Ik zag het langzaam gebeuren. Waar eerst knuffels, kleurpotloden en knutselwerkjes lagen, stonden ineens lippenglossjes, lekkere luchtjes en een klein spiegeltje. Mijn dochter is officieel in de pre-puber fase beland. En bij die fase hoort blijkbaar één grote wens: “Mam, ik wil een kaptafel.”
Heel eerlijk? Ik snap haar helemaal. Een eigen plekje om te tutten, even voor de spiegel te zitten en zich groot te voelen. Maar tegelijkertijd dacht ik: leuk idee… maar waar maakt ze straks haar huiswerk?
Dat kinderbureau… daar zit nog leven in
Op haar kamer staat een kinderbureau waar al heel wat uren aan zijn doorgebracht. Tekenen, knutselen, lezen en tegenwoordig ook huiswerk. Rekenen, taal, werkstukken, het gebeurt allemaal daar. Dus zomaar afscheid nemen voelde toch een beetje spannend.
Maar ja, volgens mijn dochter is dat bureau inmiddels “niet meer haar stijl”. Te kinderachtig. Te weinig vibe. En tja, smaken veranderen nu eenmaal.
De kamer als spiegel van haar groei
Wat ik me toen realiseerde is dat haar kamer gewoon met haar meegroeit. En die kaptafel staat eigenlijk symbool voor dat proces. Niet per se om make-up, maar om een eigen plek. Iets wat van haar is.
We gingen samen kijken naar mogelijkheden. Geen enorme make-uptafel zoals je die bij volwassenen ziet, maar een kaptafel kind die past bij haar leeftijd. Met lades voor spulletjes, een mooie spiegel en genoeg ruimte om het netjes te houden. Althans… dat is het plan.
En het huiswerk dan?
Die vraag bleef natuurlijk. De oplossing bleek simpeler dan gedacht. Overdag blijft het bureau gewoon een werkplek. ’s Avonds wisselt het van functie. Spiegel erop, lampje aan, klaar. Soms maakt ze huiswerk aan de eettafel, soms op haar kamer. En weet je? Dat gaat eigenlijk prima.
Het draait niet om één vaste plek, maar om structuur én een omgeving waarin ze zich fijn voelt. En als ze blij is met haar kamer, werkt dat vaak alleen maar positief door.
Samen keuzes maken
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind aan deze fase, is dat we dit soort keuzes samen kunnen maken. We hebben gepraat over wat zij belangrijk vindt, maar ook over wat praktisch is. Hoe zorg je dat je kamer gezellig blijft, zonder dat het een rommel wordt? Waar leg je je spullen neer? En wat doe je met schoolspullen die je elke dag nodig hebt? Door haar daarbij te betrekken, voelt het niet als “mama beslist”, maar als iets wat echt van haar is. En eerlijk is eerlijk: als zij meedenkt, is ze ook net iets gemotiveerder om haar kamer netjes te houden (oké… meestal dan 😉).
Een beetje loslaten (voor ons allebei)
De overgang van kinderbureau naar kaptafel voelde voor mij ook als een klein moment van loslaten. Ze is geen klein meisje meer, maar ook nog lang geen échte puber. Precies ertussenin. En haar kamer laat dat perfect zien.
Dus ja, ze heeft nu een plek om te tutten én een plek om te leren. En ik? Ik kijk soms glimlachend toe hoe snel dit allemaal gaat.
Herkenbaar? Dan weet je, je bent niet de enige!
Uitgelichte afbeelding: Shutterstock