Peuter in Noppies

Twee weken geleden zag je mijn minipeuter al in een geweldig setje met mijn favoriete fake-fur vestje van Noppies. Vandaag is het de beurt aan mijn peuter om Noppies te showen. Zoals ik al eerder zei, de kleding is gemaakt van zachte materialen en bovendien ook nog eens heel stijlvol en fashionable. En dat geldt ook voor de jongenscollectie. Ik ben helemaal weg van de longsleeves, die van een mooie stevige en zachte kwaliteit katoen zijn. Maar vooral de prints die geïnspireerd zijn door dieren, monsters en het Venetiaans carnaval zijn zeer geliefd bij mij.

noppies 2

Toch draagt de peuter hier heel iets anders. Baggy en stijlvol zijn gecombineerd. Het Toby overhemd, met een fijne all-over print, heeft gave vintage denim accenten. Bijvoorbeeld als je de mouwen omvouwt. De trui Xippe, maakt, met het kraagje van het overhemd, mijn minipeuter een keurig ventje. Bovendien is de fijn gebreide katoenen trui over het overhemd heen heerlijk warm voor de koudere dagen in de winter. Door deze bovenkleding te combineren met een baggy jeans (Berend), maakt het algehele plaatje een stoere combi met een klassiek tintje.

noppies

Sint Maarten?

Maandagochtend, 8.30 uur. We hebben de de zesjarige naar haar klasje gebracht en ik loop op mijn gemakje tussen de wild rondrennende vaders en moeder weer terug naar huis…
„Mama, gaan we naar de knutselclub?”, vraagt mijn peuter. „Jaa! Plutsleplup”, roept de minipeuter er achteraan. „Neeej, de knutselclub is woensdag, vandaag is het maandag”, is mijn antwoord. En ik probeer de twee peutertjes zo snel mogelijk weer naar huis te loodsen.

Dinsdagochtend, 8.30 uur. We hebben de de zesjarige, na een hoop getier en gehaast op tijd in  haar klasje gebracht. En met een wilde haardos en stoom uit mijn oren, loop ik met de peuter en de minipeuter weer richting huis. „Mama, ik wil naar de knutselclub!”, zegt mijn peuter dwingend. Gelukkig hoort de minipeuter het niet, want die staat te gillen omdat ze getild wil worden.
„Nej! We gaan nu naar huis, mama heeft koffie nodig!”, is mijn antwoord, op ietwat onaardige toon.

Woensdagochtend, 8.30 uur. We hebben de zesjarige naar de gymzaal gebracht, want het eerste uur heeft mijn zesjarige gymles. In een kleedhok vol met kakelende schoolkinderen help ik mijn zesjarige met het verkleden en loop na 10 minuten met tuitende oren weer naar buiten. Maar de locatie helpt mijn kleintjes herinneren aan de knutselclub, deze vindt namelijk plaats in datzelfde gebouw. Je kunt dus wel raden wat hun vraag is…
„JA! vandaag gaan we naar de knutselclub… Maar eerst nog een bakkie koffie!”

Goed, op woensdagochtend gaan wij dus naar de knutselclub. En mijn peuter en minipeuter vinden het fantastisch. Ze gaan graag naar de knutselclub. En ik ga altijd graag met ze mee, er is namelijk koffie, maar in sommige gevallen komen de knutsels ook erg goed uit. Zoals afgelopen woensdagochtend. De meeste kleintjes maken er één op het kinderdagverblijf of de peuterspeelzaal. Maar mijn kleintjes zijn afhankelijk van mijn creativiteit. Eerder had ik al eens het meesterlijke idee om een een flessenlampion te maken. Maar om nou elk jaar een fles te schilderen, daar win ik de originaliteitsprijs niet mee. Dus ik was maar al te blij dat ze de mogelijkheid kregen om een Sint Maarten lampion te maken op de knutselclub. 
Mijn kleintjes plakten en knipten en plakten en knutselden met als eindresultaat een geweldige zelfgemaakte Sint Maarten lampion.

Donderdagochtend, 8.30 uur. We brengen de zesjarige naar haar klasje. De minipeuter loopt volledig in gedachten en verwonderend, meters achter ons. Het is prachtig hoor, haar kalme kijk op de wereld. Maar als je even vlug de zesjarige naar school wilt brengen, is dat niet echt handig… Uiteindelijk komt de zesjarige toch op haar plek terecht en wij lopen weer richting huis.
Al lopend naar huis, wacht ik op de standaard vraag. Dit keer komt deze niet, maar een andere. „Mama, gaan we Sint Maarten lopen?”

Vrijdagochtend, 8.30 uur. Iedereen is duidelijk aan weekend toe. Maar de zesjarige moet toch echt nog een ochtendje naar school. Op school is iedereen ook duidelijk aan weekend toe. Gelukkig, we zijn niet de enigen… Toch denkt mijn peuter niet aan het weekend als we weer naar huis toe strompelen. Het enige waar hij nog aan kan denken… „Gaan we nu Sint Maarten lopen?”

Zaterdagochtend, 6.30 uur. Drie kleintjes springen boven op me, terwijl ik stug mijn ogen dichthoud en doe alsof ze er nog niet zijn. Maar na tien keer de vraag „MAMA, gaan we vandaag Sint Maarten lopen?” lukt het mij niet om terug te keren naar dromenland. En ik vraag me daarnaast ernstig af, waar-om de kleintjes toch niet gebruik maken van de mogelijkheid uit te slapen…

Zondagochtend, 7.00 uur. De kleintjes hebben mijn gedachtes gehoord en hebben een half uurtje aan de slaaptijd geplakt. Of zal het komen doordat ik ze op zaterdagavond veel te laat naar bed heb gebracht? Hoe dan ook, de peuter is het belangrijkste niet vergeten. Hij komt met zijn lampionnenstokje mij al rammend op mijn hoofd wakker maken. „Mama, gaan we vandaag SINT MAARTEN lopen?” is zijn vraag…

Maandagochtend, 7.30 uur. Na het wakker maken van mijn kleintjes, (ja hoe kan het!? Op maandagochtend slapen ze opeens wél uit…) begint de ochtendstress. Toch lukt het me wederom om de zesjarige op tijd in de schoolbanken te krijgen. Een beetje trots op mezelf, loop ik met mijn peuter en minipeuter weer naar huis. En ja hoor, de peuter is het nog niet vergeten. „Gaan we vandaag dan Sint Maarten lopen?”

Dinsdagochtend, 8.30 uur. We hebben een soort van vast ritueel en de dinsdagochtend gaat meestal met getier en gehaast. Waarom? Geen idee. Maar de zesjarige belandt wederom in haar klasje. Met enige hartkloppingen en een aantal grijze haren rijker, loop ik met de peuter en de minipeuter weer richting huis. Tijdens dit wandelingetjes realiseer ik me dat het vandaag D-Day is, en je raadt nooit wat de peuter mij vraagt…

„Mama, gaan we naar de knutselclub?”

ByKyra geeft je vleugels

Een week geleden, maandagochtend, 6.15 uur…

De zesjarige staat volledig aangekleed én met haar nieuwe ByKyra tas op haar rug naast mijn bed en zegt: “mama, ik ben er al klaar voor”. In mijn hoofd schreeuw ik “WAAR BEN JE KLAAR VOOR??”, maar gelukkig weet ik het slaperig en enigszins vriendelijk uit mijn mond te krijgen. Ze is klaar om naar school te gaan en ze wil niets liever doen dan met haar nieuwe Bykyra sokken (waar ze de nacht al mee had doorgebracht) en haar nieuwe (oké, toegegeven super coole) ByKyra tas.

De zesjarige heeft gehoord dat het buiten een beetje waait en denkt dat ze, als ze straks buiten is, kan vliegen met haar flappervleugels. Deze uitleg gaf Kyra tenslotte bij de tas. ‘Als je gaat huppelen dan flapperen de vleugels.’ Tijdens het ontwerpen zag Kyra het al voor zich. En wat een goed inlevingsvermogen heeft zij toch als het om kinderen gaat. Dit is namelijk precies wat de zesjarige helemaal fantastisch vindt aan haar nieuwe tas. De flapperende vleugels.

Uiteraard moet dat dan ook getest worden. Al rennend gaat mijn zesjarige richting school. “Zag je het mam? Flapperen de vleugels?” En of ze flapperen!

BykyraTas

©Review

Ik geloof

Gisteren plaatste ik het volgende blog al op de site van onze KleineKanjer. Vandaag plaats ik het ook maar al te graag hier, want mijn gevoel is onbeschrijfelijk!

Tijdens de behandeling van onze minipeuter leefden we met de dag. Elke dag begon er een nieuwe dag. Met een beetje geluk kwamen we de dag door en konden we ’s avonds gaan slapen in ons eigen bed, maar het had ook zomaar gekund dat die dag in een ziekenhuisbed eindigde. Leven met de dag en het beste ervan maken. Dat was het beste wat we konden doen.

Toen was daar het einde van die behandeling. En begonnen we weer aan iets nieuws. Namelijk het jaar ná de behandeling. Een jaar waar we niet verder keken dan dat jaar. Een jaar waar we onze draai weer moesten vinden in het ‘gewone leven’ met op de achtergrond die angst, want ‘wat als’…

Dat jaar is voorbij. En na vandaag geloof ik er in.

Vanaf nu kijken we vooruit en genieten van de dag. We genieten van de dag waarin onze kleintjes plezier en ruzie maken. En kijken naar een toekomst waarin ze met elkaar zullen opgroeien. Als broer en zussen met ruzie en plezier. We zien ons meisje die woorden omzet in zinnen en uiteindelijk hele verhalen vertellen zal. Die gaat fietsen, rennen en spelen met lange vlechten in het haar. Die vriendinnen mee naar huis neemt, leert lezen en haar A-diploma halen zal en misschien ook haar B. Die languit op de grond gaat liggen in de supermarkt en straks stiekem het raam uit sniekt om te gaan stappen met haar vriendinnetjes. Die in haar K3-jurkje de meest langdradige shows weggeeft. We zien haar ’s nachts in ons bed kruipen omdat ze troost zoekt na een nare droom. En we horen hoe ze ’s morgens haar mooie dromen in geuren en kleuren vertelt. En wij vertellen haar, dat alles, maar dan ook alles mogelijk is. We zien haar naar de middelbare school gaan en misschien zien we haar wel studeren. Maar het aller belangrijkste, we zien haar haar dromen volgen en leven.

En niemand weet wat de toekomst zal brengen, maar wij geloven erin.

WhatifIfall

 

Wat je niet wist… Een opvoed-onderzoek!?

Er zijn héél veel dingen die je van te voren niet weet als je ergens aan begint. Maar goed ook, want dan zou je er ook niet aan beginnen… Of toch wel?

Op Mama en Zo lees ik over het grote opvoedonderzoek. Ze hebben een onderzoek uitgevoerd onder 2600 ouders die hun mening en ervaring deelden. Wil ik het weten? Ja, dat wil ik! Interessant natuurlijk, want het is altijd leuk en handig om te weten hoe andere ouders het doen en interessanter nog, hoe andere ouders ook zo nu en dan falen (dat doet jezelf weer een beetje goed dan he). Er zijn verschillende resultaten uit het onderzoek gekomen. Over opvoedcultuur, andermans kinderen, consequent zijn, corrigeren(de tik) en schreeuwen.

26% vindt onze opvoedcultuur veel te soft. Ja blegh, die kinderen mogen tegenwoordig overal maar een mening over hebben.
76% vindt dat het wel mee valt, maar geeft aan dat sommige kinderen wel wat regels en grenzen missen. Klopt, het zijn altijd die kinderen van een ander.
Meer dan 70% vindt dat ouders steken laten vallen in de opvoeding. Oh ja tuurlijk, doe maar 100%, nobody is perfect…
En 20% stoort zich continu aan het gedrag van andermans kinderen. Daar kan ik me iets bij voorstellen! Oh… het zijn mijn kinderen?

80% lukt het niet altijd om consequent te zijn. Niet altijd consequent zijn, betekent dat dan niet gewoon dat je niet consequent bent?
Slechts 2% laat regelmatig over zich heen lopen. Whahaha! 2%… Dat schort aan zelfkennis.

Om het gedrag van hun kind te corrigeren, gebruikt 62% een time-out. Oh bah, die ouderwetse time-out! Time-in is veel hipper! Oh maar wacht, daar krijgen we zeer brutale kinderen met weinig respect van.
12% negeert zijn kind. HALLO, *zwaait* hij is er echt hoor!
En 17% ontzegt zijn kind bepaalde dingen. Dat doe ik de hele dag door.
Ruim 40% denkt dat rustig uitleggen waarom je boos bent effectiever is dan echt straffen. Rustig uitleggen terwijl ik boos ben? Wil iemand mij uitleggen hoe ik dat moet doen?

15% geeft eerlijk toe elke week wel een keer een corrigerende tik uit te delen. Nee, die tikken deel ik alleen in gedachte uit.
Meer dan de helft (53%) schreeuwt soms, maar heeft daarna al snel spijt. Yup *vinger in de lucht steekt*
31% vindt dat je er niks mee bereikt en schreeuwt dan ook nooit tegen zijn kind. Yup *steekt weer vinger in de lucht voor het eerste deel van de zin*

opvoeden

Wil je het opvoedonderzoek even serieus doornemen? Je leest het hier: Het Grote Opvoedonderzoek

Stoerste spijkeroverhemden, boys

Ik vind het nog steeds super stoer staan: een spijkeroverhemd met een bruine, rode of groene broek. Om een goed beeld te krijgen welke er allemaal verkrijgbaar zijn, heb ik de leukste voor je op een rij gezet.

spijkeroverhemden1. Retour is een heel fijne jeansmerk wat zeer mooi valt bij smalle jongens. Je ziet het eigenlijk meteen al aan de afbeelding, de pasvorm ziet er geweldig uit. De niet al te schreeuwerige legerprint, vind ik op dit overhemd erg leuk! Prijs valt wel een beetje tegen € 59,95 – Bestellen >>

2.Tumble ‘N Dry is één van de favorieten merken bij jongens. Heeft ook een geweldige pasvorm en is in één woord, gewoon stoer! Deze blouse is overigens gemaakt van luchtige katoen met een denim look. € 42,95 –  Bestellen >>

3. Een doorgestikte spijkeroverhemd/jack uit de jongenscollectie van de H&M. Voor de H&M kennende valt het wat breed, wel een mooi prijsje! € 19,99 – Bestellen >>

4. Een mooi budget spijkeroverhemd en toch ook heel erg stoer! Verkrijgbaar bij Kiabi € 9,99 – Bestellen >>

5. Een spijkerblouse met een all-overprint mag natuurlijk niet ontbreken. Mijn voorkeur gaat uit naar deze jeans-overhemd van Mexx. € 39,99 Bestellen >>

6. Het merk Sturdy is de grote broer van het merk Feetje. Stoere merkkleding en ook nog betaalbaar, zoals deze denim overhemd. € 28,99 Bestellen >>

7. Heel gaaf en gedurfd dit overhemd van Scotch & Soda, jammer van de prijs. € 79,95 – Bestellen >>

8. Nog één voor de stoere jongen die durft! Een spijkeroverhemd met geruite schouders. Heel gaaf op een donkerrode jeans. Zara € 21,95 – Bestellen >>

9. En als laatste het spijker overhemd van Name-it. Op deze afbeelding niet te zien, maar heeft een applicatie tekst (1947) op de rug. € 26,95 – Bestellen >>

Nostalgie op Netflix

Netflix is verre van nostalgie. Het is helemaal hip en happening. Je films en series streamen van het internet, wie had dat 30 jaar geleden kunnen bedenken? Toch is er nostalgie te vinden op Netflix. Wat dacht je bijvoorbeeld van de Troetelbeertjes (1981) of BoesBoes (1980)? En nog één uit mijn geboortejaar: ET (1982). De film met het ruimtebezem (zoals de peuter hem hier noemt) is overigens nog steeds een hit! En bijkomend voordeel is dat de zesjarig eindelijk die spuuglelijke levensgrote beer uit haar kamer verwijderd heeft, want die lijkt in de nacht teveel op ET. 😉

Ik spoel even een stukje vooruit en kom terecht in 1995. Ik weet nog goed dat ik met mijn puberhoofd en met een vriendinnetje met puberhoofd naar de bios ging. En hoewel we keuze hadden uit allerlei spannende films voor een dertienjarige zoals Clueless en French Kiss, kozen wij ervoor om naar ‘A Goofy Movie’ te gaan. Don’t ask me why! Maar wat ik wel leuk vond was de herinnering die weer boven kwam toen ik deze ‘Goofy Movie’ tussen de Netflix films zag staan. Het voelde voor mij toch een beetje nostalgisch. En nog leuker was, dat mijn kleintjes de film ademloos uitgekeken hebben en er enthousiast over waren! Ook al zijn ze nog geen dertien, ze kunnen mijn filmkeuze blijkbaar wel waarderen.

Ik spoel nog even iets verder, 2006. Mag dat al nostalgie genoemd worden? Ik was toen nog kinderloos, dus het voelt voor mij in ieder geval nostalgisch. In 2006 kwam Happy Feet! En nu weer te vinden als een nieuwe film op Netflix. Tijdens en na deze film heb je eigenlijk alleen maar zin om te dansen (kan ik eigenlijk niet) en om te zingen (kan ik al helemaal niet). Hoe dan ook, een film om vrolijk van te worden én een film over geloven in jezelf en dat bewijzen ook!

Netflixnostalgie

Note: Het benoemen van nostalgie en mijn geboortejaar in één alinea komt overigens wel een beetje hard binnen en daar springen de grijze haren spontaan van op mijn hoofd…

Note 2: Mooi ook, om in de Amerikaanse versie van Happy Feet, Robin Williams weer te horen!    

 

Justin Timberlake wordt vader!

Ik ben nog maar net bijgekomen van de bevalling van ‘Boyband-Guru’ Robbie Williams, maar de volgende Boyband-boy dient zich aan om een vrouw door de bevalling heen te gaan loodsen! De geruchten gingen al wat langer, maar nu lijken ze het niet langer te kunnen ontkennen. Justin Timberlake en Jessica Biel verwachten een eerste kindje!

Zal Justin Timberlake straks ‘Cry me a river’ gaan zingen naast zijn bevallende vrouw? Of is hij meer van de ‘What goes around… Comes around’? We zullen zien. Voor nu in ieder geval een fijne zwangerschap toegewenst!

 

Vanaf april 2007 hadden Justin Timberlake en Jessica Biel, maar na vier jaar ging het stel uit elkaar. Later kwam de verzoening en trouwde ze op 12 oktober 2012.

Weg met de oude schoen!

Het heeft even geduurd, want mijn zesjarige is nogal gehecht aan haar oude schoen. Ze lopen waarschijnlijk als slofjes, maar zien er inmiddels uit alsof er regelmatig ratten aan hebben geknaagd. Ik vond het dus hoog tijd om de nieuwe schoenen te introduceren.

En eindelijk is ze er aan toe. “Mam, mag ik die nieuwe schoenen nog eens zien…”, zegt ze opeens. Daar laat ik geen gras over groeien en dus spring ik op, op zoek naar de schoenendoos.

De Develab schoenen die ik klaar had liggen voor mijn zesjarige, zijn voorzien van stoere gespen en een rits aan de achterzijde. En toch heeft de schoen ook iet sjieks door de mooie bruine kleur en het doorgestikte ruitpatroon.

Develab4

Maar een kinderschoen moet ook geschikt zijn om mee buiten te spelen. De eisen als kwaliteit en draagcomfort staan hoog. En hoewel de zesjarige even moest wennen toen ze de eerste keer haar nieuwe schoenen aantrok (“Ze zitten zó straaaaak!!”), was ze na een half uurtje buitenspelen haar oude schoenen al helemaal vergeten.

develabmeisje

Ook handig: de schoenen hebben een grof profiel in de rubberen zool. Hiermee kan ze rennen, springen, klimmen en spelen zonder elke keer in de spagaat te glijden. Ze is wel lenig, maar zo lenig ook weer niet.

Develab 2

Kortom, Develab heeft ons wederom niet teleurgesteld en wist weer een collectie met gave, stoere en toch ook sjieke schoenen neer te zetten. Wij zijn fan!

Meer informatie over Develab en verkooppunten vind je hier.

 © Review