriteerde ouders verzinken vaak in een luide schreeuwerige stem. Maar hoe harder je schreeuwt, hoe meer de oortjes van je kinderen het geluid dempen. Advies is dan ook: praat zachter, niet luider. Ik zelf zou er nog aan toevoegen: met een hele enge stem. Maar ik denk dat de deskundigen daar niet achter staan.

5. Je praat teveel. Probeer wat je te zeggen hebt, binnen 10 seconde te doen. Want je kunt dan misschien wel eindelijk de aandacht van je kind hebben, het is ook zo weer verdwenen.

6. Je stelt teveel eisen. Probeer eens een vraag te stellen in plaats van een eis. Leuk advies, maar het gevaar in deze is dat je dus ook een keuze geeft. “Wil je nu je bord leeg gaan eten?” Je geeft hiermee je kind de mogelijkheid om ook met ‘nee’ te antwoorden. Maar hé, hij heeft dan wel naar je geluisterd! En daar ging het in dit artikel om toch?

7. Je wil aandacht op het verkeerde tijdstip. Wanneer je kind aandachtig met iets bezig is, is het logisch dat hij of zij even niet gestoord wil worden. Check eerst waar je kind mee bezig is voordat je aandacht gaat vragen. Je wil tenslotte ook dat zij datzelfde bij jou doen.

8. Je geeft geen duidelijke consequenties. Je kunt gerust consequenties aan bepaalde daden hangen, zolang je je zin maar niet met ‘als’ begint.
Niet: ‘Als je nu je eten niet opeet, mag je geen tv kijken’.
Wel: ‘Ik snap dat je tv wil kijken, maar je moet eerst je eten opeten’.

De consequentie is duidelijk. En als je wilt dat je kinderen naar je luisteren, moet je ook nog consequent blijven. Maar dat geldt zeker niet voor het motto ‘altijd inconsequent is ook consequent’?

 

Afbeelding: Shutterstock