Moe(i)teloos

rauw en verdriet

Mijn gedachten gaan over en weer. Soms vind ik het best pittig hoor, zo’n klein mannetje erbij. Bepaalde huiltjes die je wel plaatsen kunt, maar soms sta je met je handen in het haar en wil je wel net zo hard mee gillen. Vraag ik me wel eens af of ik het allemaal wel goed doe.

Dan kijk ik de kleine man aan met vragende ogen, of hij antwoord geven kan… Vaak is het ook zo weer over en kijkt hij je aan, begint te lachen en dan wil je toch niks liever dan hem oppakken en heerlijk knuffelen? Daar zijn de meningen over verdeeld geloof ik. Sommig mensen zeggen dat je ze dan teveel verwend. Nou, ik hou er niet van om mijn kind te horen huilen, dus dat beperk ik graag. Knuffelen doet ons beide goed en kan niet vaak genoeg. Je weet immers nooit hoe het leven verloopt… Soms kun je je kroost wel eens “achter het behang plakken”. Kleine kindjes, kleine zorgen. De een heeft meer aandacht dan de ander. Grote kinderen, grote zorgen. Ook die ken ik. Maar uiteindelijk ben ik blij en opgelucht als ik mijn kinderen weer zie en met ze kan knuffelen.  [Read more...]

Wat iedere moeder doet wanneer niemand kijkt

niemand kijkt

“Mama, is dat nou al het derde koekje dat je in je mond steekt?” Leer je kinderen tellen, zeiden ze. Maar nu moet ik alles stiekem doen. Inmiddels gaan mijn stiekeme handelingen dan ook als de gesmeerde bliksem. Oefening baart kunst!

En ach, alle moeders zijn wel een beetje stiekem. Want wie heeft er nog nooit in de trapkast snel een hand M&M’s in d’r mond gestopt? En zo zijn er nog veel meer dingen die iedere moeder doet wanneer niemand kijkt. Oké, oké, misschien niet iedere moeder. Alleen de loedermoeders dan.

Zo heeft iedere (loeder)moeder weleens…  [Read more...]

Al is de leugen nog zo snel…

ziek

Dat wij ouders zo nu en dan een leugentje aan onze kinderen vertellen is geen nieuws meer. We doen het allemaal. De één wat consequenter dan de ander, maar dat geldt voor elk aspect in de opvoeding. We zeggen de meest belachelijke dingen om ze ergens van te overtuigen, om een gezeik te voorkomen of gewoon omdat we zelf ontiegelijk moe zijn en daarom gezeik en gezeur willen voorkomen.

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel

Vroeg of laat krijg je het terug op je eigen bord. Kinderen leren tenslotte het meest van hun ouders en houden je zo nu en dan een spiegel voor. En dus zullen zij op hun beurt met een leugentje onder die ene opdracht uit proberen te komen omdat ze er geen zin in hebben. Liegen om straf te voorkomen. Een leugentje om de confrontatie niet aan te hoeven gaan. Een leugentje om zichzelf beter te laten voelen.  [Read more...]

Dat ga ik later anders doen

samen slapen

Voordat je moeder wordt, heb je voor jezelf een bepaald beeld hoe je dat opvoeden van een kind gaat doen. In de meeste gevallen zal dat héél anders zijn dan dat je eigen ouders dat deden. Niet zozeer omdat je eigenwijs bent en omdat je denkt dat het beter kan, maar omdat de tijden anders zijn, ontwikkelingen en onderzoeken wijzen inmiddels andere c.q. betere opvoedstijlen uit dan in de tijd dat je zelf opgevoed werd.

Oké, omdat je eigenwijs bent en omdat je denkt dat je het beter kan.  [Read more...]

‘Stop met positief opvoeden!’ Ik ben echt goed bezig!

geweldige moeder

‘STOP MET POSITIEF OPVOEDEN!’ Luidt de kop van het artikel in koeienletters. Ja hoor, daar gaan we weer, denk ik bij mezelf. Het opvoeden zonder straffen en belonen had ik allang opgegeven. Maar enige positiviteit had ik toch nog wel gezellig gevonden. Zeker wanneer je weer eens in een negatieve spiraal bent beland, want als ik de kop moet geloven, ben ik echt goed bezig! *huil*

Maar, laten we eerst het artikel even lezen, want er zit vast een addertje onder het gras.

Ik citeer:

“Positief opvoeden, goed gedrag belonen en slecht gedrag zoveel mogelijk negeren. Dat klinkt heel erg… nou ja… positief. Maar is dat het ook helemaal? Of zitten er toch wat addertjes onder het gras?”

Ah, een addertje! Meerdere zelfs!  [Read more...]

De afdankertjes

afdankertjes

Als jongste van drie kinderen kreeg ik regelmatig het één en ander doorgeschoven. Nu had ik het ‘geluk’ dat ik als derde, na twee jongens, een meisje was. Wat dus inhield dat ik ook weleens iets nieuws kreeg. Maar alles wat enigszins doorgeschoven kon worden, werd doorgeschoven. Ook kwam er regelmatig een zak vol met kleding bij mijn twee grotere nichten vandaan. Ik vond dat geweldig, het kon mij niet schelen dat het ‘afdankertjes’ waren, voor mij was alles nieuw.

En toch, toen ik zelf mijn eerste kindje kreeg, kocht ik alles nieuw. Van de babykamer tot de sokjes. Ik gaf enorm veel geld uit aan nieuwe spullen. Tweedehandse afdankertjes kwamen er niet in, het kwam geeneens bij mij op iets tweedehands aan te schaffen. Mijn kind zou niet lopen in afgesleten jaren ’80 broeken, verschillende sokken en net niet matchende pyjama’s. Nee, mijn kind zou een koninklijke behandeling krijgen, dat verdiende ze!  [Read more...]

Hoe het slappe ouderschap een sterk staaltje vakwerk wordt

sterke vrouw

In mijn carrière als moeder heb ik vele dingen niet helemaal goed gedaan. Zeurende kinderen, ruzies onderling, gehuil en gejammer, het werd me weleens teveel en het slappe ouderschap nam vaak de overhand. De ‘moeder van het jaar’ award kon ik dikwijls wel vergeten. Ach, lekker belangrijk.

Ik doe mijn best en wanneer ik alle truken uit de trukendoos getrokken heb, alle opvoedadviezen geprobeerd, dan rest mij enkel en alleen nog het slappe ouderschap.

En weet je, het werkt. Op korte termijn, en ik kwam er vandaag achter, ook op lange termijn. Mijn kinderen zijn mijn product en het is een sterk staaltje vakwerk geworden, al zeg ik het zelf.  [Read more...]

Ik schreeuwde weer eens

schreeuwende moeder

De laatste tijd laat ik weer iets te vaak aan mijn kinderen zien dat ‘ik ook maar een mens ben’. Je weet wel, zo een mens dat ongegeneerd overkookt. En dat wil ik niet, het geeft namelijk zo een onnodig rommeltje. Maar ja, als het vuur te hoog staat en niemand draait het terug, dan is er af en toe gewoon geen ontkomen aan.

Naderhand komen de schuldgevoelens, want voordat ik kinderen kreeg had ik het opvoeden niet zo bedacht. Ik ben een moeder die te vertrouwen is en altijd achter haar kinderen blijft staan. Ik ben geen moeder waarvan de kinderen zich goed gedragen alleen maar om te voorkomen dat mama niet boos wordt.  [Read more...]

Nee betekent niet misschien en al zeker geen ja

nee is nee

Ik heb mijn kinderen zelf leren praten. Ik neem daar de volle verantwoordelijkheid voor en ik zal (nu) ook niet gaan klagen over het volume wat er uit die bekkies komt, of bepaalde woorden waarvan ik me afvraag ‘hebben ze dat van mij geleerd?’. Nee, dat leren praten is aardig gelukt. De betekenis van woorden daarentegen, daar is ergens iets mis gegaan.

Op school leren ze veel qua woordenschat, synoniemen, noem maar op. Nu niet gaan doorvragen, ik heb namelijk geen idee wat ze daar allemaal leren. Eén ding weet ik wel, de basis principe van het woordje ‘nee’, dus de betekenis daarvan heb ik in het verleden meerdere malen duidelijk uitgelegd.

Toch begrijpen ze het niet.

Hoe dan?  [Read more...]

Redenen om ruzie te maken

ruzie broer zus

Mijn kinderen kunnen prima met elkaar overweg. Totdat ze het niet meer kunnen, dan beginnen ze elkaar te irriteren en slaan ze vervolgens elkaars de hersenen in. Zonde, want ze hebben best mooie koppies. Als ze eenmaal op dat punt zijn beland, is er geen weg meer terug. Wat de één doet, doet de ander terug en het gaat van kwaad tot erger.

Ruzie maken met je broer of zus is volkomen normaal. Het hoort erbij. Het is ook niet iets van de laatste jaren, het is altijd, sinds het begin van de mensheid, al zo geweest.

Dat neemt niet weg dat het voor een moeder verschrikkelijk irritant en vooral vermoeiend is. Er zijn momenten geweest dat ik dacht, prima ‘survival of the fittest’, ga je gang ik zie wel met wie ik overblijf.  [Read more...]