Een opvoedboek in de kast… bij mij?

Je zou het misschien niet denken, maar ik heb een aantal opvoedboeken in de kast staan. Heel soms pak ik ze er zelfs even bij. Gewoon om weer even bewust te worden van mijn eigen handelen, wat dus niet altijd even soepel loopt. Zo ook het opvoedboek How2Talk2Kids, je zult er vast wel eens van gehoord hebben. Een boek dat vooral gericht is op communiceren met kinderen, op een positieve manier. In dit artikel lees je mijn ervaringen.

How2Talk2Kids

Een van mijn favoriete opvoedboeken is How2Talk2Kids wel. In dit boek wordt uitgelegd hoe je effectief kunt communiceren met kinderen. Hoe je beter kunt omgaan met de negatieve gevoelens van je kleintje en toch je grenzen blijft aangeven. Hoe je kleintje de verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedrag en zelf met oplossingen leert komen. Hoe je je kleintje effectief prijst en je je kleintje bevrijdt uit een vaste rol. En dat allemaal voor meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld bij je kleintje. Klinkt mooi, vind je niet? En toch ga ik regelmatig de mist in, zoals die ene keer, toen ik ‘mama ik haat je‘ naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Deze manier (How2Talk2Kids) van communiceren moet je blijven oefenen, maar oefening baart kunst.

En je moet er ook open voor staan! Je moet open staan om het communiceren met je kinderen op een andere manier toe te passen. Je zult zien dat je het dan ook op een andere manier gaat ervaren. Maar dan nog, blijf je snel in je eigen valkuilen vallen. Het boek geeft je dan houvast. Is het de oplossing voor het probleem van de belabberdere communicatie tussen kinderen en hun ouders? Nee, een opvoedboek kan het probleem nooit helemaal oplossen. Dat kunnen alleen de ouders zelf.

Broers en zussen zonder rivaliteit

Sinds kort stuit ik op een ander probleempje. Namelijk het communiceren tussen mijn kleintjes onderling. En daar heb ik nu het tweede boek van How2Talk2Kids voor in huis. Broers en zussen zonder rivaliteit. Hoog nodig, want soms schieten de woorden ‘vreet elkaar dan maar op’ door mijn hoofd. En nee, dat is niet echt fraai en niet zoals ik het zou willen. In dit boek krijg je praktische handvaten om beter om te gaan met de negatieve gevoelens tussen de kleintjes. Maar ook hoe je ze kunt begeleiden bij het oplossen van hun conflicten. Ik ben heel benieuwd en ik zal het ook zeker laten weten als ik het boekje en de uitwerking daarvan onder de knie heb.

h2t2k

Mama, ik haat je!

Op de dag dat je kindje geboren wordt, wordt er nog iets geboren. Namelijk een bal met allerlei gemixte gevoelens en nieuwe emoties. De ene keer rolt de bal lekker mee en de andere keer stuitert die bal alle kanten op en is er nauwelijks controle over te houden. Die bal bezit onder andere de emotie van intens geluk en onvoorwaardelijke liefde en de beschermingsdrang vergelijkbaar met die van een leeuwin. Maar er zit bijvoorbeeld ook ongeduld, ontploffingsgevaar en zware vermoeidheid in die bal.

Nu zijn er een heleboel methodes en opvoedmanieren om die bal lekker te laten rollen. Ik probeer mijn kleintjes op een liefdevolle manier te begeleiden en op te voeden, door bijvoorbeeld met ze te praten.. Echt waar, ik doe mijn uiterste best. Maar man! Wat is het irritant om met je kleintjes te proberen te praten, terwijl ze totaal niet luisteren.

En luister ik wel naar hen? Jazeker! Ik hoor dat je niet naar bed wilt, maar ja, ik kan jou niet laten spelen totdat je omtieft. Dus, naar bed, NU! Dan kom ik op het punt dat mijn kleintjes mij gaan negeren. Deze tactiek heb ik misschien zelf teveel toegepast? Ze kopiëren immers gedrag toch? Praten tegen een muur is het.

Zoals ik al zei, ik doe mijn uiterste best, maar dan komt daar die bal met één van die gevoelens aanrollen. Vermoeidheid. Ik heb hier gewoon geen zin in en ik kan het gezeur niet aanhoren. Please, ga gewoon naar bed en ga slapen…

Ik zou ze kunnen oppakken en mee naar boven sleuren, maar ze worden toch wat zwaar. Ik zou in mijn eigen bed kunnen gaan liggen en denken zoek het uit, maar dat maakt geen indruk. Of ik kan gaan dreigen met iets van ‘als je nu niet naar boven gaat, blijf je maar buitenstaan’. Dat maakt wel indruk. Iets teveel, want het geblèr begint meteen. In mijn achterhoofd weet ik, dit gaat helemaal mis. Zij zijn moe, ik ben moe. Min maal min is plus.

Elke stap gaat moeizaam. Pyjama aandoen? Alsof ze er überhaupt nog nooit van gehoord hebben. Tanden poetsen? Dan houdt je je kiezen stijf op elkaar. Je bed vinden? Alsof je de weg in huis volledig kwijt bent. En oh ja, nog even op de laptop is veel belangrijker dan op zoek naar dat bed.

Wat zou ik kunnen zeggen? Gelezen in een stappenplan van How2Talk2Kids. “Wat ik zie vind ik niet leuk.” en “Ik verwacht dat als mama vraagt of je in je bed wilt gaan liggen, je dan ook in je bed gaat liggen.” En dan “Je kunt nu in je bed gaan liggen zodat ik nog even bij je kan liggen.” En als ze dan nóg doorgaan… Een keuze geven. “Dit zijn je keuzes: of je blijft op de laptop, dan ga ik nu eerst je broertje naar bed brengen en dan heb ik geen tijd om nog bij je te liggen of je kiest om nu de laptop dicht te doen (die je eigenlijk überhaupt al niet open had moeten doen, maar dat terzijde) en dan kom ik even bij je liggen.” Blijft ze op de laptop? “Ik zie dat je hebt gekozen.” Met als resultaat dat zij zelf heeft gekozen in ik niet de verschrikkelijke moeder ben…

Wat doe ik? Ik pak die laptop weg en zeg dat die voorlopig niet meer opengaat. Zijn ze potverdikkie nou helemaal gek geworden. Ik heb toch nooit gezegd, ga op je laptop? Ik zei ga naar je bed!! Met als resultaat een hysterisch kind dat roept: Mama, ik haat je!

mama-is-stom

Ik kijk wel blij op het tekeningetje, dat dan weer wel…

Oef. Of dat binnenkomt? Absoluut! Of dat goed voelt? Absoluut niet. Maar het enige wat ik op kan brengen is ‘Prima! Doei.’ En ik pak mijn ‘bal’ en strompel naar beneden.

Morgen ga ik alles weer anders doen.