Wat je niet wist… Totdat er één naar school ging (de ochtenden)

naar school ochtenden

Vroeger, toen ik nog geen kleintjes op school had, twee jaar geleden, waren mijn ochtenden relaxt en vredig. Ik werd wakker, stond op, kleedde me aan, kleedde mijn kleintjes aan, we gingen een ontbijtje eten en daarna keken we wel wat de dag ons zou brengen. Nu, in het heden, vandaag de dag, doe ik op zich niet heel veel anders. Ik word wakker, sta op, kleed me aan, kleed mijn kleintjes aan, we gaan ontbijten en daarna brengen we de zesjarige naar school. Dat klinkt niet heel moeilijk toch? Maar toch gaat er geen ochtend voorbij dat er niet gejankt of geschreeuwd (sorry buren) wordt. Dat wakker worden is namelijk niet op een tijdstip dat ik wakker zou willen worden. Mezelf aankleden lukt meestal wel, maar dan ga ik aan de slag met mijn kleintjes. Als ik geluk heb, zijn ze allemaal al wakker, maar eigenlijk ligt er altijd nog wel één te pitten.

Mijn kleintje wakker maken, ik weet dat dat heel onverstandig is, maar wat moet ik anders? Ze moet naar school en dus moet ze wakker worden! Ik begin heel liefelijk met een gezellig liedje ‘wakker worden, wakker worden, hoor de vogeltjes fluiten’. ‘GA WEG’, krijg ik als antwoord. Ze trekt het dekbed over haar hoofd en keert mij haar rug toe. ‘Nee echt, je moet naar school. Wakker worden meisje.’ Van binnen begin ik al een beetje te koken, want ja ik ben ook geen ochtendmens.

Ondertussen houd ik de twee andere kleintjes zoet met de tv. Ja, ik beken, deze staat het eerste half uur van de dag op Nick jr. Als alles is aangekleed komt de volgende uitdaging. De televisie uit krijgen en allemaal naar beneden voor een ontbijtje. Maar inmiddels zitten ze met z’n drieën in trance naar Peppa Big te staren. Nog geen drie kwartier wakker, wordt mijn geduld voor de tweede keer op de proef gesteld, omdat ik met geen mogelijk mijn kleintjes naar beneden krijg.

Wat er ook gebeurt, ik móét nu eerst koffie en een ontbijtje. Ik weet niet hoe, maar uiteindelijk belanden ze toch alle drie aan de ontbijttafel. Het ontbijt, er wordt gekibbeld over smeerkaas, pindakaas, wie eerst, wie daarna, zelf smeren en er pleurt minimaal één keer een beker om. 

En in de tussentijd staar ik naar mijn koffie. Denkend aan vroeger, toen er nog geen tijdsdruk was…

Oh shit, de tijd.

‘We moeten gaan! Schoenen aan, jas aan. O nee, jullie HAREN. Ga maar weer zitten. Hup, hup huhup!!’  Ik flats er snel een vlecht en wat staarten in. En dan moeten we echt gaan. Net voor de bel gaat rennen we naar de overkant. Thank God dat we tegenover school wonen.

Jeetje, ik wist dat ik geen ochtendmens was, maar nu weet ik het zeker. Ik ben géén ochtendmens, echt niet. Ik pleit daarom ook voor schooltijden die beginnen om 10.00. Op z’n vroegst.

Afbeelding: Shutterstock

Pin It

Comments

  1. Maai says

    Pfff ik ben ook geen ochtend mens, helaas hier een kleine man wel. Die gaat liefst voor zessen zijn bed uit. Fenne moeten we wakker maken maar gelukkig is dat geen probleem. Rest is zeer herkenbaar. 80 x zeggen dat ze hun schoenen aan moeten doen, daarna weer 80 x voorde jas. Heb je je tas mee? Nah ja, je snapt het. Succes!

    • pauline says

      Oef voor zessen! Dan ben ik echt nog niet in staat om helder te reageren, of eigenlijk überhaupt te reageren…

  2. Myrthe van Agt says

    vooral de quote van Bill Cosby vind ik super!
    Nu nog eerst even genieten (ja met oorontsteking) van de vakantie en de chillmodus. Daarna zien we wel!

  3. Mascha says

    Hahahaa, je bezorgde mij een Big Smile op mijn gezicht, het is hier namelijk geen haar beter.Ook ik ben zooooo geen ochtendmens, gaat nooit wennen/veranderen vrees ik. Hier 2 kinderen die ik hun bedje uit moet sleuren, want ook hun zijn niet van de ochtenden, en hebben dan zekers nog geen zin in brood :-( Ondanks de meerdere tactieken die al zijn geprobeerd ;-) beland ik vrijwel dagelijks in hetzelfde drama, Dus troost jezelf met de gedachte dat jij niet de enige bent!!

  4. Roos says

    Zo herkenbaar! Ik had voor mijn eerste kind nog de hoop een ochtendmens te worden, maar het lijkt alleen maar erger te worden haha! Blij dat ik niet de enige ben. ;)

  5. Merel says

    Ik denk dat het gros van de moeders dit al weet vanaf dat hun baby drie maanden is, omdat ze dan weer aan het werk moeten en hun kind op tijd bij de opvang moeten hebben…

  6. Linda says

    Oohhh dit kon wel over mij gaan echt ! Vreselijk die ochtenden. Jongste krijgt standaard driftbuien. Oudste eet niet door. Beker gaat om. Etc etc
    Vanochtend sliepen ze wonder boven wonder nog dus kon me rustig douchen aankleden en de pap maken en de lunchtrommel.
    Tafel dek ik een avond tevoren.

Trackbacks

  1. […] ik stiekem ook een beetje fan en we galmen dus samen alle liedjes door de woonkamer (sorry buren, alweer). En door al dat ijs en sneeuw uit de film, kunnen we niet wachten op de kerstvakantie. Dan mogen […]