Hier zeg ik geen nee tegen

Wij, moeders in het algemeen, zeggen vaak nee. Niet alleen tegen onze kinderen, maar ook tegen hulp. En vooral voor ongevraagde adviezen keren wij graag onze rug toe. We vinden dat we het allemaal zelf (moeten) kunnen en we willen ons vooral niet laten kennen. Eigenlijk is dat best jammer, want een beetje hulp hier en daar kan het leven een stuk soepeler en misschien ook wel leuker maken.

Vanaf nu ga ik, áls het me aangeboden wordt, tegen het volgende geen nee (meer) zeggen.

Ik zeg geen nee tegen iemand anders die de beslissing neemt. Het leven van een moeder bestaat 75% uit beslissingen nemen. Welke naam gaan we het kleintje geven? Blijven we werken? Gaan we thuis zitten? Heeft het honger? Heeft het een schone luier nodig? Welke kinderopvang? Welke school? Wat eten we vanavond? Mogen mijn kleintjes alleen buiten spelen? Mogen ze zonder jas buiten spelen? Mag mijn kleintje dat speeltje afpakken van dat andere kleintje? Mag mijn kleintje dat vervelende ventje een mep verkopen? Mag ze bij een vriendinnetje spelen? Mag ze op gitaarles? Of op blokfluit? Of op drummen? Vinden de buren dat leuk? Keuzes, keuzes, keuzes. Wil iemand anders aub af en toe even een beslissing nemen?

Ik zeg geen nee tegen iemand die aanbiedt om mijn kleintjes een middagje mee te nemen, gewoon zomaar, zodat ik even rustig Netflix kijken kan. Of iets anders waar ik zin in heb. In ieder geval niet het huishouden.

Ik zeg overigens ook geen nee tegen iemand die aanbiedt om even het huishouden te doen.

Ik zeg geen nee tegen iemand die aanbiedt om een poging te doen om een krijsende peuter even te kalmeren.

Ik zeg geen nee tegen iemand die ’s nachts de kleintjes weer terug naar hun eigen bed brengt. In dit geval is de enige aangewezen persoon die ik me voor deze taak bedenken kan, de man.

wijn drinken

Ik zeg geen nee tegen een wijnavond met mijn vriendinnen.

Ik zeg geen nee tegen een onbeperkt lange, warme douchebeurt. Zónder kinderen welteverstaan.

Ik zeg geen nee tegen warme koffie.

Ik zeg geen nee tegen iemand die de auto wil voltanken. Ik heb nu geen auto meer, maar man wat had ik daar toch altijd een hekel aan. Alsof het uren tijd in beslag nam.

En ik zeg geen nee tegen een ‘mute-knop’. Als er ooit iemand is die deze knop uitvindt, is diegene mijn held! Gewoon even voor 20 minuten die mute-knop indrukken, waarin iedereen even geen geluid kan produceren. Desnoods een freeze-knop, waar iedereen voor een uurtje, of twee even bevriest. Hoe fijn zou dat zijn! Never gonna happen.

Afbeelding wijn: Shutterstock

Me-time!

Me-time. Het is nogal een heilig en misschien ook een beetje een hip woord in moederschapsland. We hebben het gewoon nodig om af en toe even te kunnen ontsnappen aan schreeuwerige en veeleisende kleine monstertjes. Je kan je die me-time op allerlei verschillende manieren toe eigenen. De één doet de wc-deur op slot als ze gaat poepen, heel verstandig overigens. De ander neemt een kop koffie of een glas wijn, omdat dat het enige is wat écht voor haar is en kleintjes niet mogen drinken. Voor weer een andere moeder is het die tien-minuten-time-out waarin haar kleintje op de trap zit. Eigenlijk is het een time-in voor moeder, om even verder te gaan met haar favoriete Netflix serie.

Ik ken al deze me-times. Mijn excuus? Drie kleintjes én een hond. Helpt het? Nah, ik kom er de dag mee door, maar een uberluxe hotel met een goddelijke badkamer, een massage en cocktails in een fantastische stad (Londen) zou misschien beter werken. Tipje; neem een plattegrondje mee van de grote onbekende stad en onthoud de naam van je hotel, want met al die cocktails veel te vroeg in de middag weet je na twee straten de weg terug al niet meer te vinden. Ik hoef mijn vinger maar in de lucht te steken en ik word op mijn wenken bediend. De cocktails en de heerlijke culinaire hoogstandjes worden op een gouden dienblad aangereikt. Er zijn alleen maar moeders (en een vader) om mij heen met wie ik uren kan praten over de kleintjes (want dat is toch wat we het liefste doen), maar ik hoef niet op mijn kleintjes te letten, want die zijn thuis bij de man. En als klap op de vuurpijl krijg ik als eerste in de wereld een fantastisch leuke Netflix serie te zien. Zo, dat is nog eens me-time.

me-time

Gebeurde dat zojuist nou werkelijk?

Goed, en nu weer terug naar de dagelijkse sleur. Ik pak de deur-op-slot, stiekeme-wine-time en time-out’s weer op en ik zal op de nodige momenten terugdenken aan een me-time moment waar menig moeder van droomt.