Je kleintje de zondebok

Een ouder zijn, kan heel veel genante momenten met zich meebrengen. Dat zal geen enkele ouder ontkennen.

Bijvoorbeeld wanneer je op hol geslagen peuter aan je broek trekt en die broek plots op je knieën hangt. Op de kinderboerderij. Of in de rij bij de kassa. Op midden op het schoolplein.

Of wanneer je kleintje allerlei genante dingen gaat zeggen. Bijvoorbeeld wanneer de arts van het consultatiebureau vraagt hoe het met haar gaat en zij als antwoord ‘piemel’ geeft. Of wanneer je kleintje heel enthousiast roept dat die ene mevrouw een baby in haar buik heeft! Not. Of wanneer er een vrouw met een burka voorbij loopt en je zoontje roept: ‘kijk mama, een ninja!’  

Maar een ouder zijn van een kleintje kan ook heel handig zijn, zeker wanneer dat kleintje nog niet praten kan. Voor sommige dingen kun je namelijk heel makkelijk je kind als zondebok aanwijzen.   

Bijvoorbeeld te laat komen. Want laten we eerlijk zijn, je komt weleens (ok, meestal) een beetje te laat. Te laat de klas ingerend, dat kwam natuurlijk omdat je kleintje zijn schoenen niet kon vinden. Te laat bij het consultatiebureau, je kind moest nog even uitgebreid poepen.

Of wanneer je ‘per ongeluk’ een scheetje laat. Maak dan spontaan een duckface en roep dat hij de laatste tijd zoveel last van gassen heeft…

Die bende in je huis. Ook zo een dingetje. Zolang die kinderen door je huis banjeren, lukt het je gewoon niet het huis opgeruimd te krijgen. Goed excuus om nog maar een aflevering op Netflix te gaan kijken.

Je kleintjes zijn ook een heel goed excuus als je iemand dissen wil. Geen zin in om bij die ene moeder op de koffie te gaan? Zeg gewoon dat je kleintje een (hardnekkig) griepje te pakken heeft en dat je niet wilt dat zij haar kleintjes ook aansteekt. Of je kon geen oppas vinden, werkt ook prima…

En als laatste: rondlopen als een zombie. Daar kan jij toch niks aan doen? Je kleintje heeft je de hele nacht wakker gehouden waardoor je je wallen nu verward met plunjezakken. Daarnaast heb je de hele week al niet gedoucht, want telkens dat je op het punt stond om onder de douche te stappen, begon er een kleintje te huilen. Je was er toch vrij zeker van dat je ‘s morgen schone kleren aangetrokken had. Maar bij het verlaten van het huis loop je opeens met die gore snot schouders en pindakaas mouwen. Dat heb jij er toch zeker niet persoonlijk op gesmeerd? Rondlopen als een zombie, het komt allemaal door die kleintjes.

Kinderachtig? Absoluut! Effectief? Ook dat! En mag mama het ook weleens zat zijn om de zwartepiet te krijgen? Hij is nu nog zo lekker makkelijk door te spelen.

Comments

Trackbacks

  1. […] Pauline schreef weer een treffend blogje waar ik me zo in herkende. Namelijk over dat het als moeder erg fijn is als je soms de onhandigheid of onbezonnenheid van je kind kan gebruiken om voor jouw iets goed te praten. Inclusief een paar heldere voorbeelden. […]