romper slinger

10 dingen die baby’s kunnen voordat ze kunnen praten

Een baby die nog geen woord kan zeggen, lijkt misschien weinig te kunnen vertellen. Toch zijn baby’s vanaf hun geboorte volop bezig met communiceren. Ze laten met hun gezicht, lichaam, geluidjes en gedrag voortdurend merken wat ze voelen, willen en nodig hebben. Alleen hebben wij als ouders soms even nodig om te leren begrijpen wat ze ons proberen te vertellen.

Voordat het eerste ‘mama’ of ‘papa’ klinkt, gebeurt er al ontzettend veel. Je baby leert gezichten herkennen, reageert op jouw stem, ontdekt zijn eigen handen en ontwikkelt steeds meer manieren om contact met jou te maken. Eigenlijk begint communiceren dus al lang voordat er echte woorden komen.

Dit zijn tien bijzondere dingen die baby’s al kunnen voordat ze kunnen praten.

1. Je baby kan jouw stem herkennen

Al voordat je baby geboren wordt, raakt hij vertrouwd met jouw stem. Na de geboorte kan hij die bekende stem dan ook herkennen tussen andere geluiden. Dat is niet zo gek: tijdens de zwangerschap heeft je baby jouw stem voortdurend kunnen horen.

Je merkt misschien dat je baby rustiger wordt wanneer je tegen hem praat of juist zijn hoofdje naar je toe draait. Je stem is vertrouwd en geeft een gevoel van veiligheid. Je hoeft dus helemaal geen ingewikkelde gesprekjes te voeren. Gewoon vertellen wat je aan het doen bent, zingen of tegen je baby kletsen is al een vorm van contact.

2. Je baby herkent jouw gezicht

Ook jouw gezicht wordt al snel een vertrouwd beeld. Baby’s zijn vanaf jonge leeftijd geïnteresseerd in gezichten en kijken graag naar mensen die dichtbij hen staan. Dat moment waarop je baby je echt lijkt aan te kijken, kan daarom behoorlijk bijzonder zijn. Je bent voor je baby niet zomaar een gezicht tussen alle andere gezichten. Door steeds opnieuw naar jou te kijken, leert je baby jouw gezicht herkennen en wordt het steeds gemakkelijker om jou van anderen te onderscheiden.

3. Je baby kan lachen

De eerste glimlach van je baby is zo’n moment waar veel ouders met smart op wachten. In het begin kan een glimlach nog een reflex zijn, maar na verloop van tijd gaat je baby steeds bewuster reageren op mensen en situaties die hij leuk vindt. Wanneer je baby rond jou begint te glimlachen, ontstaat er bovendien een mooi soort wisselwerking. Jij lacht naar je baby, je baby lacht terug en voor je het weet ben je samen een heel gesprek aan het voeren zonder dat er één woord wordt gezegd.

4. Je baby kan emoties laten zien

Een baby kan natuurlijk nog niet vertellen dat hij moe, verdrietig, hongerig of overprikkeld is. Toch laat hij dat vaak behoorlijk duidelijk merken. Huilen is de bekendste manier, maar er zijn veel meer signalen. Een baby kan wegkijken wanneer het te veel wordt, onrustig bewegen wanneer hij moe is of juist helemaal stil worden. Ook gezichtsuitdrukkingen en veranderingen in geluid kunnen iets vertellen over hoe je baby zich voelt.

Hoe langer je samen bent, hoe beter je deze signalen leert herkennen. Je ontdekt vanzelf dat niet ieder huiltje hetzelfde klinkt.

5. Je baby kan reageren op jouw emoties

Baby’s zijn kleine observanten. Ze kijken naar je gezicht, luisteren naar de toon van je stem en reageren op de manier waarop je met ze omgaat. Wanneer jij vrolijk tegen je baby praat, kan dat een andere reactie oproepen dan wanneer je gespannen of verdrietig bent. Je baby begrijpt natuurlijk nog niet wat jij precies zegt of waarom je je op een bepaalde manier voelt. Maar hij pikt wel allerlei signalen op uit jouw stem, gezicht en lichaamstaal.

Dat is ook een van de redenen waarom oogcontact en rustig contact zo belangrijk zijn. Je baby leert hierdoor steeds beter hoe mensen met elkaar communiceren.

6. Je baby kan contact zoeken

Nog voordat een baby kan praten, kan hij al duidelijk laten merken dat hij contact wil. Misschien kijkt je baby naar je, maakt hij geluidjes wanneer je wegloopt of wordt hij enthousiast wanneer je weer bij hem komt.

Later kan daar steeds meer gedrag bijkomen. Een baby kan bijvoorbeeld zijn armpjes uitstrekken wanneer hij opgepakt wil worden of geluidjes maken om jouw aandacht te krijgen. Het zijn misschien kleine signalen, maar eigenlijk zijn het al echte communicatiemomenten.

7. Je baby kan geluidjes ‘terugpraten’

Een babygesprek kan er behoorlijk grappig uitzien. Jij zegt iets, je baby maakt een geluidje, jij reageert daarop en vervolgens komt er weer een enthousiast ‘aaaaah’ terug. Dit soort geluidjes zijn een belangrijke stap richting taal. Je baby ontdekt dat geluid iets kan doen: als hij een geluid maakt, reageert iemand daarop. Door dit soort heen-en-weercontacten leert hij de basis van communicatie. Dus ja, je kunt rustig uitgebreide gesprekken voeren met je baby. De kans is groot dat je baby op zijn eigen manier gewoon gezellig meedoet.

8. Je baby kan steeds beter begrijpen wat er gebeurt

Een baby begrijpt natuurlijk nog niet alles wat je zegt, maar langzaam ontstaan er wel verbanden tussen woorden, geluiden en gebeurtenissen. Als je iedere keer ‘we gaan in bad’ zegt voordat je samen naar de badkamer gaat, zal je baby na verloop van tijd bepaalde geluiden en routines gaan herkennen. Ook de toon waarop je iets zegt helpt daarbij. Taal begrijpen begint dus al voordat je baby zelf woorden kan uitspreken. Luisteren, kijken en verbanden leggen zijn belangrijke voorbereidingen op het moment dat die eerste woordjes uiteindelijk komen.

9. Je baby kan jou imiteren

Baby’s zijn dol op gezichten en kunnen proberen bewegingen na te doen die ze bij jou zien. Denk bijvoorbeeld aan een mond openen, de tong uitsteken of een bepaalde gezichtsuitdrukking maken. Imiteren is een belangrijke manier waarop jonge kinderen leren. Ze kijken naar wat jij doet en proberen het vervolgens zelf. Dat geldt niet alleen voor gezichtsuitdrukkingen, maar later ook voor gebaren, geluiden en uiteindelijk woorden. Voor je het weet zit je dus tegenover elkaar gekke bekken te trekken en ben je eigenlijk bezig met de eerste vorm van leren.

10. Je baby kan al heel duidelijk laten merken wat hij wil

Misschien wel het mooiste is dat je baby helemaal niet hoeft te kunnen praten om een mening te hebben. Baby’s kunnen vaak verrassend goed laten merken wat ze wel en niet prettig vinden. Ze kunnen zich naar iets toe bewegen wanneer ze geïnteresseerd zijn, wegkijken wanneer ze genoeg hebben gehad of enthousiast reageren wanneer ze iets herkennen. Naarmate ze ouder worden, worden die signalen steeds duidelijker.

Als ouder leer je ondertussen steeds beter kijken. Je gaat herkennen wanneer je baby honger heeft, moe begint te worden, behoefte heeft aan contact of juist even rust nodig heeft. Dat is geen kwestie van gedachten kunnen lezen, maar van samen steeds beter leren communiceren.

Praten begint eigenlijk al veel eerder

Het eerste woordje van je baby is natuurlijk een mijlpaal waar je waarschijnlijk met smart op wacht. Maar eigenlijk is je kind al maanden bezig met communiceren voordat dat eerste woord klinkt. Een blik, een glimlach, een geluidje, een uitgestoken handje of juist een hoofd dat demonstratief wordt weggedraaid: het zijn allemaal manieren waarop je baby contact maakt met de wereld om zich heen.

En misschien is dat ook wel een mooie gedachte voor die periode waarin je soms verlangt naar het moment waarop je kind eindelijk kan vertellen wat er aan de hand is. Je hoeft niet altijd te wachten op woorden. Je baby vertelt je nu al ontzettend veel. Je hoeft alleen maar te leren luisteren met je ogen.


Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Een dagje uit met een peuter? Zo maak je er een fijne dag van

Een dagje uit met een peuter klinkt soms eenvoudiger dan het in werkelijkheid is. Je hebt zin om er samen op uit te gaan, maar je weet ook dat je peuter ontzettend eigenwijs kan zijn. Een peuter heeft namelijk zo zijn eigen ideeën over hoe de dag eruit moet zien. Misschien wil je kind eindeloos naar de dieren kijken, terwijl jij eigenlijk door wilt lopen. Of je hebt een hele planning gemaakt en je peuter besluit na twintig minuten dat hij liever alleen maar in een plas wil stampen.

Gelukkig zijn er genoeg plekken waar je met jonge kinderen naartoe kunt waar ontdekken, spelen en bewegen vanzelf samenkomen. Wie op zoek is naar een dagje uit met peuter kan bijvoorbeeld denken aan een bezoek aan Avonturenboerderij Molenwaard. Op een plek als deze hoeft een peuter niet uren stil te zitten of een uitgebreid programma te volgen. Er is namelijk alle ruimte om rond te kijken, dieren te ontdekken en tussendoor lekker te spelen.

Wat maakt een uitje leuk voor een peuter?

Peuters zijn volop bezig de wereld te ontdekken. Ze willen voelen, kijken, bewegen, zelf dingen proberen en vooral heel veel vragen stellen. Een dagje uit waarbij ze alleen maar ergens naar mogen kijken, houdt daarom misschien minder lang hun aandacht vast dan een plek waar ze zelf iets kunnen doen.

Dieren zijn bijvoorbeeld vaak een grote aantrekkingskracht voor jonge kinderen. Een koe van dichtbij zien, een konijn bekijken of ontdekken waar kippen eigenlijk slapen, maakt de wereld ineens heel concreet. Voor een peuter is een bezoek aan een boerderij daardoor niet alleen leuk, maar ook een kleine ontdekkingstocht.

Ook afwisseling is belangrijk. Peuters hebben nog geen behoefte aan een strak programma van activiteiten achter elkaar. Juist een combinatie van spelen, kijken, bewegen en even rustig zitten werkt vaak goed. Zo kun je het tempo aanpassen aan je kind en hoef je niet teleurgesteld te zijn wanneer een activiteit minder interessant blijkt dan je had verwacht.

Buiten zijn en lekker bewegen

Peuters hebben energie voor tien. Een dagje uit waarbij ze lekker kunnen rennen, klimmen, wandelen en spelen is dan ook vaak een succes. En ondertussen zijn ze gewoon bezig met hun motorische ontwikkeling, zonder dat ze daar zelf natuurlijk ook maar iets van doorhebben.

Op een boerderij komt daar nog iets bij, de omgeving zorgt namelijk vanzelf voor nieuwe dingen om te ontdekken. Een tractor, een weiland, dieren, bloemen, water en allerlei verschillende geluiden maken van een gewone wandeling ineens een avontuur.

Een peuter hoeft niet de hele dag ‘iets te doen’

Als ouder heb je misschien de neiging om een dagje uit goed te willen benutten. Je hebt entree betaald, dus je wilt natuurlijk zoveel mogelijk zien. Maar je peuter heeft daar helemaal geen boodschap aan.

Het kan zomaar gebeuren dat je kind twintig minuten gefascineerd naar een paar kippen kijkt en daarna geen enkele interesse meer heeft in de rest van de boerderij. Of dat een speelplek uiteindelijk veel leuker blijkt dan de activiteit waarvoor je speciaal naar het park bent gekomen.

Prima. Een dagje uit met een peuter is geen checklist die je per se moet afwerken. Het gaat vooral om samen ontdekken en plezier maken. Laat je kind dus gerust wat langer kijken naar iets wat interessant is en accepteer dat je misschien niet alles ziet. Grote kans dat juist die onverwachte dingen uiteindelijk de leukste herinneringen opleveren.

Plan ook rustmomenten

Wat kunnen peuters toch ontzettend enthousiast zijn, maar tegelijkertijd hebben ze nog regelmatig behoefte aan rust. Een hele dag vol nieuwe indrukken kan dan ook behoorlijk vermoeiend zijn. Zeker wanneer een kind normaal gesproken overdag nog slaapt, is het verstandig om daar rekening mee te houden.

Neem daarom rustig de tijd voor een lunch of tussendoortje en zoek af en toe een rustig plekje op. Ook drinken is natuurlijk belangrijk, zeker op een warme dag.

Bij een dagje uit is het bovendien handig om niet alleen voor de peuter, maar ook voor jezelf voldoende mee te nemen. Reservekleding of zelfs een overall is geen overbodige luxe wanneer je een boerderij bezoekt. Een peuter en modder lijken elkaar nu eenmaal aan te trekken.

Samen ontdekken is leerzaam

Een dagje uit hoeft geen educatief programma te hebben om leerzaam te zijn. Peuters leren juist veel door te kijken, te doen en vragen te stellen.

‘Waarom heeft die koe zo’n grote tong?’
‘Waar gaat de tractor naartoe?’
‘Wat eet een schaap?’
‘Waarom is die kip wit?’

Misschien heb je niet op iedere vraag meteen een antwoord, maar dat hoeft ook niet. Samen kijken en ontdekken is al waardevol. Een bezoek aan een boerderij geeft kinderen bovendien de mogelijkheid om te zien waar voedsel vandaan komt en hoe dieren leven. Dat is iets wat ze thuis of in de stad niet iedere dag meemaken.

Wanneer is een dagje uit met een peuter geslaagd?

Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste vraag. Niet: hebben we alles gezien? Niet: hebben we alle activiteiten gedaan? En ook niet: heeft mijn kind zich de hele dag gedragen?

Een geslaagd dagje uit met een peuter is een dag waarop je kind ruimte heeft gehad om te ontdekken, te spelen en zichzelf te zijn. Misschien komt het thuis met vieze knieën en zand in de schoenen (vies worden is goed voor je kind) en een hoofd vol nieuwe indrukken. Misschien valt het onderweg naar huis uitgeput in slaap.

En misschien heb jij ondertussen een paar keer gedacht: waarom doen we dit ook alweer?

Dat hoort er allemaal bij.

Een dagje uit met een peuter draait uiteindelijk om samen tijd doorbrengen. Kies daarom vooral een plek waar jonge kinderen zelf kunnen ontdekken en waar je als ouder niet voortdurend hoeft te haasten van de ene activiteit naar de andere. Want met een peuter weet je nooit precies hoe de dag gaat verlopen. En misschien is dat juist wel het allerleukste eraan.

Ouderschap in de jaren 80, 90 en nu: wat is er veranderd?

Wie zelf is opgegroeid in de jaren 80 of 90 en inmiddels kinderen heeft, zal het waarschijnlijk regelmatig denken: hoe deden mijn ouders dat vroeger eigenlijk? We hadden geen smartphone waarop we ieder moment konden opzoeken of die rode vlek op de arm van onze baby normaal was. Geen WhatsApp-groep van de klas, geen ouderapp waarin je precies kon zien wat je kind die dag had gedaan en ook geen Google Maps waarmee je kon controleren waar je kind uithing. Toch zijn we groot geworden.

Ouderschap is in een paar decennia behoorlijk veranderd. Niet alleen omdat de technologie zich razendsnel heeft ontwikkeld, maar ook omdat onze ideeën over kinderen, veiligheid, opvoeding en de rol van ouders zijn veranderd. Sommige dingen zijn echt anders geworden, terwijl andere dingen eigenlijk verrassend hetzelfde zijn gebleven.

Van ‘ga maar buiten spelen’ naar een berichtje in de groepsapp

Een van de grootste verschillen zit misschien wel in de vrijheid die kinderen vroeger kregen. In de jaren 80 en 90 was het heel normaal dat kinderen na school hun jas ergens neergooiden en naar buiten gingen. Je moeder wist ongeveer waar je was, maar hoefde niet precies te weten bij welk huis je op dat moment aan het spelen was. Als het donker werd of etenstijd was, kwam je vanzelf weer thuis.

Tegenwoordig weten ouders vaak veel beter waar hun kinderen zijn. Een berichtje sturen is zo gedaan en met een smartphone kunnen kinderen bereikbaar zijn zodra dat nodig is. Dat geeft een gevoel van veiligheid, maar het heeft ook een keerzijde. Kinderen krijgen daardoor soms minder vanzelfsprekende vrijheid om zelf op ontdekkingstocht te gaan.

De manier waarop we naar veiligheid kijken is sowieso veranderd. Dingen die vroeger heel normaal werden gevonden, zouden veel ouders nu waarschijnlijk niet meer zo snel doen. Kinderen alleen naar school laten fietsen, buiten spelen zonder dat een volwassene in de buurt is of een hele middag ergens rondhangen zonder dat je precies weet waar ze zijn: het voelt tegenwoordig voor veel ouders toch anders.

Geen schermtijd, want er waren nauwelijks schermen

Wie als kind in de jaren 80 of 90 leefde, had natuurlijk ook schermen. We hadden televisie, videobanden, computers en later spelcomputers. Maar het scherm zat nog niet de hele dag in onze broekzak.

Je kon niet even snel een filmpje op YouTube kijken terwijl je aan tafel zat. Er was geen TikTok, geen Instagram en geen tablet waarmee een peuter zichzelf een uur kon vermaken. Als je televisie wilde kijken, moest je wachten tot het programma begon. En als je een programma had gemist, had je simpelweg pech.

Dat betekent niet dat kinderen vroeger automatisch beter speelden of dat schermen tegenwoordig alleen maar slecht zijn. Technologie heeft ook ontzettend veel voordelen gebracht. Kinderen kunnen ermee leren, contact houden, creatief bezig zijn en de wereld ontdekken. Maar voor ouders is er wel een nieuwe opvoedvraag bijgekomen: hoeveel schermtijd is eigenlijk goed voor mijn kind?

Dat is een vraag die ouders van vroeger simpelweg niet hoefden te beantwoorden.

Ouders hebben tegenwoordig veel meer informatie

Ook de manier waarop we informatie over opvoeding zoeken is compleet veranderd. Vroeger vroeg je het aan je moeder, buurvrouw, huisarts of consultatiebureau. Misschien stond er een boek over opvoeding in de kast.

Nu staat de complete wereld van opvoedinformatie binnen handbereik. Een baby die slecht slaapt? Even zoeken. Een peuter die ineens niet meer wil eten? Google. Twijfel over de ontwikkeling van je kind? Er zijn tientallen websites, forums en sociale media waarop andere ouders hun ervaringen delen.

Dat is ontzettend handig, maar het kan ouders ook onzeker maken. Want als je vroeger één advies kreeg, wist je misschien niet beter. Nu krijg je soms binnen vijf minuten twintig verschillende adviezen en lijkt iedereen het beter te weten.

Ik schreef eerder al over de verschillen tussen millennial-ouders en eerdere generaties en hoe onder andere internet, sociale media en een veranderende kijk op opvoeding onze manier van ouderschap hebben beïnvloed.

De opvoeding werd minder ‘omdat ik het zeg’

Ook de manier waarop we met kinderen praten is veranderd. Natuurlijk waren er vroeger ook ouders die veel overlegden met hun kinderen en nu zijn er nog steeds ouders die zeggen: omdat ik het zeg. Toch is er in het algemeen meer aandacht gekomen voor de gevoelens en mening van kinderen.

Een kind mag tegenwoordig vaker vragen waarom iets moet. We praten meer over emoties en proberen kinderen te leren benoemen wat ze voelen. Waar vroeger misschien sneller werd gezegd dat een kind niet zo moest zeuren, proberen veel ouders nu eerst te begrijpen waar het gedrag vandaan komt.

Dat betekent niet dat kinderen tegenwoordig geen grenzen meer krijgen. Integendeel. Alleen de manier waarop ouders grenzen stellen is veranderd. Er wordt meer gesproken over positief opvoeden, emoties reguleren en samen zoeken naar oplossingen.

Van buitenspelen naar georganiseerde activiteiten

Nog iets dat veranderd is: de manier waarop kinderen hun vrije tijd doorbrengen. Vroeger betekende een vrije woensdagmiddag misschien gewoon buiten spelen. Een bal, een springtouw, een paar stoepkrijtjes en je had een middag.

Tegenwoordig staat de agenda van veel kinderen behoorlijk vol. Voetbal, zwemles, muziekles, scouting, turnen, speelafspraken en kinderfeestjes: er is ontzettend veel te doen.

Dat is natuurlijk prachtig. Kinderen krijgen kansen om allerlei interesses te ontdekken en talenten te ontwikkelen. Tegelijkertijd wordt er steeds vaker gesproken over het belang van vervelen. Niet ieder moment hoeft ingevuld te worden. Soms ontstaat juist uit verveling het leukste spel.

Misschien is dat wel een van de dingen die we opnieuw kunnen leren van vroeger: een kind hoeft niet altijd iets te dóén.

En toch zijn kinderen nog steeds gewoon kinderen

Ondanks alle verschillen is er ook ontzettend veel hetzelfde gebleven. Kinderen willen nog steeds spelen, ontdekken, lachen en grenzen opzoeken. Ze maken ruzie met hun broertje of zusje en vijf minuten later liggen ze samen op de bank. Ze willen niet naar bed wanneer het bedtijd is en blijken de volgende ochtend ineens niet uit bed te kunnen komen. En de dingen die je moeder vroeger tegen je zei, rollen nu uit jouw mond.

Een kind kan nog steeds helemaal gelukkig worden van een grote kartonnen doos, een hut onder de tafel of een plas waar je eigenlijk niet in mag springen.

Misschien is dat uiteindelijk het mooiste aan het vergelijken van ouderschap door de jaren heen. De wereld rondom kinderen verandert voortdurend, maar kinderen zelf blijven op veel manieren verrassend hetzelfde.

We hebben tegenwoordig meer informatie, meer technologie en misschien ook meer aandacht voor opvoeding dan ooit. Maar uiteindelijk zijn we nog steeds ouders die proberen uit te zoeken wat goed is voor hun kind. Soms met een opvoedboek, soms met Google en soms gewoon door op ons gevoel af te gaan.

En misschien zouden we daar af en toe best wat meer vertrouwen in mogen hebben.

Waarom goede voeding in de eerste levensjaren zo belangrijk is

Tijdens de eerste jaren van een kind gebeurt er ontzettend veel. Een baby groeit in korte tijd tot een ondernemende peuter en ontwikkelt zich lichamelijk, cognitief en sociaal razendsnel. Voeding speelt daarbij een belangrijke rol. Wat een kind binnenkrijgt, levert niet alleen energie om te groeien en te bewegen, maar ook voedingsstoffen die nodig zijn voor de ontwikkeling van onder andere botten, spieren, organen en de hersenen.

Tegelijkertijd weet ik uit eigen ervaring dat de manier waarop je je kind voedt niet altijd verloopt zoals je vooraf had bedacht. Ik heb zelf drie kinderen gevoed en bij alle drie ging het anders. Bij mijn oudste gaf ik vijf maanden borstvoeding. Daarna moest ik antibiotica gebruiken en besloot ik in die situatie te stoppen met borstvoeding. Bij mijn middelste bleek dat mijn borstvoeding alleen niet voldoende was voor zijn groei. Bijvoeding was voor hem op dat moment simpelweg de betere keuze. En mijn jongste heb ik uiteindelijk twee jaar gevoed. Mijn oorspronkelijke plan was om na een jaar te stoppen, maar toen zij rond haar eerste verjaardag ernstig ziek werd, bleek de borstvoeding voor haar niet alleen voeding, maar ook een enorme troost.

Die drie ervaringen hebben mij geleerd dat er niet één manier is om je baby te voeden. Je kunt een plan hebben, maar je kind, je eigen lichaam en de omstandigheden bepalen uiteindelijk mee hoe het loopt.

Borstvoeding als belangrijke start

Borstvoeding heeft een bijzondere samenstelling die aansluit bij de behoeften van een jonge baby. De WHO adviseert om baby’s vanaf de geboorte exclusief borstvoeding te geven gedurende de eerste zes maanden, wanneer dat mogelijk is. Vanaf ongeveer zes maanden wordt aanvullende voeding geïntroduceerd en kan borstvoeding worden voortgezet tot twee jaar of langer.

Dat advies is niet voor niets. Moedermelk bevat energie, eiwitten, vetten, vitaminen en andere voedingsstoffen die een baby nodig heeft en levert daarnaast afweerstoffen die bijdragen aan bescherming tegen verschillende infecties. Ook na de eerste zes maanden blijft moedermelk voedingskundig waardevol, terwijl het kind steeds meer voedingsstoffen uit andere voedingsmiddelen gaat halen.

Maar een advies van een gezondheidsorganisatie is iets anders dan een oordeel over een individuele moeder. Niet iedere moeder kan of wil borstvoeding geven en soms lukt het simpelweg niet zoals gehoopt. Soms is er onvoldoende melkproductie, soms groeit een baby niet voldoende en soms spelen gezondheid, werk, medicatie of andere omstandigheden een rol. Mijn eigen drie kinderen hebben mij precies dat laten zien.

Wanneer flesvoeding nodig of gewenst is

Wanneer borstvoeding niet mogelijk is, niet voldoende is of wanneer ouders om een andere reden kiezen voor flesvoeding, is het belangrijk dat een baby voeding krijgt die aansluit bij zijn voedingsbehoeften en veilig is bereid. Ook bij flesvoeding draait het uiteindelijk om de vraag: krijgt mijn kind de voedingsstoffen binnen die het nodig heeft om goed te groeien en zich te ontwikkelen?

Flesvoeding is geen eenvoudige vervanging waarbij iedere soort melk zomaar geschikt is voor een baby. Gewone koemelk of geitenmelk is bijvoorbeeld niet hetzelfde als volledige zuigelingenvoeding. Zuigelingenvoeding is speciaal samengesteld om te voldoen aan de voedingsbehoeften van baby’s. Daarom is het belangrijk om bij de keuze voor voeding te kijken naar de leeftijd van je kind, de samenstelling van het product en het advies van bijvoorbeeld het consultatiebureau of een andere zorgprofessional.

Voor ouders die overstappen van borstvoeding naar flesvoeding kan dat bovendien best een emotioneel moment zijn. Misschien had je helemaal niet verwacht dat je flesvoeding zou gaan gebruiken. Toch hoeft de manier waarop je een baby voedt niets te zeggen over de hoeveelheid liefde, aandacht of zorg die je geeft. Voeding is belangrijk, maar interactie met je baby, dus de manier waarop je je baby vasthoudt, aankijkt, troost en op zijn signalen reageert, is minstens zo belangrijk voor jullie contact.

Geitenmelk als basis voor flesvoeding

Een van de mogelijkheden binnen zuigelingenvoeding is voeding op basis van geitenmelk. Geitenmelk heeft een andere eiwitsamenstelling dan koemelk en wordt al eeuwenlang als voedingsmiddel gebruikt. Het is echter belangrijk om onderscheid te maken tussen gewone geitenmelk en speciaal samengestelde zuigelingenvoeding op basis van geitenmelk. Een baby jonger dan één jaar kan niet simpelweg gewone geitenmelk krijgen als vervanging voor moedermelk of volledige zuigelingenvoeding.

Geitenmelk-gebaseerde zuigelingenvoeding wordt, net als andere volledige zuigelingenvoeding, samengesteld en gecontroleerd om te voldoen aan de wettelijke eisen die gelden voor voeding voor baby’s. Voor ouders die voor flesvoeding kiezen, kan geitenmelk daarom een van de opties zijn om te bespreken en te vergelijken. Het is daarbij niet zo dat geitenmelk automatisch voor ieder kind beter is dan koemelk. De juiste keuze hangt af van het kind en de specifieke situatie.

Juist daarom vind ik het belangrijk om niet te spreken over één perfecte manier van voeden. Wat voor het ene kind werkt, hoeft voor een ander kind helemaal niet de beste keuze te zijn.

Van melk naar steeds meer voeding

Voeding blijft natuurlijk niet beperkt tot melk. Rond de leeftijd van zes maanden neemt de behoefte van een baby aan energie en bepaalde voedingsstoffen toe en wordt aanvullende voeding belangrijk. De WHO adviseert om vanaf ongeveer zes maanden veilige en voldoende voedzame aanvullende voeding te introduceren terwijl borstvoeding wordt voortgezet. Naarmate een kind ouder wordt, neemt de variatie in voeding verder toe en gaat het steeds meer mee-eten met het gezin.

Dat is een bijzondere overgang. Eerst bestaat het voedingspatroon van een baby vrijwel volledig uit melk en opeens komen er groente, fruit, granen, brood, vlees, vis, peulvruchten en andere voedingsmiddelen bij. Een kind leert niet alleen nieuwe smaken kennen, maar ook kauwen, verschillende structuren verwerken en steeds zelfstandiger eten.

Maar hoe wordt die babyvoeding eigenlijk gemaakt?

Als je een blik of pak flesvoeding uit de supermarkt haalt, zie je natuurlijk alleen het eindproduct. Maar voordat het in het schap staat, is er al heel wat gebeurd. De melk wordt opgehaald bij de boer, verwerkt en gecontroleerd. Daarna wordt de voeding volgens een speciale samenstelling gemaakt en uiteindelijk verpakt.

Voor ouders is het best interessant om te weten waar babyvoeding vandaan komt en hoe het wordt gemaakt. Je wilt tenslotte zeker weten dat de voeding die je je baby geeft zorgvuldig is geproduceerd en veilig is. Dat begint al bij de melk en loopt door tot het moment waarop het product in de winkel terechtkomt.

Een voorbeeld van een Nederlandse speler in deze sector is Ausnutria. Het bedrijf heeft zijn hoofdkantoor in Nederland en richt zich internationaal op zuivel en voeding, waaronder baby- en kindervoeding. Binnen de organisatie ligt een sterke focus op zuivel, met zowel koemelk- als geitenmelkproducten. De producten worden internationaal verkocht; Ausnutria meldt dat zijn producten in meer dan 60 landen en regio’s verkrijgbaar zijn.

Goede babyvoeding

Wanneer we het hebben over goede babyvoeding, gaat het niet alleen om de voedingsstoffen in het eindproduct. Ook de kwaliteit en veiligheid van de grondstoffen en het productieproces spelen een belangrijke rol. Zeker bij voeding voor baby’s wil je erop kunnen vertrouwen dat er zorgvuldig wordt gewerkt, van de melk tot het moment waarop de verpakking de winkel bereikt.

Daarbij wordt ook steeds vaker gekeken naar duurzaamheid. Zo kun je denken aan de herkomst van de melk, het gebruik van energie en water, verpakkingen en transport. Een overzichtelijke productieketen kan daarbij helpen om beter inzicht te krijgen in waar grondstoffen vandaan komen en hoe ze worden verwerkt.

En zoals je weet, ontwikkelt een kind in de eerste levensjaren zich razendsnel. Niet alleen groeit het lichaam, ook de hersenen, botten, spieren en het immuunsysteem zijn volop in ontwikkeling. Goede voeding levert de energie en voedingsstoffen die daarvoor nodig zijn en vormt daarmee een belangrijke basis voor de groei en ontwikkeling van een kind.

Daarnaast leert een kind in deze jaren steeds meer over eten. Het ontdekt nieuwe smaken en structuren en ontwikkelt langzaam eigen voorkeuren en eetgewoonten. En ik weet, dat gaat niet altijd zonder slag of stoot, maar door steeds opnieuw verschillende en passende voeding aan te bieden, geef je je kind de kans om daarmee vertrouwd te raken.

Goede voeding in de eerste levensjaren gaat daarom niet om het iedere dag perfect doen. Het gaat om een goede basis, met voeding die past bij de leeftijd en ontwikkeling van je kind. Want of een baby nu wordt gevoed met borstvoeding, flesvoeding of een combinatie daarvan, uiteindelijk draait het om hetzelfde… En dat is je kind de voedingsstoffen geven die het nodig heeft om te groeien, te ontdekken en zich stap voor stap te ontwikkelen.

Paraplu knutselen van papier

Bij de lente denk je misschien vooral aan bloemetjes, bijtjes en aan het zonnetje, maar in Nederland heb je in de lente toch regelmatig een paraplu nodig. Daarom hoort een paraplu knutselen ook echt bij dit seizoen. Ik kwam deze paraplu van papier tegen en dat leek me een toffe knutsel om te delen! Een paraplu knutselen van papier ziet er misschien ingewikkeld uit, maar ik kan verklappen, het is helemaal niet moeilijk.

Dus als je op zoek bent naar een leuke en originele lenteknutsel, dan ben je hier op het juiste adres! Ik leg je stap voor stap uit hoe je deze paraplu van papier kunt maken.

papier

Om te beginnen heb je cirkels van papier nodig. Deze cirkels kun je kant en klaar kopen, maar je kunt ze natuurlijk ook gemakkelijk zelf knippen. Voor het maken van een paraplu heb je ongeveer 10 cirkels nodig. Ik vond het zelf wel leuk om verschillende kleuren te gebruiken. Maar je kunt ook een paraplu in één kleur maken. Dat moet je helemaal zelf weten!

Wanneer je de cirkels hebt, dan vouw je ze allemaal dubbel. Dat doe je nog een keer, zodat ze allemaal in een 1/4 pizza punt gevouwen zijn. Nu smeer je op de tweede vouw een beetje lijm.

papier

Nu moet je even opletten! Dit lijkt misschien ingewikkeld, maar dat is het niet. Je legt twee pizza puntjes tegen elkaar aan en ook daar smeer je op de rand een beetje lijm. Dit doe je met al je pizza puntjes totdat je open kunt vouwen en er een paraplu van kunt maken. Voordat je de laatste twee aan elkaar vastplakt, plak je er een stukje chenille draad tussen. Als laatste maak je hem helemaal rond en klaar is je paraplu van papier!

Eventueel kun je nog een paar regendruppels aan je paraplu plakken.

Op zoek naar knutsel inspiratie? Leuk als je Voormijnkleintje.nl op Instagram volgt!

Wat kun je doen met de placenta?

Na de geboorte van een baby is er natuurlijk maar één ding waar je vooral mee bezig bent: je pasgeboren kindje. Maar na de geboorte komt er nog iets ter wereld waar je misschien nog niet zo over hebt nagedacht: de placenta.

In het ziekenhuis wordt de placenta meestal beschouwd als iets dat na de geboorte wordt weggegooid. Toch kiezen steeds meer ouders ervoor om er op een bijzondere manier bij stil te staan. Ze begraven de placenta, planten er een boom mee, bewaren een afdruk of maken er een persoonlijk geboorteritueel van.

En eigenlijk is dat helemaal niet zo nieuw. In verschillende culturen over de hele wereld heeft de placenta al eeuwenlang een bijzondere betekenis.

Dus: wat kun je eigenlijk doen met een placenta? En welke bijzondere tradities bestaan er in andere landen en culturen?

Waarom is de placenta bijzonder?

De placenta heeft tijdens de zwangerschap een belangrijke functie. Via de placenta krijgt de baby onder andere zuurstof en voedingsstoffen en worden afvalstoffen afgevoerd. Na de geboorte is de placenta niet meer nodig voor de baby. Maar juist omdat de placenta zo’n belangrijke rol heeft gespeeld tijdens de zwangerschap, geven sommige ouders er symbolisch graag een tweede betekenis aan.

In verschillende culturen wordt de placenta bijvoorbeeld gezien als een verbinding tussen moeder, kind en de aarde. Een overzicht van onderzoek naar placenta-tradities wereldwijd laat zien dat vooral het begraven van de placenta en het maken van herinneringsobjecten in verschillende culturen betekenisvolle rituelen zijn.

1. De placenta begraven

Een van de bekendste manieren om iets bijzonders met de placenta te doen, is hem begraven. Dat kan bijvoorbeeld in de eigen tuin, op een plek die belangrijk is voor de familie of op een andere betekenisvolle plaats.

Voor sommige ouders staat het begraven voor het afsluiten van de zwangerschap en het begin van een nieuwe levensfase. De placenta wordt letterlijk teruggegeven aan de aarde.

Je kunt van het begraven zelf een klein ritueel maken. Denk aan:

  • samen een mooie plek uitzoeken;
  • een korte tekst of wens voor je baby uitspreken;
  • een bijzondere steen op de plek leggen;
  • de naam en geboortedatum van je baby erbij bewaren;
  • familie erbij betrekken;
  • een boom, struik of plant op de plek zetten.

Het hoeft helemaal niet groot of officieel te zijn. Juist een eenvoudig moment kan heel waardevol zijn.

Een boom planten bij de placenta

Een bijzonder idee is om de placenta te begraven en daar vervolgens een boom of plant te planten. De boom groeit dan letterlijk mee met je kind. Wanneer je later langs de boom loopt, kun je terugdenken aan de geboorte.

Kies bijvoorbeeld een boom die oud kan worden en ieder voorjaar opnieuw groeit of bloeit. Een fruitboom kan ook mooi zijn: ieder jaar komen er nieuwe bloesems en vruchten. Let er wel op dat je bij het begraven rekening houdt met de plaatselijke regels en met de gezondheid van de bodem en de plant.

2. Een bijzonder geboorteritueel maken

Je hoeft de placenta niet per se jarenlang te bewaren om er een betekenisvol moment van te maken. Je kunt er ook een klein geboorteritueel omheen bedenken.

Bijvoorbeeld: schrijf samen een brief aan je baby waarin je vertelt over de geboorte, jullie wensen voor de toekomst en wat je je kind mee wilt geven. Daarna kan de placenta worden begraven en de brief worden bewaard. Of kies een speciale plek en spreek daar samen een wens uit.

Het mooie is dat je hiermee een eigen familietraditie kunt creëren die later misschien weer wordt doorgegeven.

3. Een placenta-afdruk maken

Een placenta heeft een opvallend patroon van bloedvaten. Wanneer je hem op een bepaalde manier afdrukt, kan er een vorm ontstaan die lijkt op een boom. Dit wordt daarom ook wel een placenta tree of life genoemd.

Je kunt zo’n afdruk bewaren als kunstwerk. Bijvoorbeeld ingelijst met:

Naam van de baby
Geboortedatum
Geboorteplaats
Geboortegewicht

Het resultaat is een heel persoonlijk geboortekunstwerk. Als je hiervoor kiest, is het belangrijk om hygiënisch te werken en de placenta veilig te behandelen. Vraag eventueel je verloskundige of kraamzorg naar de mogelijkheden.

4. De placenta bewaren

Sommige ouders willen de placenta niet begraven, maar tijdelijk bewaren. Dat kan bijvoorbeeld zijn omdat ze later een ritueel willen uitvoeren, omdat ze eerst willen nadenken over wat ze ermee willen doen of omdat de placenta onderdeel wordt van een herinneringsproject. Bespreek vooraf met je verloskundige of ziekenhuis hoe de placenta veilig moet worden meegenomen en bewaard. De placenta is biologisch materiaal en moet hygiënisch worden behandeld.

5. De placenta begraven volgens de Māori-traditie

Een van de mooiste voorbeelden van de symbolische betekenis van de placenta vinden we bij de Māori in Nieuw-Zeeland.

Het Māori-woord voor placenta is whenua. Dat is opvallend, want whenua betekent ook land.

Traditioneel wordt de placenta begraven op een betekenisvolle plek. Daarmee wordt de verbinding tussen het pasgeboren kind en het land benadrukt. De placenta kan worden begraven in een speciaal vat, een zogenoemd ipu whenua, of rechtstreeks in de aarde.

Het gaat daarbij niet simpelweg om het weggooien van de placenta. Het terugbrengen van de whenua naar de aarde heeft binnen de Māori-cultuur een diepe betekenis rondom afkomst, identiteit, geboorte en verbondenheid met het land.

Sommige Māori-families planten op de plek van het begraven ook een boom of plaatsen een ander betekenisvol object.

6. De placenta begraven in Japan

Ook in Japan bestaan historische tradities rondom het begraven van de placenta.

Onderzoek naar placenta-rituelen in het oude Japan laat zien dat de placenta soms in een pot werd geplaatst en vervolgens werd begraven. Er waren verschillende ideeën over de geschikte plek en de symbolische betekenis ervan.

In sommige beschreven tradities werden er voorwerpen bij de placenta geplaatst die aansloten bij het geslacht van het kind, zoals een penseel of inktstok voor een jongen en draad of een naald voor een meisje. De Japanse tradities rond de placenta zijn door de geschiedenis heen veranderd en verschilden per periode en plaats.

7. Cambodja: de placenta begraven

Ook in Cambodja bestaan traditionele gebruiken rondom de placenta.

In sommige Cambodjaanse tradities wordt de placenta zorgvuldig ingepakt en vervolgens begraven. De precieze manier waarop dit gebeurt, kan verschillen per gemeenschap en familie. Het begraven van de placenta kan daarbij worden gezien als een manier om moeder en baby te beschermen en de overgang na de geboorte goed te laten verlopen.

8. Thailand: de placenta in een pot

In bepaalde Thaise tradities wordt de placenta in een pot geplaatst voordat deze wordt begraven. Volgens beschreven tradities kan de pot worden begraven op een gekozen moment en plaats, waarbij ook de boom waaronder de pot wordt begraven betekenis kan hebben.

Het laat mooi zien hoe verschillend het ritueel kan zijn: niet alleen de placenta zelf is belangrijk, maar ook de plek waar deze uiteindelijk wordt begraven.

9. De placenta als verbinding met het land

Het idee dat de placenta een bijzondere verbinding vormt tussen een kind en de aarde komt in meerdere culturen terug. Dat is eigenlijk een prachtig uitgangspunt voor een eigen ritueel.

Je zou bijvoorbeeld een plek kunnen kiezen die belangrijk is voor jullie gezin. Een tuin, een plek waar jullie graag wandelen of een plek waar jullie later vaak terugkomen. De placenta wordt daar begraven en de plek krijgt een persoonlijke betekenis.

Een belangrijk verschil met culturele tradities is natuurlijk dat je een ritueel uit een andere cultuur niet zomaar één-op-één hoeft over te nemen. Je kunt je erdoor laten inspireren en vervolgens iets maken dat past bij je eigen gezin.

10. Een herinneringsdoos maken

Wil je de placenta liever niet begraven, maar spreekt het idee van een geboorteritueel je wel aan?

Maak dan een geboortedoos.

Daarin kun je bijvoorbeeld bewaren:

  • het geboortekaartje;
  • een ziekenhuisbandje;
  • een eerste foto;
  • het eerste mutsje;
  • een brief aan je baby;
  • een afdruk van de handjes en voetjes;
  • een foto van de placenta of een placenta-afdruk;
  • andere kleine herinneringen aan de geboorte.

Zo wordt de geboorte een tastbare herinnering die je later samen met je kind kunt bekijken.

11. De placenta laten verwerken in een kunstwerk

Een andere mogelijkheid is om de placenta niet zelf te bewaren, maar er een kunstzinnige herinnering van te maken. Denk bijvoorbeeld aan een placenta-afdruk, een illustratie van de placenta of een kunstwerk geïnspireerd op de vorm van de bloedvaten. Je kunt er vervolgens de naam, geboortedatum en een persoonlijke tekst aan toevoegen. Zo wordt iets dat normaal gesproken na de geboorte wordt weggegooid, onderdeel van een blijvende herinnering.

12. Placenta-encapsulatie: populair, maar niet zonder risico

Misschien heb je weleens gehoord van placenta-encapsulatie. Hierbij wordt de placenta verwerkt tot capsules die de moeder na de bevalling kan innemen.

Het idee erachter is dat de placenta bepaalde voedingsstoffen of hormonen zou bevatten die zouden kunnen helpen bij bijvoorbeeld herstel, melkproductie of stemming.

Daarvoor is echter geen overtuigend bewijs. Bovendien kunnen capsules ziekteverwekkers bevatten. De Amerikaanse CDC beschreef bijvoorbeeld een geval waarbij consumptie van besmette placentacapsules mogelijk bijdroeg aan overdracht van groep-B-streptokokken naar een baby.

Daarom is dit geen optie die je zomaar als een onschuldige gezondheidsroutine moet zien. Wil je dit toch overwegen, bespreek het dan eerst met je verloskundige of arts.

13. Wat kun je zelf doen met de placenta?

Als je na de geboorte graag iets bijzonders met de placenta wilt doen, zijn er dus behoorlijk wat mogelijkheden.

Je kunt bijvoorbeeld:

De placenta begraven
Kies een betekenisvolle plek en maak er een klein familiemoment van.

Een boom planten
Laat de boom samen met je kind meegroeien.

Een placenta-afdruk maken
Maak van het bijzondere patroon van de placenta een persoonlijk kunstwerk.

Een geboortedoos maken
Bewaar foto’s, kaartjes en andere herinneringen aan de geboorte.

Een brief schrijven
Schrijf een brief aan je baby over de geboorte en jullie wensen voor de toekomst.

De placenta opeten?
Zou je dat moeten doen? Hier is je antwoord!

Een eigen ritueel bedenken
Maak een moment dat helemaal past bij jullie gezin.

Je laten inspireren door andere culturen
Ontdek welke betekenis de placenta in verschillende culturen heeft en geef daar vervolgens je eigen invulling aan.

De placenta: meer dan alleen ‘iets na de geboorte’

Voor de medische wereld is de placenta na de geboorte in principe niet meer nodig. Maar voor ouders kan de betekenis heel anders zijn.

Het is het orgaan dat hun baby tijdens de zwangerschap heeft gevoed en ondersteund. En in verschillende culturen staat de placenta bovendien symbool voor verbinding, afkomst, bescherming en de band met de aarde.

Of je er nu helemaal niets mee wilt doen, hem laat begraven, er een boom mee plant of een mooie herinnering van maakt: er is geen goede of foute manier om met de placenta om te gaan.

Misschien is het juist mooi om er vóór de geboorte al even over na te denken. Niet omdat je er per se iets bijzonders mee móét doen, maar omdat je na de geboorte dan niet op het laatste moment hoeft te beslissen.

En wie weet ontstaat er wel een nieuwe familietraditie.

Een boom die met je kind meegroeit. Een brief die pas achttien jaar later wordt geopend. Of een klein plekje in de tuin dat voor altijd verbonden blijft met de dag waarop jullie baby werd geboren.

kinderen

Tradities om te beginnen als gezin

Kinderen onthouden niet altijd de grote cadeaus, dure uitstapjes of spectaculaire feestjes. Vaak zijn het juist de kleine dingen die ieder jaar terugkomen die bijzondere herinneringen worden.

Een bepaald ontbijt op een verjaardag. Samen een wandeling maken op de eerste dag van de vakantie. Ieder jaar een nieuwe kerstbal uitzoeken. Of op oudejaarsavond samen terugkijken op de leukste momenten van het afgelopen jaar.

Familietradities geven kinderen iets herkenbaars om naar uit te kijken. Ze zorgen voor een gevoel van verbondenheid en maken gewone momenten net een beetje bijzonder. En het leuke is: een traditie hoeft helemaal niet ingewikkeld, duur of perfect te zijn.

Hier zijn leuke tradities om als gezin te beginnen. Misschien zit er wel eentje tussen die helemaal bij jullie past.

Waarom zijn familietradities zo bijzonder?

Een traditie is eigenlijk iets wat je steeds opnieuw doet. Dat kan ieder jaar zijn, maar ook iedere week, maand of bij een bepaalde gelegenheid.

Voor kinderen zorgen terugkerende momenten voor herkenning. Ze weten: dit doen wij altijd als… Dat kan een fijn gevoel van veiligheid en verbondenheid geven.

Bovendien ontstaan er vaak vanzelf herinneringen rondom deze tradities. Misschien begint een jaarlijkse wandeling ooit met een peuter die geen zin heeft om mee te lopen, maar wordt diezelfde wandeling jaren later een moment waar iedereen naar uitkijkt.

En misschien nog wel het leukste: jullie gezin bepaalt zelf wat een traditie wordt.

1. Begin de verjaardag met een speciaal ontbijt

Maak van de verjaardag van je kind een feestje vanaf het moment dat het wakker wordt.

Dat hoeft helemaal niet uitgebreid te zijn. Misschien staat er ieder jaar een lievelingsontbijt klaar, liggen er ballonnen aan de stoel of mag de jarige zelf kiezen wat er op tafel komt.

Pannenkoeken, croissantjes, vers fruit of juist een heel gewoon ontbijtje: het gaat vooral om het idee dat de verjaardag op een speciale manier begint.

2. Maak ieder jaar dezelfde familiefoto

Kies één moment in het jaar waarop jullie een familiefoto maken. Dat kan bijvoorbeeld op de eerste dag van de zomervakantie, tijdens een verjaardag of op 1 januari. Probeer de foto ieder jaar op ongeveer dezelfde manier te maken. Na een paar jaar heb je een geweldige verzameling foto’s waarop je kunt zien hoe snel de kinderen groeien.

En natuurlijk kun je de foto’s ook gebruiken om later een mooi familiealbum van te maken.

3. Een brief voor later

Schrijf ieder jaar een brief aan je kind.

Vertel wat jullie dat jaar samen hebben meegemaakt, waar je trots op bent en wat je zo bijzonder vindt aan je kind.

Je kunt de brieven bewaren in een doos en ze bijvoorbeeld geven wanneer je kind achttien wordt.

Ook leuk: laat je kind zelf ieder jaar een brief schrijven aan zijn of haar toekomstige zelf. Wat vind je nu leuk? Wat wil je later worden? Wie zijn je beste vrienden? Waar ben je trots op?

Jaren later zijn zulke brieven ontzettend waardevol.

4. Maak een pot vol mooie herinneringen

Zet ergens in huis een grote glazen pot neer. Ideale moment is om op nieuwjaarsdag een herinneringen pot te beginnen!

Door het jaar heen kunnen alle gezinsleden briefjes in de pot stoppen met daarop een leuk moment. Een grappige uitspraak, een bijzondere dag, een onverwacht avontuur of gewoon iets waar je blij van werd.

Op oudejaarsavond kunnen jullie de briefjes eruit halen en samen teruglezen.

Je zult waarschijnlijk verbaasd zijn hoeveel kleine momenten je anders alweer vergeten zou zijn.

5. Een eigen vakantietraditie

Vakantie is een perfect moment om een familietraditie te beginnen Misschien eten jullie op de eerste vakantiedag altijd ijs. Of maken jullie op iedere vakantie een foto op dezelfde manier. Misschien kiest ieder kind één klein souvenir uit of schrijven jullie een ansichtkaart naar iemand thuis.

Een leuke traditie voor kinderen is ook een vakantie-dagboek. Laat ze tekenen, schrijven of foto’s plakken van de dingen die jullie hebben gedaan. Zo wordt iedere vakantie een verzameling herinneringen.

vakantiedagboek kind

6. De eerste dag van de vakantie vieren

De laatste schooldag kan natuurlijk ook een traditie worden. Wanneer de school uit is, begint de vakantie officieel. Maak daar iets bijzonders van. Ga samen een ijsje eten, haal iets lekkers voor thuis of organiseer een klein vakantiefeestje in de tuin. Het hoeft maar een klein moment te zijn. Juist doordat je het ieder jaar herhaalt, wordt het iets waar kinderen naar uitkijken.

7. Een traditie voor de eerste schooldag

De eerste schooldag is voor kinderen vaak een grote gebeurtenis.

Maak er daarom een klein ritueel van. Misschien eten jullie altijd een speciaal ontbijt, maakt iedereen een foto bij de voordeur of stopt er een klein briefje van papa of mama in de broodtrommel.

Je kunt ook ieder jaar een paar dezelfde vragen stellen:

  • Wat vind je spannend?
  • Waar kijk je naar uit?
  • Wie hoop je in je klas te hebben?
  • Wat wil je dit schooljaar leren?

Bewaar de antwoorden en lees ze later nog eens terug.

8. Samen een familierecept maken

Heeft jullie gezin een gerecht waar iedereen dol op is? Maak er jullie eigen familierecept van. Tip: pasta recepten doen het altijd goed bij kinderen! Misschien bakken jullie iedere herfst appeltaart, maken jullie op zondag pannenkoeken of bereiden jullie samen een speciale maaltijd op de verjaardag van iemand uit het gezin.

Laat de kinderen helpen met het recept. Uiteindelijk kan het een gerecht worden dat ze later zelf weer maken voor hun eigen gezin.

9. Een vaste spelletjesavond

Je hoeft niet te wachten op een verjaardag of vakantie om samen spelletjes te spelen. Kies bijvoorbeeld één avond per maand waarop telefoons en tablets aan de kant gaan en jullie samen een spel spelen. Iedere keer mag iemand anders het spel kiezen.

Het hoeft niet altijd een bordspel te zijn. Een potje bingo, kaarten, een quiz of zelfs een zelfbedacht spel kan net zo leuk zijn. Of kijk eens naar deze vragen voor een familiedag!

10. Een speciale familiedag

Plan één dag per jaar waarop de kinderen mogen bepalen wat jullie gaan doen.

Niet: Wat zullen we eens gaan doen?

Maar: “Vandaag is het jullie dag. Wat gaan we doen?”

Misschien wordt het een bezoek aan een pretpark. Misschien willen ze juist thuis een hut bouwen, pizza maken en de hele dag pyjama’s dragen. Het idee dat ze één dag per jaar volledig mogen kiezen, kan een mooie traditie worden. Tip, kijk voor ideeën eens tussen deze uitjes met kinderen in Nederland.

11. Vier de seizoenen

Je kunt ook voor ieder seizoen een klein familieritueel bedenken. In de lente bijvoorbeeld samen bloemen planten. In de zomer een avondpicknick. In de herfst samen door het bos wandelen en kastanjes zoeken. En in de winter warme chocolademelk drinken na een koude wandeling. Zo ontstaan er door het hele jaar heen kleine momenten waar kinderen naar uit kunnen kijken.

Ook leuk: maak een vier-seizoenen-boom!

peuter knutsel

12. Een jaarlijkse wandeling

Kies een mooie route die jullie één keer per jaar lopen. Dat kan een boswandeling zijn, een wandeling door jullie eigen buurt of een tocht naar een plek die voor jullie gezin bijzonder is. Misschien maken jullie onderweg altijd dezelfde foto. Na tien jaar heb je niet alleen een traditie, maar ook een mooie verzameling herinneringen.

13. Een eigen kersttraditie

Kerst is natuurlijk bij uitstek geschikt voor familietradities. Misschien bakken jullie ieder jaar dezelfde koekjes, kijken jullie samen een favoriete kerstfilm of kiest ieder gezinslid een nieuwe kerstbal uit.

Heb je zin in meer inspiratie? Bekijk dan ook ons artikel kersttradities om te beginnen als gezin.

14. Een traditie rond de verjaardag van mama of papa

Familietradities hoeven natuurlijk niet alleen om de kinderen te draaien. Maak bijvoorbeeld van de verjaardag van papa of mama een vaste familiedag. Samen ontbijten, een wandeling maken of iets doen wat de jarige zelf leuk vindt.

Zo leren kinderen dat iedere verjaardag draait om iemand in het zonnetje zetten.

15. Een jaarlijkse ‘dit jaar was ik…’-foto

Laat je kind ieder jaar rond zijn of haar verjaardag op dezelfde plek op de foto gaan.

Schrijf erbij:

Dit jaar ben ik… jaar.

Je kunt daarnaast een paar leuke vragen toevoegen:

Mijn favoriete eten:
Mijn favoriete film:
Mijn beste vriend(in):
Dit vind ik leuk:
Dit vind ik spannend:
Dit wil ik later worden:

Na een aantal jaren heb je een prachtig overzicht van hoe je kind verandert.

16. Vier kleine mijlpalen

Niet iedere bijzondere gebeurtenis hoeft een groot feest te worden. Misschien vieren jullie het eerste zwemdiploma, het leren fietsen, de eerste schooldag, het verliezen van een tand of het behalen van een ander doel. Een klein ritueel kan al genoeg zijn. Samen iets lekkers eten, een foto maken of een klein briefje schrijven. Zo leren kinderen dat het goed is om stil te staan bij dingen waar ze trots op zijn.

17. Een jaarlijkse verrassingsdag

Plan één dag per jaar waarop de kinderen niet weten wat er gaat gebeuren. Je kunt ze ’s ochtends alleen vertellen wat ze moeten aantrekken of meenemen. Daarna volgt een kleine verrassing: een picknick, museum, speeltuin, bioscoop of misschien gewoon een ontbijtje buiten de deur.

Het hoeft geen dure activiteit te zijn. Het verrassingselement maakt het bijzonder.

18. Een ‘alleen voor ons’-traditie

De mooiste tradities zijn soms de tradities die helemaal nergens anders bestaan. Misschien hebben jullie een gek woord dat alleen jullie gezin gebruikt. Of een speciaal liedje dat jullie altijd zingen tijdens een autorit. Misschien geven jullie elkaar op vrijdagavond een bepaalde geheime handdruk.

Dit soort kleine gewoontes lijken misschien onbelangrijk, maar juist daardoor kunnen ze heel waardevol worden. Het wordt iets waarvan kinderen later zeggen: “Dat deden wij vroeger altijd.”

19. Samen terugkijken op het afgelopen jaar

Maak van het einde van het jaar een moment om samen terug te kijken.

Wat was het leukste moment?

Waar moesten jullie het hardst om lachen?

Wat was moeilijk?

Waar ben je trots op?

Wat wil je volgend jaar graag doen?

Je kunt de antwoorden opschrijven en bewaren. Zo ontstaat er door de jaren heen een soort geschiedenis van jullie gezin. Hier vind je een kant-en-klare printable met interviewvragen.

20. Begin gewoon met iets kleins

Het allerbelangrijkste bij een familietraditie is dat het niet perfect hoeft te zijn. Je hoeft geen uitgebreid ritueel te bedenken of ieder jaar een groot evenement te organiseren. Soms ontstaat een traditie zelfs helemaal vanzelf. Een bepaald liedje tijdens het autorijden. IJs eten na de laatste schooldag. Samen pannenkoeken bakken op zondag. Een wandeling op nieuwjaarsdag.

Als je iets vaak genoeg samen doet, kan het vanzelf een traditie worden.

Maak jullie eigen familietradities

Familietradities hoeven niet uit een boek te komen en hoeven ook niet eeuwenoud te zijn. Jullie mogen ze helemaal zelf bedenken. Misschien begint vandaag wel een nieuwe traditie.

Een traditie die over tien of twintig jaar nog steeds bestaat en waarvan je kinderen zeggen:

“Weet je nog? Dat deden wij vroeger altijd.”

En misschien zijn juist dát de herinneringen die ze later het meest zullen koesteren.


Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Bijzondere manieren waarop kinderen wereldwijd hun verjaardag vieren

Een verjaardag vieren met taart, cadeautjes, slingers en een feestje: voor veel kinderen klinkt dat heel normaal. Maar wist je dat verjaardagen over de hele wereld op heel verschillende manieren worden gevierd?

In Nederland trakteren kinderen vaak zélf op school en feliciteren we soms zelfs de ouders, broers en zussen van de jarige. In andere landen slaan kinderen een piñata kapot, eten ze lange noedels voor een lang leven of kiezen baby’s tijdens hun eerste verjaardag een voorwerp dat iets over hun toekomst zou voorspellen.

Van bijzondere gerechten en kleurrijke tradities tot grappige rituelen en grote familiefeesten: dit zijn bijzondere manieren waarop kinderen wereldwijd hun verjaardag vieren.

Nederland: de jarige trakteert zelf

Laten we beginnen in Nederland, want ook onze eigen verjaardagstradities zijn eigenlijk best bijzonder.

Wanneer een kind jarig is, neemt hij of zij vaak iets lekkers mee naar school om uit te delen. De jarige geeft dus zelf de traktatie weg.

Voor kinderen in andere landen kan dat een opvallend idee zijn. Jij bent jarig, maar jij deelt cadeautjes of snoepjes uit?

Ook typisch Nederlands is het feliciteren van de hele familie. Op een verjaardag hoor je regelmatig: Gefeliciteerd met je dochter! of Gefeliciteerd met je broer!

De verjaardag van één persoon wordt zo een feestje voor de hele familie.

Mexico: zingen en een piñata kapotslaan

Een kinderfeestje in Mexico is vaak niet compleet zonder een piñata.

Een piñata is een kleurrijk figuur van papier-maché of ander materiaal dat gevuld is met snoep en kleine cadeautjes. Kinderen proberen de piñata, vaak geblinddoekt, met een stok kapot te slaan.

Zodra dat lukt, vallen alle verrassingen op de grond en begint natuurlijk de race om zoveel mogelijk snoep te verzamelen.

Ook wordt er vaak Las Mañanitas gezongen, een traditioneel verjaardagslied dat bij veel Mexicaanse verjaardagen hoort.

China: lange noedels voor een lang leven

In China speelt eten een belangrijke rol bij verjaardagen.

Een bekende verjaardagstraditie is het eten van lange noedels, die symbool staan voor een lang en gelukkig leven. Hoe langer de noedels, hoe beter!

Daarom worden de noedels vaak zo lang mogelijk gehouden. Ze worden bij het eten soms niet doorgesneden, omdat de lengte symbolisch verbonden is met een lang leven.

Ook eieren kunnen een rol spelen bij verjaardagsvieringen. Vooral rode eieren worden in sommige Chinese tradities geassocieerd met geluk en nieuw leven.

Zuid-Korea: de eerste verjaardag is extra bijzonder

De eerste verjaardag van een kind is in Zuid-Korea een grote mijlpaal. Deze viering heet Doljanchi.

Tijdens dit feest wordt een bijzonder ritueel uitgevoerd dat Doljabi heet. De baby krijgt verschillende voorwerpen voor zich neergelegd en mag er één kiezen.

De gedachte is dat het voorwerp dat als eerste wordt gekozen, iets kan zeggen over de toekomst van het kind.

Een kind dat naar geld grijpt, zou later bijvoorbeeld welvarend kunnen worden. Een boek of potlood kan symbool staan voor kennis en een lang voorwerp, zoals draad, kan een lang leven vertegenwoordigen.

Welke voorwerpen worden gebruikt en wat ze precies betekenen, kan per familie verschillen.

Japan: belangrijke verjaardagen en bijzondere mijlpalen

In Japan wordt niet iedere verjaardag op precies dezelfde manier gevierd. Bepaalde leeftijden worden gezien als belangrijke mijlpalen.

Voor kinderen zijn er bijvoorbeeld speciale momenten waarop gezondheid, groei en geluk worden gevierd. Een bekend voorbeeld is Shichi-Go-San, letterlijk zeven-vijf-drie.

Tijdens deze traditionele viering worden kinderen van drie, vijf en zeven jaar naar een Shinto-heiligdom gebracht. Daar wordt gebeden voor hun gezondheid en een gelukkig leven.

Hoewel Shichi-Go-San geen verjaardag is, is het wel een bijzondere viering van het opgroeien van kinderen en een belangrijke mijlpaal in hun leven.

Kinderen dragen soms traditionele kleding en krijgen vaak lange snoepjes die symbool staan voor een lang leven.

Denemarken: overal hangen vlaggen

Wie in Denemarken jarig is, zal waarschijnlijk veel rood en wit zien.

De Deense vlag, de Dannebrog, speelt een grote rol bij verjaardagen. Huizen, tuinen, tafels en cadeautjes worden vaak versierd met kleine vlaggetjes.

Soms wordt er zelfs een vlag buiten gehangen om te laten zien dat er iemand jarig is.

Voor kinderen kan de verjaardag al vroeg beginnen. In sommige gezinnen worden de cadeautjes rond het bed van de jarige neergezet en wordt de verjaardag begonnen met familie die samen een verjaardagslied zingt.

Brazilië: het eerste stukje taart is voor iemand speciaal

In Brazilië is het aansnijden van de verjaardagstaart soms extra bijzonder.

In sommige families bepaalt de jarige niet zelf wie het eerste stukje taart krijgt. Dat eerste stukje wordt juist gegeven aan iemand die heel belangrijk is voor de jarige.

Dat kan bijvoorbeeld een ouder, grootouder, broer, zus of beste vriend zijn.

Een klein gebaar, maar met een mooie gedachte: op jouw verjaardag laat je ook zien wie voor jou belangrijk is.

Canada: boter op je neus

In delen van Canada, vooral in Nova Scotia, bestaat een opvallende verjaardagstraditie: de neus van de jarige wordt ingesmeerd met boter of margarine.

Volgens de traditie zou een gladde neus ervoor zorgen dat ongeluk minder grip op je krijgt en van je afglijdt.

Voor kinderen is het natuurlijk vooral een grappig en een beetje gek ritueel.

Niet iedereen in Canada doet hieraan mee, maar het is een traditie die regelmatig wordt genoemd als één van de opvallendste verjaardagstradities ter wereld.

Duitsland: verjaardagen en bijzondere leeftijden

In Duitsland lijken veel kinderfeestjes op die in Nederland: taart, cadeautjes, spelletjes en familie.

Toch bestaan er ook bijzondere regionale tradities rond verjaardagen en bepaalde leeftijden.

Een bekende traditie is bijvoorbeeld het vegen van de trappen voor sommige vrijgezelle mannen die dertig worden. Vrienden maken er dan een grappige uitdaging van waarbij de jarige een openbare trap moet vegen.

Dit is natuurlijk geen kindertraditie, maar laat wel zien hoe sommige verjaardagsgewoonten per regio en leeftijd enorm kunnen verschillen.

India: zegeningen voor de jarige

In India kunnen verjaardagstradities sterk verschillen per familie, regio en religieuze achtergrond.

In veel gezinnen begint een verjaardag met het vragen om zegeningen van ouders en andere oudere familieleden. Sommige families bezoeken een tempel om dankbaarheid te tonen en geluk en gezondheid te wensen voor het komende levensjaar.

Bij kinderen worden soms nieuwe kleren gedragen en wordt de dag afgesloten met familie, lekker eten en natuurlijk taart.

In sommige gezinnen is het ook gebruikelijk dat de jarige eerst een stukje taart of iets lekkers aan een ander geeft voordat hij of zij zelf een hap neemt.

Ghana: een speciale verjaardagstraktatie

In Ghana kan een verjaardag beginnen met een bijzonder ontbijt of gerecht dat speciaal bij feestelijke gelegenheden wordt gegeten.

Een bekend voorbeeld is oto, een traditioneel gerecht dat onder andere gemaakt kan worden met yam of bakbanaan en ei. In sommige families wordt dit gegeten om een verjaardag of andere bijzondere gebeurtenis te vieren.

Net als in veel andere landen verschillen de gewoonten per familie en regio.

De verjaardag draait vaak niet alleen om cadeautjes, maar ook om samen zijn, eten en het vieren van een nieuw levensjaar.

Rusland: bloemen in oneven aantallen

Bloemen zijn in Rusland een populair cadeau, ook voor verjaardagen.

Daarbij bestaat een belangrijke traditie: bloemen worden bij feestelijke gelegenheden vaak in een oneven aantal gegeven. Een even aantal bloemen wordt traditioneel geassocieerd met rouw en begrafenissen.

Een boeket met drie, vijf of zeven bloemen is daarom gebruikelijker voor een verjaardag.

Voor een kind dat een verjaardag viert, zijn bloemen misschien niet het spannendste cadeau, maar het laat mooi zien hoe zelfs het aantal bloemen in verschillende culturen een betekenis kan hebben.

Australië: fairy bread op het kinderfeestje

In Australië is fairy bread een bekende traktatie op kinderfeestjes.

Het klinkt misschien heel bijzonder, maar het idee is heerlijk simpel: wit brood wordt besmeerd met boter of margarine en vervolgens bedekt met kleurrijke hagelslagachtige sprinkles.

Daarna wordt het brood vaak in driehoekjes gesneden.

Fairy bread hoort voor veel Australiërs bij kinderfeestjes en verjaardagen, net zoals Nederlanders misschien denken aan cake met slagroom of een traktatie op school.

Filipijnen: een lang leven wensen

Ook op de Filipijnen speelt eten een belangrijke rol bij verjaardagen.

Een bekende traditie is het serveren van noedels, omdat deze symbool staan voor een lang leven. Hoe langer de noedels, hoe beter.

Tijdens verjaardagsfeesten wordt daarnaast vaak uitgebreid gegeten met familie en vrienden.

Voor veel gezinnen draait een verjaardag niet alleen om de jarige zelf, maar vooral om samenkomen en het delen van eten met de mensen om je heen.

Zweden: een feestelijk ontbijt op bed

In Zweden begint een verjaardag soms al voordat de jarige goed wakker is.

Een bekende traditie is dat familieleden de slaapkamer binnenkomen met ontbijt, cadeautjes en een verjaardagslied.

De jarige wordt dus letterlijk wakker met een klein feestje.

Voor kinderen is dat natuurlijk een geweldige manier om hun verjaardag te beginnen. Nog in pyjama, met cadeautjes en ontbijt, terwijl de hele familie voor je zingt.

Argentinië: aan de oren trekken

In Argentinië bestaat een opvallende verjaardagstraditie waarbij de jarige aan de oren wordt getrokken.

Het aantal keer dat er zachtjes aan de oren wordt getrokken, hangt samen met de leeftijd van de jarige. Wie bijvoorbeeld acht jaar wordt, krijgt acht keer een kleine trek aan het oor.

Het klinkt misschien een beetje vreemd, maar voor veel kinderen hoort het gewoon bij de verjaardag.

Natuurlijk verschilt ook hier per familie hoe serieus deze traditie wordt gevolgd.

Vietnam: iedereen wordt samen een jaar ouder

In Vietnam bestaat traditioneel een heel andere manier om naar leeftijd en verjaardagen te kijken.

Tijdens Tết, het Vietnamese nieuwjaar, werden mensen traditioneel gezien allemaal een jaar ouder. Daardoor was niet de persoonlijke geboortedatum altijd het belangrijkste moment waarop iemand een nieuwe leeftijd bereikte.

Tegenwoordig worden individuele verjaardagen steeds vaker gevierd, vooral onder jongere generaties en in stedelijke gebieden.

Toch is het een mooi voorbeeld van hoe verschillend culturen kunnen omgaan met iets wat wij heel vanzelfsprekend vinden: je wordt één jaar ouder op je verjaardag.

Nederland is eigenlijk ook best bijzonder

Als je alle verschillende verjaardagstradities naast elkaar zet, valt iets op: wat voor ons heel normaal is, kan voor iemand uit een ander land behoorlijk vreemd klinken.

Dat Nederlandse kinderen op school moeten trakteren.

Dat we niet alleen de jarige, maar ook de hele familie feliciteren.

En dat een kind soms wekenlang bezig is met het bedenken van dé perfecte traktatie voor de klas.

Voor ons hoort het er gewoon bij. Maar vanuit een ander land bekeken is ook onze manier van verjaardag vieren een bijzondere traditie.

Een verjaardag is overal anders, maar de gedachte is hetzelfde

Of je nu een piñata kapotslaat in Mexico, lange noedels eet in China, wakker wordt met cadeautjes in Zweden of als baby een voorwerp kiest tijdens een Doljanchi in Zuid-Korea: overal ter wereld worden kinderen op een bijzondere manier gevierd.

De tradities verschillen, maar de gedachte is eigenlijk overal hetzelfde.

Een verjaardag is een moment om stil te staan bij een nieuw levensjaar. Om samen te zijn met familie en vrienden. Om mooie herinneringen te maken en iemand te laten weten hoe bijzonder hij of zij is.

En misschien is dat wel het mooiste aan al deze verschillende verjaardagstradities.

Want of er nu taart, noedels, vlaggetjes, boter op je neus of een kleurrijke piñata aan te pas komt: een verjaardag blijft een feestje om te vieren.

Waarom kinderen in sommige landen veel later naar bed gaan

De zomervakantie is voorbij en langzaam proberen veel gezinnen weer terug te komen in het gewone ritme. De wekker gaat weer vroeg, de school begint en ook bedtijd wordt weer wat serieuzer genomen.

Want laten we eerlijk zijn: hoeveel kinderen zijn deze zomervakantie niet veel later naar bed gegaan dan normaal?

Op vakantie lijkt alles anders. Je zit nog gezellig op een terras, de zon gaat pas laat onder en de kinderen spelen tot laat buiten. “Nog één ijsje”, “nog even zwemmen” en voor je het weet, ligt je kind pas uren later in bed dan thuis.

Maar in sommige landen is zo’n late bedtijd helemaal geen typisch vakantieverschijnsel. Daar is het heel normaal dat kinderen ’s avonds nog buiten spelen, met hun ouders mee uit eten gaan of pas laat naar bed gaan.

Hoe komt dat eigenlijk?

In Spanje begint de avond vaak later

Wie weleens op vakantie is geweest in Spanje, heeft het misschien zelf gezien: terwijl Nederlandse kinderen rond acht uur langzaam richting bed gaan, zitten Spaanse gezinnen soms nog uitgebreid samen op een terras.

Het avondeten begint er vaak later dan wij gewend zijn. Gezinnen eten samen en kinderen gaan regelmatig mee. Daardoor verschuift ook de rest van de avond.

Een kind dat om negen uur nog buiten speelt of met zijn ouders aan tafel zit, is daar veel minder opvallend dan in Nederland.

Dat betekent natuurlijk niet dat ieder Spaans kind elke avond heel laat naar bed gaat. Ook daar verschillen gezinnen en leeftijden. Maar het dagelijkse ritme ligt gemiddeld vaak later dan in Nederland.

De warmte speelt een grote rol

In warme landen is het overdag soms zó heet dat het buitenleven zich vanzelf naar de avond verplaatst.

Wanneer de temperatuur later op de dag aangenamer wordt, komen mensen naar buiten. Pleinen vullen zich, restaurants lopen vol en kinderen spelen nog buiten terwijl hun ouders met anderen praten of iets drinken.

Voor kinderen betekent dat dat het gezinsleven niet stopt zodra het avond wordt.

Waar we hier misschien denken: het is al laat, tijd om naar huis te gaan, begint het sociale leven in sommige landen dan juist pas echt.

In Italië blijven kinderen vaak onderdeel van het avondleven

Ook in Italië zie je vaak dat kinderen gewoon meegaan wanneer ouders ’s avonds met familie of vrienden afspreken.

Een late maaltijd, een wandeling door de stad of nog een ijsje halen: kinderen maken deel uit van het gezinsleven en gaan niet altijd vroeg naar huis omdat het bedtijd is.

Voor Nederlandse ouders kan dat soms even wennen zijn. Zeker wanneer je om tien uur ’s avonds nog peuters en kleuters vrolijk over een plein ziet rennen.

Maar voor de gezinnen zelf is dat vaak gewoon onderdeel van het dagelijkse ritme.

In andere culturen draait het minder om een strakke bedtijd

In Nederland zijn we vaak gewend aan een duidelijk dagritme. Opstaan, naar school, eten, douchen en op tijd naar bed.

Natuurlijk verschilt dat per gezin, maar vaste routines worden hier vaak belangrijk gevonden. Zeker voor jonge kinderen.

In andere landen kan het dagelijkse ritme wat flexibeler zijn. Kinderen passen zich meer aan het ritme van het gezin aan en gaan bijvoorbeeld mee naar familiebezoek, een restaurant of een avondactiviteit.

Dat betekent niet automatisch dat kinderen minder slaap krijgen. Wanneer een gezin later naar bed gaat, kan de ochtend soms ook later beginnen. Bovendien kan een middagdutje of rustmoment onderdeel zijn van het dagelijkse ritme.

Op vakantie gelden ineens andere regels

Misschien herken je het wel.

Thuis zou je er waarschijnlijk niet aan moeten denken om je kinderen om half tien nog een ijsje te geven. Maar op vakantie? Dan voelt het ineens heel anders.

Kinderen spelen langer buiten, hoeven de volgende ochtend misschien nergens op tijd te zijn en het hele gezin leeft in een ander ritme.

En misschien is dat ook wel precies waarom vakantie zo fijn is.

Even geen haast. Geen wekker. Geen discussie over dat het nu echt tijd is om naar bed te gaan.

Nog één keer zwemmen. Nog even op het terras zitten. Nog één spelletje.

Terug naar het gewone ritme

En dan is de vakantie voorbij.

Ineens gaat de wekker weer vroeg en moeten kinderen op tijd op school zijn. Na weken van later naar bed gaan, kan het best lastig zijn om weer terug te schakelen naar de normale bedtijd.

Toch hoeft dat niet altijd in één avond.

Je kunt het ritme bijvoorbeeld stap voor stap weer vervroegen. Ook een rustige avondroutine kan helpen om duidelijk te maken dat de vakantie voorbij is en het gewone leven weer begint.

Maar misschien hoeven we die lange zomeravonden ook niet helemaal te vergeten.

Want hoewel kinderen in sommige landen structureel later naar bed gaan dan wij gewend zijn, laat de vakantie ons misschien ook iets zien: dat een avond soms best wat langer mag duren.

Nog even buiten spelen.

Nog één verhaaltje.

Of toch nog dat ijsje.

Want voor je het weet, zijn ze groot. En dan zouden we misschien best nog één keer zo’n lange zomeravond willen.


Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

huilbaby wanneer stopt het

Waarom kennis van prikkelverwerking het ouderschap makkelijker maakt

Soms lijkt het alsof je baby van het ene op het andere moment omslaat. Nog geen tien minuten geleden lag hij vrolijk naar je te lachen en nu huilt hij ontroostbaar. Je hebt hem gevoed, zijn luier is schoon en je kunt eigenlijk niet bedenken wat er aan de hand is. Of misschien merk je dat je baby aan het einde van de dag steeds onrustiger wordt, moeilijk in slaap komt of ineens wegkijkt wanneer je juist gezellig contact probeert te maken.

Als ouder probeer je voortdurend te begrijpen wat je kind nodig heeft. Is hij moe? Heeft hij honger? Heeft hij pijn? Wil hij aandacht? Soms is het antwoord minder voor de hand liggend. Misschien heeft je baby gewoon even genoeg gehad van alles wat er om hem heen gebeurt.

Daar komt prikkelverwerking om de hoek kijken.

Wanneer je begrijpt hoe baby’s en jonge kinderen prikkels ervaren en verwerken, kan dat het ouderschap een stuk makkelijker maken. Niet omdat je dan ineens precies weet waarom je kind huilt of nooit meer hoeft te twijfelen, maar omdat je gedrag anders leert bekijken. In plaats van alleen te denken: Waarom doet mijn baby zo?, kun je jezelf ook afvragen: Wat gebeurt er op dit moment allemaal om hem heen?

Wat is prikkelverwerking eigenlijk?

De hele dag door krijgen we informatie binnen via onze zintuigen. We zien licht en beweging, horen stemmen en geluiden, voelen kleding op onze huid en merken verschillen in temperatuur. Ook geuren, smaken en bewegingen geven voortdurend informatie aan onze hersenen.

Je baby ervaart dat natuurlijk ook. Alleen is alles nog nieuw.

Het geluid van de stofzuiger. Een drukke kamer vol pratende mensen. Het felle licht buiten. Een televisie die aanstaat. Een autorit. Een knuffel. Het gevoel van een schone romper. Een onbekende stem die ineens dichtbij komt.

Al die informatie moet door de hersenen worden verwerkt. Dat proces noemen we prikkelverwerking.

Bij volwassenen gebeurt een groot deel daarvan zonder dat we er bewust bij stilstaan. Je kunt bijvoorbeeld in een café zitten waar meerdere mensen praten en toch proberen je te concentreren op degene tegenover je. Je brein filtert een deel van de informatie en helpt je aandacht te richten.

Bij baby’s en jonge kinderen is die verwerking nog volop in ontwikkeling. Zij moeten niet alleen wennen aan de wereld om hen heen, maar ook nog leren omgaan met alle informatie die binnenkomt. Dat betekent niet dat iedere baby snel overprikkeld raakt of dat prikkels iets negatiefs zijn. Prikkels zijn juist een normaal onderdeel van ontdekken en ontwikkelen. Het gaat er vooral om dat er een balans is tussen nieuwe ervaringen, contact, activiteit en momenten van rust.

Bekijk hier onze ontwikkeling toolkit: Prikkelmoe herkennen om overprikkeling te voorkomen, met werkbladen en oefeningen

Ineens huilen zonder duidelijke reden

Een van de lastigste dingen van het ouderschap is misschien wel dat je baby je niet kan vertellen wat er aan de hand is. Wanneer een baby huilt, ga je automatisch op zoek naar een oorzaak. Honger is vaak snel gecontroleerd. Een vieze luier ook. Maar wat als alles in orde lijkt te zijn en je baby toch onrustig blijft?

Dan kan het helpen om eens terug te kijken naar het afgelopen uur. Zijn jullie op visite geweest? Was er veel geluid? Waren er veel mensen die contact wilden maken? Hebben jullie een drukke wandeling gemaakt of is je baby misschien al langere tijd wakker?

Soms zie je pas achteraf hoeveel er eigenlijk is gebeurd.

Voor een baby kan een gezellig middagje met visite bijvoorbeeld heel veel informatie opleveren. Er zijn verschillende stemmen, gezichten en geuren. Mensen willen misschien even kijken, praten tegen de baby of hem vasthouden. Dat kan allemaal hartstikke leuk zijn, maar het betekent ook dat je baby voortdurend nieuwe informatie aan het verwerken is.

Wanneer de hoeveelheid prikkels te groot wordt of een baby onvoldoende tijd krijgt om tussendoor te rusten, kan dat zich uiten in onrust of huilen. Natuurlijk heeft huilen altijd verschillende mogelijke oorzaken en kun je niet ieder huiltje verklaren door prikkelverwerking. Maar het kan wel een extra manier zijn om naar het gedrag van je baby te kijken.

Je baby vertelt soms dat het genoeg is

Een baby hoeft niet te kunnen praten om duidelijk te maken dat hij even rust nodig heeft. Veel baby’s geven signalen af voordat ze echt overstuur raken, al zijn die signalen soms makkelijk te missen.

Je baby kan bijvoorbeeld wegkijken, zijn hoofd wegdraaien, minder oogcontact maken of onrustiger gaan bewegen. Sommige baby’s beginnen te wrijven in hun gezicht, worden sneller huilerig of lijken ineens niet meer geïnteresseerd in speelgoed of contact.

Dat betekent niet dat ieder wegkijkmoment een teken van overprikkeling is. Misschien heeft je baby gewoon iets anders gezien dat interessanter is. Het gaat vooral om het totaalplaatje en om het leren herkennen van het gedrag van jouw eigen kind.

Wanneer je leert letten op deze kleine veranderingen, kun je soms al eerder merken dat je baby behoefte heeft aan rust. Misschien helpt het om naar een rustigere ruimte te gaan, het licht wat te dimmen of gewoon even samen op de bank te zitten zonder dat er van alles gebeurt.

En soms is dat precies wat je baby nodig had.

Kennis verandert de manier waarop je naar gedrag kijkt

Misschien is dit wel de grootste reden waarom kennis van prikkelverwerking het ouderschap makkelijker kan maken. Je hoeft gedrag niet altijd meteen te zien als iets dat opgelost moet worden.

Een baby die huilt, is niet per definitie een baby waarbij iets mis is. Een baby die wegkijkt wanneer iemand tegen hem praat, is niet automatisch ongezellig of ongeïnteresseerd. Een kind dat na een drukke dag sneller boos of verdrietig wordt, doet dat niet noodzakelijk omdat het niet wil luisteren.

Wanneer je begrijpt dat de omgeving invloed kan hebben op hoe een kind zich voelt en gedraagt, ontstaat er meer ruimte om nieuwsgierig te kijken naar wat erachter zit.

Misschien is je baby niet lastig.

Misschien is hij moe van alle indrukken.

Misschien is je kind niet dwars.

Misschien is de dag gewoon erg druk geweest.

Dat betekent natuurlijk niet dat je ieder gedrag kunt verklaren met prikkelverwerking. Kinderen zijn geen rekensom waarbij je precies kunt uitrekenen hoeveel prikkels er binnenkomen en wanneer het te veel wordt. Maar kennis over prikkelverwerking kan wel helpen om meer mogelijke verklaringen te zien.

En soms maakt alleen dat al een groot verschil.

Je hoeft je baby niet tegen alle prikkels te beschermen

Wanneer ouders voor het eerst lezen over prikkelverwerking, bestaat het risico dat ze juist extra voorzichtig worden. Moet de televisie nu altijd uit? Is visite te druk? Mag je wel naar de stad met een baby?

Gelukkig hoeft dat helemaal niet.

Je baby hoeft niet op te groeien in een stille kamer zonder geluiden, mensen en nieuwe ervaringen. De wereld ontdekken hoort bij de ontwikkeling. Nieuwe geluiden, gezichten, bewegingen en situaties zijn allemaal ervaringen waar een kind van kan leren.

Het gaat niet om het vermijden van prikkels, maar om het leren herkennen van de behoefte aan een goede balans. Na een drukke activiteit kan rust prettig zijn. Na een ochtend vol nieuwe indrukken heeft je baby misschien behoefte aan een rustig moment. En sommige dagen kunnen nu eenmaal drukker zijn dan andere.

Ook hierin geldt weer dat ieder kind anders is. De ene baby slaapt rustig door terwijl er op een verjaardag tien mensen door elkaar praten. Een andere baby raakt na een halfuur al zichtbaar moe van alle indrukken. Geen van beide is verkeerd.

Rust is óók een onderdeel van ontwikkeling

We zijn soms zo bezig met wat kinderen allemaal moeten ontdekken en leren, dat we bijna vergeten dat rust ook belangrijk is. Een baby hoeft niet ieder wakker moment iets nieuws te zien of te doen.

Juist wanneer je even niets aanbiedt, krijgt je baby de ruimte om zelf om zich heen te kijken. Misschien ligt hij op zijn speelkleed en kijkt hij naar zijn handen. Misschien volgt hij een lichtvlek op de muur of luistert hij naar een geluid in huis.

Ook dat zijn ervaringen.

Je hoeft niet voortdurend in te grijpen met een speeltje, een liedje of een nieuwe activiteit. Soms is het mooiste wat je kunt doen juist even kijken wat je baby zelf doet.

Dat kan voor ouders best lastig zijn. We willen graag iets bijdragen. Helpen. Stimuleren. Zorgen dat onze kinderen zich ontwikkelen. Maar ontwikkeling ontstaat niet alleen doordat wij iets aanbieden. Baby’s ontdekken ook ontzettend veel zelf.

Het helpt je om eerder te herkennen wat je baby nodig heeft

Naarmate je meer weet over prikkelverwerking, ga je misschien bepaalde patronen herkennen. Je merkt bijvoorbeeld dat je baby aan het einde van de middag sneller onrustig wordt, of dat een druk bezoek gevolgd wordt door een moeilijk slaapmoment. Misschien zie je dat je baby juist veel rustiger is wanneer je hem na een wandeling eerst even de tijd geeft om tot rust te komen.

Die patronen zijn niet altijd meteen duidelijk. Soms helpt het om een paar dagen bewust te observeren. Wat gebeurde er voordat je baby onrustig werd? Hoe lang was hij wakker? Hoe druk was de omgeving? Was er veel geluid of waren er veel mensen?

Door daar nieuwsgierig naar te kijken, leer je steeds meer over wat voor jouw kind werkt.

Dat geeft je geen garantie dat je baby nooit meer huilt of altijd makkelijk in slaap valt. Helaas bestaat die handleiding nog steeds niet. Maar het kan wel helpen om minder machteloos te voelen wanneer je baby ineens onrustig wordt.

Je hebt meer mogelijkheden om te kijken naar wat er speelt.

Ook jouw eigen rust speelt een rol

Baby’s ontwikkelen zich niet los van de mensen om hen heen. Wanneer jij als ouder voortdurend haast hebt, gestrest bent of zelf overprikkeld raakt, kan het soms lastiger zijn om rustig te kijken naar wat je baby nodig heeft.

Dat is geen reden om jezelf vervolgens nóg iets extra’s op te leggen. Niemand kan de hele dag ontspannen en geduldig zijn. Maar het is wel goed om te beseffen dat prikkelverwerking niet alleen iets van je baby is.

Misschien merk je dat je zelf na een drukke dag ook minder geduld hebt. Dat je sneller geïrriteerd raakt van geluid of behoefte hebt aan stilte. Dan is het misschien niet zo gek dat je baby na een hele middag op een drukke verjaardag ook even tijd nodig heeft om weer tot rust te komen.

Soms helpt het om de verwachtingen voor jezelf en je kind iets naar beneden bij te stellen. Niet iedere dag hoeft vol activiteiten te zitten. Niet ieder uitstapje hoeft afgemaakt te worden omdat je nu eenmaal kaartjes hebt gekocht. Soms is eerder naar huis gaan gewoon de beste keuze.

Kennis zorgt niet voor perfecte oplossingen, maar wel voor meer begrip

Dat is uiteindelijk misschien wel de kern van alles. Kennis van prikkelverwerking zorgt er niet voor dat je altijd weet waarom je baby huilt. Het geeft je ook geen magische oplossing voor moeilijke avonden, korte slaapjes of een baby die na een drukke dag ontroostbaar lijkt.

Wat het wel kan doen, is je helpen om anders te kijken.

In plaats van alleen te zoeken naar wat er mis is, kun je ook kijken naar wat je kind die dag allemaal heeft meegemaakt. Welke indrukken zijn er binnengekomen? Was er genoeg tijd voor rust? Laat je baby misschien al signalen zien voordat hij echt overstuur raakt?

Hoe beter je jouw eigen kind leert kennen, hoe makkelijker het vaak wordt om daarop af te stemmen. En precies daar ligt misschien wel de grootste winst.

Je hoeft niet alles te weten.

Je hoeft niet ieder signaal meteen te begrijpen.

Maar hoe meer je begrijpt van de manier waarop je baby de wereld om zich heen ervaart, hoe meer vertrouwen je kunt krijgen in het zoeken naar wat hij op dat moment nodig heeft.

Meer leren over prikkelverwerking en de signalen van je baby?

Prikkelverwerking is één van de onderwerpen die aan bod komt in de Interactie met je baby training. In deze training leer je bewuster kijken naar de ontwikkeling en signalen van je baby en krijg je praktische handvatten om beter aan te sluiten bij wat jouw kind nodig heeft.

Je leert onder andere meer over de manier waarop baby’s communiceren, hoe je signalen kunt herkennen, welke rol hechting en interactie spelen en hoe je rekening kunt houden met de behoefte aan activiteit én rust. De training is bedoeld om je niet nog meer regels te geven over wat je allemaal zou moeten doen, maar juist om je meer inzicht te geven in wat er achter het gedrag van je baby kan zitten.

Want soms begint beter begrijpen niet met een oplossing.

Soms begint het gewoon met een andere vraag.

Niet: waarom doet mijn baby zo? Maar: wat probeert mijn baby mij misschien te vertellen?


UItgelichte afbeelding: Shutterstock

Deneme Bonusu 2026