De maand van… Jo&Co’

Toen ik werd gevraagd voor deze rubriek grapte ik nog serieus; ‘Maar mijn leven is saai….’ Ik had toen niet kunnen vermoeden wat een emotionele rollercoaster oktober voor ons zou worden…

Say what; saai?!! Ok, met 5 kinderen (kortweg Co) is mijn leven allesbehalve saai, echter ik heb flink wat gas terug moeten nemen nadat ik in januari vlak voor mijn bevalling bekkeninstabiliteit moest incasseren. Naast baby Vlinder is er nog een bijna puberzoon Sieb (11), een ‘ik waan mij al een puber’ dochter Faye (9), een ‘ik ben liever een prinses dan een puber’ Jade (8), en een 5-jarige terrorist aka Olivia die mijn energie claimen. Ik werk in de commerciële sector en woon in een niet zo bruisend stadje waar de kinderen nog lekker buiten kunnen spelen en neem daardoor het gemis van een bioscoop of koopzondag op de koop toe. En o, we hebben een gezinssamenstelling a la Anouk (lees; er is geen back-up die partner heet) en er lopen nog wat viervoeters rond… Welkom in villa kakelbont die Jo&Co heet!

Lees meer

Slaapvriendje

Ik sta op het balkon, de zon schijnt. Puber dochter komt naar me toe. “Mama…? “ De manier waarop zegt genoeg en ik kijk haar aan. “Mama, mag mijn vriendje een keer blijven slapen?”, vraagt ze. Ik blijf haar aan kijken, weet niet goed wat ik moet zeggen. De laatste keer, een aantal weken geleden, vroeg ik haar nog of ze al gezoend had met vriendje en was het antwoord nee. “Nee?”, vroeg ik nog. “Nee mam, als ik dat had gedaan had ik daar eerlijk antwoord op gegeven”. Nu staat ze voor me en vraagt of haar vriendje mag blijven slapen.

Voor mijn gevoel slaan we dus een stukje over of heb ik iets gemist. Om de stilte te doorbreken kom ik met een onnozele “waar dan?” (weet ik veel, dit is voor mij ook nieuw) en ze grapt, blijkbaar, en zegt “ja, op de bank” en lacht. Ik blijf haar aankijken en vraag me af wat deze lach betekent, ik weet nog steeds niet wat ze bedoelt. Ik stel haar voor dat ze ook bij mij in bed mag slapen en vriendje in haar bed, ze lacht nog steeds of alweer en zegt: “Mahaaam, natuurlijk niet, gewoon bij mij in bed”. Ik kijk haar aan en slik. Een flashback naar mijn eigen hysterische pubertijd waar moeders zeurden en overbezorgd waren en (stief)vaders streng. Niet zo zeer die van mij, maar daar kwam ik later pas achter. Hoe ging dat bij mij eigenlijk? Daar over nadenkend, krijg ik een knoop in mijn maag en schreeuw van binnen “nog even wachten lieve “kleine” puber van me”!

Ik vraag haar of ze mij iets moet vertellen of misschien moeten we praten? En weer krijgt ze een grijns op haar gezicht en zegt ze “nee mama, daar ben ik nog niet aan toe”. Ik moet haar geloven, net zoals ze mij moet geloven. En ik vertel haar dat ze wel met mij moet blijven praten en dat ze, als ze ook maar enigszins aan extra gevoelens moet toegeven, dit met mij bespreekt voor de nodige actie. Mijn 14 jarige weet inmiddels wel dat baby’s niet door de ooievaar worden gebracht en heb ik haar bewust gemaakt van de overige gevaren. Omdat er blijkbaar nog geen extra gevoelens zijn, vraag ik haar nog waarom dat slapen nodig is. “Gewoon voor de gezelligheid”, zegt ze. Sjah dat is eigenlijk wel het meest logische antwoord en dat geloof ik ook. Maar toch, ik moet het even laten bezinken en erover nadenken. Dat laatste wordt me niet in dank afgenomen. Natuurlijk weet ik, die dag zal komen, eerder vroeg dan laat.

Voor nu houd ik het nog even bij een slaapvriendinnetje.

Liefs, Diana

Een brief aan mijn Puberdochter

puber dochter

Lieve Puberdochter,

Als ik vraag of je je kamer wilt opruimen dan bedoel ik dat voor vandaag of uiterlijk morgen en niet voor volgende week. En als we dan toch eindelijk in de opruim modus zijn en ik de stofzuiger voor je klaarzet, ga dan niet nadat je de kleding hebt opgeruimd, tussendoor nog 3 uur lang op je bed series zitten kijken op je iPhone, zodat ik 200 keer mijn nek breek over dat zuigapparaat, we wonen namelijk al zo krap.

En lieve schat, hoe kan het toch dat als jij eten klaar maakt of snacks pakt voor jezelf dat ik de sporen in de keuken terug vind, bestek, boter, verpakkingen en restanten en je vervolgens als klein duimpje je sporen achterlaat naar je bestemming?

Wist je trouwens dat als je slaapt je je ogen dicht hebt? Waarom staan jouw tv en lampje dan altijd aan als ik even om het hoekje kijk voor ik ga slapen?

Wil je mij eens uitleggen hoe het komt dat jij meer hebt geleerd in die 13 jaar dan ik in mijn hele leven? En dat terwijl je pas in de 2e klas zit. Als ik je namelijk iets vertel of uitleg, weet jij het altijd beter.

Zoek voor mij ook eens het woord “ongerust” op in het woordenboek, wacht ik help je, ik heb het voor je opgezocht en dit is wat er staat: “on·ge·rust (bijvoeglijk naamwoord) 1. bezorgd, bekommerd”.

Dat was ik laatst namelijk toen je met het genereuze idee kwam om samen met een vriendin van 14 jaar, met de bus en trein naar de Efteling af te reizen. Jullie hadden zelfs al een hele route uitgestippeld. Stom! Wat vond je dat stom, dat je niet mocht. Thank God! heb ik je kunnen overtuigen en is het feest niet doorgegaan.

Mag ik je er trouwens aan herinneren dat die elastiekjes voor je beugel IN je mond horen en niet als confetti dienen als versiering door het hele huis? Toen laatst de ortho mij vertelde dat je al 30 maanden je beugel draagt in plaats van de afgesproken 24, kreeg ik een spontane flashback naar de huiselijke vloer en jouw bed en de versiering aldaar. Graag nog een paar maanden “doorbijten” en deze in je mond plaatsen.

Toch ben ik enorm trots op je lieve schat, want in deze hormonale verwarrende tijd weet je jezelf maar al te goed te redden. Sta je sterk op je benen en ben je de aller-leukste en liefste grote zus die er bestaat.

Liefs,
mama (Diana)

Afbeelding: Shutterstock